Πάρτε Θέση! Ενάντια στην ακροδεξιά…

Πάρτε Θέση! Ενάντια στην ακροδεξιά…

190415114653.jpg

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών μαζί με την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, ξεκινάμε την καμπάνια ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ! (Make them Act!), με αφορμή τις επερχόμενες Ευρωεκλογές 2019 και την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. 

Πάρτε Θέση!
Ύψωσε τη φωνή σου, απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται.

Υπογράψτε αυτή την Δημόσια Δήλωση ενάντια στην ανερχόμενη ακροδεξιά, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις στην Ευρώπη.

Πάνω από 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνίας των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, συνυπογράφουμε και δημοσιεύουμε μια Δημόσια Δήλωση, εκφράζοντας την βαθιά μας ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη και ΖΗΤΑΜΕ από τις πολιτικές δυνάμες της χώρας να πάρουν ΘΕΣΗ και να μας ενημερώσουν για το πώς θα ΔΡΑΣΟΥΝ απέναντι στην άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, που έγινε στις 21 Μαρτίου 2019 στην Αθήνα, η οποία απαρτίζεται από τους:
Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, PRAKSIS, Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών & Προσφύγων Δήμου Αθηναίων, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών Ελλάδος, HumanRights360o.

Τί επακολουθεί;

  • Η Δημόσια Δήλωση θα αποσταλεί στους επικεφαλής των Ευρωψηφοδελτίων των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και των πολιτικών κομμάτων της Ευρωβουλής, και
  • Θα τους καλέσουμε να ενημερώσουν την Ελληνική Κοινωνία ως προς τη στάση τους και τις δράσεις τους απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη, σε μία Συνέντευξη Τύπου, η οποία θα πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες πριν τις Ευρωεκλογές στην Αθήνα.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας που έστησε η ομάδα εθελοντών του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών, πατώντας εδώ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων

Όσοι υπογράφουμε αυτή τη δήλωση νιώθουμε βαθιά ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Η διάχυση του εθνικισμού, η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία επιτείνονται από οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, αλλά δεν μπορούν να επιλύσουν κανένα από τα Ευρωπαϊκά προβλήματα. Απλώς θα γεννήσουν πολύ χειρότερα.

Πολιτικές δυνάμεις του ακροδεξιού περιθωρίου εξαπολύουν εμπρηστική ρητορική και συστηματικά μεταφέρουν στον δημόσιο διάλογο απλουστευτικές προσεγγίσεις για σκληρά ταυτοτικά ζητήματα. Ως απάντηση στην ανασφάλεια και στην κρίση αντιπροσώπευσης, η Ακροδεξιά υπόσχεται μίσος.

Βλέπουμε να εξαπλώνονται οι θεωρίες πολιτισμικής υπεροχής, ο απομονωτισμός, ο αντισημιτισμός, η ισλαμοφοβία, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία, ο μισαναπηρισμός, η διάχυτη μνησικακία, ο ιστορικός αναθεωρητισμός. Για τους λόγους αυτούς, οι προσεχείς Ευρωεκλογές έχουν πρόσθετη σημασία.

Απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πολλές πολιτικές δυνάμεις υποκύπτουν στην πίεση και υιοθετούν την ατζέντα της Ακροδεξιάς, στρέφονται μονοσήμαντα στα ζητήματα μετανάστευσης, νόμου και τάξης. Με τον τρόπο αυτόν όμως, επισπεύδουν αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να αποτρέψουν: την άνοδο του εθνικιστικού αυταρχισμού που υποσκάπτει τα θεμέλια της δημοκρατίας και της ενωμένης Ευρώπης. Επισημαίνουμε τον διχασμό, σε θέματα σχετικά με το μεταναστευτικό, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που χρησιμοποιείται ως βάση ή μοχλός για την προώθηση των ιδεών της ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα ειδικότερα, επισημαίνουμε με ανησυχία, το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας που συνεχίζει να απειλεί το κράτος δικαίου, το αίσθημα ασφάλειας και την κοινωνική συνοχή. Επισημαίνουμε τη ρητορική του μίσους που δηλητηριάζει τον δημόσιο χώρο, κάποτε μάλιστα, προερχόμενη από πρόσωπα με θεσμική θέση και ευθύνη.

