Δίκες που δεν τελειώνουν ποτέ

LOGO-TBJ
Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Γιατί οι δικηγόροι αδιαφορούν και δεν διεκδικούν αποζημιώσεις για υπερβολική διάρκεια δικών;

Στις 14 Αυγούστου 2014 πήγα να καταθέσω δύο αιτήσεις στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου Αθηνών για δίκαιη ικανοποίηση λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας δίκης στη βάση του Ν. 4239/2014 σε ισχύ από τις 20 Φεβρουαρίου 2014, στον οποίο προβλέπεται:

Οποιοσδήποτε από τους διαδίκους, εκτός από το Δημόσιο και τα δημόσια νομικά πρόσωπα […] που έλαβε μέρος σε δίκη ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου, μπορεί να ζητήσει με αίτηση δίκαιη ικανοποίηση προβάλλοντας ότι η διαδικασία για την εκδίκαση της υπόθεσης καθυστέρησε αδικαιολόγητα και συγκεκριμένα ότι διήρκεσε πέραν του ευλόγου χρόνου που απαιτείται για τη διάγνωση των πραγματικών και νομικών ζητημάτων που ανέκυψαν στη δίκη […]  Η αίτηση, συνοδευόμενη από τα στοιχεία της παραγράφου 4 του άρθρου 4, κατατίθεται στη γραμματεία του Δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση […] Η αίτηση υπογράφεται από δικηγόρο […] Για την άσκηση της αίτησης καταβάλλεται παράβολο, το οποίο ορίζεται σε πενήντα (50) ευρώ για τις αιτήσεις ενώπιον του Ειρηνοδικείου, εκατό (100) ευρώ για τις αιτήσεις ενώπιον του Πρωτοδικείου και Εφετείου και εκατόν πενήντα (150) ευρώ για τις αιτήσεις ενώπιον του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου υπέρ του Δημοσίου […] Η αίτηση ασκείται ανά βαθμό δικαιοδοσίας εντός προθεσμίας έξι (6) μηνών από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου που εκδόθηκε μετά από δίκη για την οποία ο αιτών παραπονείται ότι υπήρξε υπέρβαση της εύλογης διάρκειάς της […] Ο αιτών μνημονεύει στην αίτησή του το δικαστήριο ενώπιον του οποίου προβάλλει ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση, αναφέρει τις αναβολές που τυχόν δόθηκαν με πρωτοβουλία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, περιγράφει συνοπτικά τα ανακύψαντα νομικά ή πραγματικά ζητήματα και λαμβάνει θέση επί της πολυπλοκότητας αυτών… Τα οριζόμενα στα προηγούμενα άρθρα εφαρμόζονται αναλόγως και στις διαδικασίες ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων.

Η Γραμματεία ξαφνιάστηκε αφού, έξι μήνες μετά τη δημοσίευση του νόμου, δεν της είχε υποβληθεί άλλη ανάλογη αίτηση. Έτσι πήγαμε στη ίδια την Πρόεδρο της Τριμελούς Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών. Η τελευταία μού επιβεβαίωσε πως ήταν οι πρώτες αιτήσεις που κατετίθεντο στο μεγαλύτερο Πρωτοδικείο της χώρας και πως η διαδικασία που θα ακολουθηθεί για τις αιτήσεις αυτές θα αποφασισθεί με αφορμή τις αιτήσεις μου, οι οποίες προς το παρόν απλώς πρωτοκολλήθηκαν.

Ο νόμος δημοσιεύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2014 και κάλυπτε όλες τις δίκες που είχαν διεξαχθεί και κατά το εξάμηνο που προηγήθηκε: δηλαδή όλες τις δίκες από την έναρξη του δικαστικού έτους 2013-2014 μέχρι σήμερα. Είναι γνωστό σε όλους και όλες πως, εκτός και αν υπάρχει αυτόφωρο ή/και προσωρινή κράτηση, όλες οι πρωτόδικες δίκες ολοκληρώνονται 5-7 χρόνια από την τέλεση του αδικήματος και την υποβολή μήνυσης ή έγκλησης, δηλαδή εμπίπτουν σχεδόν όλες στην κατηγορία της υπέρβασης της εύλογης διάρκειας δίκης, υπό την προϋπόθεση πως ο αιτών ή η αιτούσα αποζημίωση δεν είχε προκαλέσει πολύχρονες αναβολές ή η υπόθεση δεν είχε κάποια πολυπλοκότητα. Στη δική μου περίπτωση οι δύο δίκες που είχαν ολοκληρωθεί στα τέλη Φεβρουαρίου 2014 αφορούσαν ψευδορκία μάρτυρα και συκοφαντική δυσφήμηση που φέρονταν να είχαν τελεστεί το Νοέμβριο 2007 και τον Ιανουαρίου 2009, με μηνύσεις που είχαν υποβληθεί αμέσως ή λίγους μήνες αργότερα.