Παρακολουθούμε την εξέλιξη της δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» και ευελπιστούμε ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με τον καλύτερο τρόπο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στις οικογένειες των θυμάτων αλλά και στο κοινωνικό σύνολο σε όλη την Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία της Χρυσής Αυγής και οι εγκληματικές της ενέργειες, με το μανδύα μάλιστα κοινοβουλευτικού κόμματος, είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τις συνέπειες της απουσίας μιας έγκαιρης, συγκροτημένης και αποφασιστικής αντίδρασης, θεσμικής, πολιτικής και κοινωνικής, απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Να γιατί δεν αρκεί η ρητορική καταδίκη του ρατσισμού. Χρειάζονται πολιτικές πράξεις που θα περιορίζουν τις διακρίσεις και θα βγάλουν τις ομάδες, που υπόκεινται σε αυτές, από το περιθώριο. Χρειάζεται, σε όλα τα επίπεδα, έναηχηρό μήνυμα αντιπαράθεσης με τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Χρειάζεται ένα τολμηρό και γενναίο άνοιγμα προς την νεολαία. Χρειάζεται η ένταξη αυτών των ομάδων και της νεολαίας, και η ενεργή συμμετοχή και εμπλοκή τους.

Ζητάμε από τις πολιτικές δυνάμεις -με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές- να πάρουν θέση και να ενημερώσουν την κοινωνία και τους πολίτες για τα συγκεκριμένα μέτρα που σκοπεύουν να λάβουν και τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

για τη στάση που θα έχουν απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

Η μάχη κατά των διακρίσεων και του ρατσισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι μια μάχη που μπορεί να κερδηθεί. Μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί.

Αθήνα, Μάρτιος 2019

———————-

Συνυπογράφουν οι 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνία των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες:

Ευρωπαϊκά Δίκτυα:

ENAR- European Network Against Discrimination

European Grassroots Antiracist Movement – EGAM

UNITED for Intercultural Action

 

ΕΛΛΑΔΑ:

18 Άνω – 18 Ano

Αμεα Greek Διαδικτυακή Πύλη Ατόμων με Αναπηρία – AMEA Greek gr

ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ – Anemos Ananeosis

ΑΝΤΙΓΟΝΗ-ANTIGONE Information and Documentation Center on Racism, Ecology, Peace and Non Violence

ΑΡΣΙΣ – Arsis

ΒΑΒΕΛ Κέντρο Ημέρας – BABEL Day Center

Γιατροί του Κόσμου – Medecins du Monde

Δικηγόροι Χωρίς Σύνορα – Lawyers without borders

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – Network for Children`s Rights

Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας – Racist Violence Recording Network (RVRN)

Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών Ψυχοδραστικών Ουσιών – ΔΟΧΨΟ, Drug Peers Net

ΔΥΥΑΔ Δίκτυο Υποστήριξης Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Human Rights Defenders` Support Network DYYAD

Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) – National Confederation of Disabled People (NCDP)

Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Πλειάδες, Hellenic Action for Human Rights Pleiades

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΕλΕΔΑΠ – Hellenic League for Human Rights

Ελληνική Πλατφόρμα για την Ανάπτυξη – Hellenic Platform for Development

Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι – Greek Helsinki Monitor

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών – Greek Forum of Migrants GFM (Association of Cameroonians of Greece, Congolese Community in Greece, Ethiopian Socio-Cultural Center “Aithiops”, Ghanian Community in Greece, Union of Guinea of Greece, Kenyan Community in Greece (KCG), Union of Madagascar, Nigerian Women Organization of Greece, Nigerian Community of Greece, Association of Senegalese of Athens, Unione of Sierra Leonese, Tanzanian Community in Greece, Zanzibar Association in Greece, African Network in Greece, United African Women Organization Greece, Afghan Migrants & Refugees Community in Greece, Bangladeshi Community of Greece, Greek Indian Cultural Company, Greek Pakistan Association of Greece, Federation of Albanian Communities in Greece, Georgian Cultural Center “Caucasus”, Greek Georgian Union “Dioskouria”, Hellenic Moldovans Association «ΟΡΦΕΥ», Association of Russian speaker and friends of Russia of the Municipality of Trikala, Ukrainian Community `The land of stork`, United Ukraine Union, Egyptian Community in Greece “El Rapta”, Association of Moroccans in Greece, Palestinian Workers Union in Greece, Somalian Community in Greece, Greek Sudanese Friendship League, Sudanese Community, Association of Free Expats of Syria, Syrian House in Greece, Arab Association in Ambelokipi – Athens, Migrant Women Network “Dimitra”, Zagel Refugee Group, LGBT Refugee Group

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων – Greek Forum of Refugees GFR

ΖΕΥΞΙΣ Μ.Κ.Ο

Θετική Φωνή Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος – Positive Voice

Ιατρική Παρέμβαση – Medical Intervention

Κέντρο Ζωής – Centre for Life

ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ & ΒΙΑ – Kosmos xoris polemous

ΜΕΤΑδραση – METAdrasi

Ομοφυλοφιλική & Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) – Lesbian & Gay Community of Greece

Οργάνωση ΓΗ – Organization EARTH

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ – Πρωτοβουλία Υποστήριξης Μεταναστών και Προσφύγων

Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικανικής Τέχνης και Πολιτισμών ΑΝΑΣΑ – ANASA Cultural Center

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

ΣΥΔ Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών – Transgender Support Association

Συμβίωση-Σχολή πολιτικών σπουδών στην Ελλάδα, μέλος Δικτύου Σχολών Συμβουλίου της Ευρώπης

Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών Δήμου Αθηναίων – ΣΕΜ, Integration Migrant`s Council – City of Athens

ΣΥΝΟΙΚΟ ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. Ένταξης Ειδικών Ομάδων – SYNOIKO koinsep

Σύλλογος Ασθενών Ήπατος Ελλάδος ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ – HELPA Prometheus

Σύλλογος Βοήθειας Παιδιών Lalibela  – Children Support Organization

Τεχνοδρομώ – Texnodromo

ATHENS PRIDE

ALMASAR

Asante

Campfire Innovation

Civis Plus

Colour Youth

Cosmos of Culture

Golden Dawn Watch / Παρατηρητήριο για την Δίκη της Χρυσής Αυγής

Humanrights360o

HYP Hellenic Youth Participation

INTER ALIA

Melissa – Network of Migrant Women in Greece

PRAKSIS

RAINBOW FAMILIES-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Red Umbrella Athens

REFUGEE RIGHTS EUROPE

SCI Hellas

Solomon

Vana Ba Afrika

Velos Youth Center

Victoria Square Project

We need books

ΙΤΑΛΙΑ:

SOS Razzismo Italia

 

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ:

Runny Mede trust

 

ΚΥΠΡΟΣ:

KISA – Equality, Support, Antiracism

 

ΟΛΛΑΝΔΙΑ:

European Race and Imagery Foundation

 

ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

Africa Solidarity Centre Ireland (Africa Centre Ireland)

 

 

*Αν είστε Οργάνωση, Κοινότητα ή Συλλογικότητα που θέλετε να συνυπογράψετε την Δημόσια Δήλωση, σας παρακαλούμε στείλτε μας email στο: greekforumofmigrants@gmail.com

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ & ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ την Δημόσια Δήλωση

Ας ενώσουμε τις φωνές μας, ενάντια στο σκοτάδι που έρχεται.

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών μαζί με την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, ξεκινάμε την καμπάνια ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ! (Make them Act!), με αφορμή τις επερχόμενες Ευρωεκλογές 2019 και την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. 

Πάρτε Θέση!
Ύψωσε τη φωνή σου, απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται.

Υπογράψτε αυτή την Δημόσια Δήλωση ενάντια στην ανερχόμενη ακροδεξιά, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις στην Ευρώπη.

Πάνω από 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνίας των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, συνυπογράφουμε και δημοσιεύουμε μια Δημόσια Δήλωση, εκφράζοντας την βαθιά μας ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη και ΖΗΤΑΜΕ από τις πολιτικές δυνάμες της χώρας να πάρουν ΘΕΣΗ και να μας ενημερώσουν για το πώς θα ΔΡΑΣΟΥΝ απέναντι στην άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, που έγινε στις 21 Μαρτίου 2019 στην Αθήνα, η οποία απαρτίζεται από τους:
Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, PRAKSIS, Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών & Προσφύγων Δήμου Αθηναίων, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών Ελλάδος, HumanRights360o.