Από τα παραπάνω προκύπτει το συμπέρασμα πως, για χιλιάδες πολίτες και πολίτισσες των οποίων οι δίκες περατώθηκαν μεταξύ Σεπτεμβρίου 2013 και σήμερα, ΟΛΟΙ/ΕΣ οι δικηγόροι που εμπλέκονταν είτε αγνοούσαν το νόμο είτε δεν θεώρησαν αναγκαίο να επιδιώξουν να τον ενεργοποιήσουν υπέρ των πελατών και πελατισσών τους, ζημιώνοντάς τους/τες και ωφελώντας το κράτος που γλύτωσε πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ σε αποζημιώσεις. Τόσα εκτιμάται πως θα κατέβαλε με βάση την πρακτική του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου να επιβάλει αποζημιώσεις 1.000 ευρώ για κάθε έτος καθυστέρησης μετά το τρίτο ή το τέταρτο έτος από την υποβολή της μήνυσης/έγκλησης. Έχω κάποιες σκέψεις για τους λόγους αυτής της αποχής, αλλά αρμόδιοι/ες να ερμηνεύσουν το φαινόμενο είναι οι δικηγόροι και οι σύλλογοί τους.

Και έτσι, βρέθηκα να γράφω ιστορία ανοίγοντας το δρόμο για τη διαδικασία αυτή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ενώ θα έπρεπε οι αιτήσεις μου να είχαν αριθμό φακέλου τετραψήφιο (1000+) και να εμπίπτουν σε μια καλά ρυθμισμένη διαδικασία το Πρωτοδικείου Αθηνών…

Το όνομα της Μακεδονίας: εθνικοί μύθοι και ιστορική ή διεθνής πραγματικότητα

Το όνομα της Μακεδονίας: εθνικοί μύθοι και ιστορική ή διεθνής πραγματικότητα


του Παναγιώτη Δημητρά     

 

The Books’ Journal

Αύγουστος 2014

1. Πρώτος εθνικός μύθος: «επινόηση των κομμουνιστών η μακεδονική γλώσσα»

Στις 2 Ιουλίου 2014, ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράςαπαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου στο Στρασβούργο δήλωσε πως «Δεν ήξερα, πρώτα απ’ όλα, ότι η‘μακεδονική’ γλώσσα υπήρχε». Ο δημοσιογράφος αντέδρασε λέγοντας: «Συγγνώμη, επιτρέψτε μου να πω ότι ημακεδονική γλώσσα υπάρχει, αναγνωρίζεται από σειρά μελετών αναγνωρισμένωνγλωσσολόγων. Δεν είναι μια γλώσσα που επινοήθηκε, ομιλείται από τη μακεδονικήμειονότητα στην Ελλάδα, η οποία δεν αναγνωρίζεται επίσημα από το ελληνικόκράτος, ένα ‘ντοκουμέντο’ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το Ευρωμωσαϊκό (Euro-mosaique),το επιβεβαιώνει επίσης, το οποίο είχε συνταχθεί τη δεκαετία 1990». Ο ΑντώνηςΣαμαράς απάντησε: «Υπάρχουν τόσα πράγματαπου επινόησαν τότε οι ίδιοι οι κομμουνιστές. Δεν πρέπει να μιλήσω γι’ αυτά,αυτή τη στιγμή. Αλλά αφορούν την εποχή, την περίοδο εκείνη».

Κανένα ελληνικό πολιτικό κόμμα δεν εκδήλωσε μεοποιοδήποτε τρόπο τη διαφωνία του με τη θέση αυτή. Ούτε καν ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ,ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ των οποίων οι παραδόσεις αντλούν και από τη δράση του ΚΚΕ και τουΔημοκρατικού Στρατού κατά την εποχή του εμφυλίου πολέμου στην οποία αναφέρθηκεο Πρωθυπουργός. Άρα και αυτά και όλα τα άλλα κόμματα, που δεν χάνουν ευκαιρίανα επικρίνουν τον Πρωθυπουργό επί παντός του επιστητού, με τη σιωπή τουςεκδήλωσαν τη συμφωνία τους με τη θέση πως η μακεδονική γλώσσα είναι ανύπαρκτηκαι επινόηση των κομμουνιστών.

Κανένα κόμμα και κανένα ΜΜΕ από αυτά που αντέγραψανάκριτα την είδηση (με προέλευση μάλλον το ΑΠΕ) δεν έκαναν τον κόπο ούτε ναψάξουν αν ισχύει ο ισχυρισμός του δημοσιογράφου για την αναφορά σε μακεδονικήγλώσσα στο Euromosaic, ίσως γιατί η αλήθεια θα γκρέμιζε τον εθνικό μύθο:

Κανένα κόμμα και κανένα ΜΜΕ επίσης δεν τολμά να δει πώςαναφέρεται στη γλώσσα αυτή ο ΟΗΕ για να μη διαταραχθεί ο στρουθοκαμηλισμόςτους:

Όσο για τον εθνικό μύθο περί κομμουνιστικής επινόησης,αυτός καταρρίπτεται από εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες έγγραφα πριν από το 1940,στα οποία αναφέρεται η μακεδονική γλώσσα που μιλούν κάτοικοι της Ελλάδας.Έχουμε στη διάθεσή μας πολλά συμβόλαια που συνέταξαν τότε συμβολαιογράφοι όπωςαυτό του 1931:


2. Δεύτερος εθνικός μύθος: «δεν υπάρχει μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα»

Η δήλωση Σαμαρά που προαναφέρθηκε προκάλεσε αντιδράσειςστη γειτονική χώρα τις οποίες σχολίασε η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη:«Για ακραίες, ανιστόρητες, απαράδεκτες καιλαϊκίστικες κορώνες, που κρατούν άλλωστε τα Σκόπια εκτός Ευρώπης και εκτόςΝΑΤΟ, μίλησε η Σοφία Βούλτεψη σχολιάζοντας δηλώσεις Σκοπιανού [sic] αξιωματούχου… ‘Επομένως κατά τον κ. Μιλοσόσκι εκτός από‘μακεδονική γλώσσα’ υπάρχει και …’μακεδονική μειονότητα’. Και αυτό καθιστά τηθέση της χώρας του ακόμη πιο δυσχερή’ πρόσθεσε η κυβερνητική εκπρόσωπος.» Και αυτή η δήλωση δεν σχολιάστηκε από κανένα κόμμα ή ΜΜΕ, άρα είναι(σχεδόν) ομόφωνα αποδεκτή στην Ελλάδα. Μόνοι που η θέση της Ελλάδας είναι πιοδυσχερής και όχι η θέση της γειτονικής χώρας. Πάμπολλα κείμενα διεθνώνοργανισμών αναφέρονται στη μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα. Πιοχαρακτηριστικό, καθ’ όσο πιο αναλυτικό, το πολυσέλιδο απόσπασμα της τελευταίαςέκθεσης του ECRI για την Ελλάδα που αναφέρεται στις μειονότητες καικαταλήγει ως εξής:


3. Τρίτος εθνικός μύθος: «FYROM ή ΠΓΔΜ το διεθνώς αναγνωρισμένο όνομα της χώρας»

Λίγες ημέρες πριν από τη δήλωση Σαμαρά, με αφορμή τηνεξαιρετική εμφάνιση των Αλβανών παικτών της Εθνικής Ελβετίας στο Μουντιάλ καιτο γεγονός ότι ένας από αυτούς, ο Admir Mehmedi, έχει γεννηθεί στο Gostivar τηςγειτονικής χώρας, έγιναν πάρα πολλές αναφορές σε αυτόν ως γεννημένο στα«Σκόπια» και μερικές ως γεννημένο στη «FYROM» ή στην «ΠΓΔΜ».

Το παράλογο της πρώτης αναφοράς είναι προφανές, αφού οάνθρωπος δεν γεννήθηκε στα Σκόπια και μόνο ο υστερικός ελληνικός εθνικισμόςαποκαλεί τη γειτονική χώρα «Σκόπια». Όταν όπως επισημάνθηκε πως η αναφορά σε «FYROM» ή «ΠΓΔΜ» είναι επίσης «εθνικά ορθός» όρος που προπαγανδίζει η ελληνικήεξωτερική πολιτική και άρα απαράδεκτος, η απάντηση ήταν πως αυτό είναι τοδιεθνώς αναγνωρισμένο όνομα της γειτονικής χώρας. Ο ισχυρισμός αυτός είναιψευδής.

Όντως, έχει συμφωνηθεί το προσωρινό όνομα «πρώηνΓιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» ή «the Former Yugoslav Republic of Macedonia» για τιςδιεθνείς σχέσεις. Στις διμερείς σχέσεις με τη χώρα αυτή όμως, 133 χώρες τηναναγνωρίζουν με το συνταγματικό όνομά της «Δημοκρατία της Μακεδονίας» καισυνήθως αναφέρονται σε αυτή ως «Μακεδονία», ενώ μόνο οι χώρες της ΕΕ, τοΜεξικό, η Αυστραλία, η Αίγυπτος, η Νότια Αφρική και 2-3 άλλες χώρες τηναναγνωρίζουν με το προσωρινό όνομά της.[1]Καμία όμως, εκτός από την Ελλάδα, δεν χρησιμοποιεί τα αρχικά FYROM (ή ΠΓΔΜ) τα οποία αποτελούν ελληνική εφεύρεση με μοναδικό στόχο να μηνπροφέρεται ολόκληρη η λέξη «Μακεδονίας». Στα σχόλια κατά την εποχή του Μουντιάλοι υποστηρικτές του «FYROM» ισχυρίστηκαν πωςέτσι την αναγνωρίζει και η οργανώτρια διεθνής ομοσπονδία FIFA. Όταν όμως διαψεύστηκαν αφού η διεθνής ομοσπονδία αναφέρει τη χώρα μεπλήρες το «Μακεδονία» (FYR Macedonia) και κυρίως με τη συντομογραφία «MKD», οι«εθνικώς ορθοί» νομιμόφρονες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έχασαν τη λαλιάτους:

4. Συμπέρασμα: επιλέξτε απομονωτικό εθνικισμό ή διεθνή και ιστορική πραγματικότητα

Αυτή είναι η διεθνής και η ιστορική πραγματικότητα για τημακεδονική γλώσσα, τη μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα και το διεθνές όνοματης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η οποία διαψεύδει όλους τους εθνικούς μύθουςπου συντηρούν όλα τα κόμματα και όλα τα ΜΜΕ. Ο καθένας και η καθεμία μπορεί νααποφασίσει αν θα χρησιμοποιεί τα ονόματα που χρησιμοποιεί όλη η (υπόλοιπη)υφήλιος ή θα (συνεχίσει να) αναπαράγει τους εθνικούς μύθους του απομονωτικούελληνισμού εθνικισμού.

Πόσο απομονωτικού; Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 το ΕυρωπαϊκόΚοινοβούλιο (ΕΚ), με 486 ψήφους υπέρ, 55 κατά και 29 αποχές, υιοθέτησε ψήφισμαγια την έκθεση προόδου της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας,στο οποίο αναφερόταν μεταξύ άλλων: «Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο … δέχεται με ικανοποίηση ως προς αυτό τηνπρόταση του απεσταλμένου του ΟΗΕ, Envoy Nimetz, σχετικά με μία σύνθετη ονομασίαμε γεωγραφικό προσδιορισμό και θεωρεί ότι αυτή αποτελεί καλή βάση γιασυμβιβασμό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν αμφισβητούνται η μακεδονική ιθαγένεια,ταυτότητα, κουλτούρα και γλώσσα». Τα ελληνικά μέλη του ΕΚ, με την εξαίρεσητου ευρωβουλευτή της Δράσης που απείχε, βρέθηκαν στην παρέα των 55 αρνητικώνψήφων μαζί κυρίως με τους ακροδεξιούς όπως η γαλλίδα Marine Le Pen και ο άγγλος συνοδοιπόρος της Χρυσής Αυγής Nick Griffin…[2]