Τί επακολουθεί;

  • Η Δημόσια Δήλωση θα αποσταλεί στους επικεφαλής των Ευρωψηφοδελτίων των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και των πολιτικών κομμάτων της Ευρωβουλής, και
  • Θα τους καλέσουμε να ενημερώσουν την Ελληνική Κοινωνία ως προς τη στάση τους και τις δράσεις τους απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη, σε μία Συνέντευξη Τύπου, η οποία θα πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες πριν τις Ευρωεκλογές στην Αθήνα.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας που έστησε η ομάδα εθελοντών του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών, πατώντας εδώ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων

Όσοι υπογράφουμε αυτή τη δήλωση νιώθουμε βαθιά ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Η διάχυση του εθνικισμού, η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία επιτείνονται από οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, αλλά δεν μπορούν να επιλύσουν κανένα από τα Ευρωπαϊκά προβλήματα. Απλώς θα γεννήσουν πολύ χειρότερα.

Πολιτικές δυνάμεις του ακροδεξιού περιθωρίου εξαπολύουν εμπρηστική ρητορική και συστηματικά μεταφέρουν στον δημόσιο διάλογο απλουστευτικές προσεγγίσεις για σκληρά ταυτοτικά ζητήματα. Ως απάντηση στην ανασφάλεια και στην κρίση αντιπροσώπευσης, η Ακροδεξιά υπόσχεται μίσος.

Βλέπουμε να εξαπλώνονται οι θεωρίες πολιτισμικής υπεροχής, ο απομονωτισμός, ο αντισημιτισμός, η ισλαμοφοβία, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία, ο μισαναπηρισμός, η διάχυτη μνησικακία, ο ιστορικός αναθεωρητισμός. Για τους λόγους αυτούς, οι προσεχείς Ευρωεκλογές έχουν πρόσθετη σημασία.

Απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πολλές πολιτικές δυνάμεις υποκύπτουν στην πίεση και υιοθετούν την ατζέντα της Ακροδεξιάς, στρέφονται μονοσήμαντα στα ζητήματα μετανάστευσης, νόμου και τάξης. Με τον τρόπο αυτόν όμως, επισπεύδουν αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να αποτρέψουν: την άνοδο του εθνικιστικού αυταρχισμού που υποσκάπτει τα θεμέλια της δημοκρατίας και της ενωμένης Ευρώπης. Επισημαίνουμε τον διχασμό, σε θέματα σχετικά με το μεταναστευτικό, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που χρησιμοποιείται ως βάση ή μοχλός για την προώθηση των ιδεών της ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα ειδικότερα, επισημαίνουμε με ανησυχία, το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας που συνεχίζει να απειλεί το κράτος δικαίου, το αίσθημα ασφάλειας και την κοινωνική συνοχή. Επισημαίνουμε τη ρητορική του μίσους που δηλητηριάζει τον δημόσιο χώρο, κάποτε μάλιστα, προερχόμενη από πρόσωπα με θεσμική θέση και ευθύνη.

Παρακολουθούμε την εξέλιξη της δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» και ευελπιστούμε ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με τον καλύτερο τρόπο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στις οικογένειες των θυμάτων αλλά και στο κοινωνικό σύνολο σε όλη την Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία της Χρυσής Αυγής και οι εγκληματικές της ενέργειες, με το μανδύα μάλιστα κοινοβουλευτικού κόμματος, είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τις συνέπειες της απουσίας μιας έγκαιρης, συγκροτημένης και αποφασιστικής αντίδρασης, θεσμικής, πολιτικής και κοινωνικής, απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Να γιατί δεν αρκεί η ρητορική καταδίκη του ρατσισμού. Χρειάζονται πολιτικές πράξεις που θα περιορίζουν τις διακρίσεις και θα βγάλουν τις ομάδες, που υπόκεινται σε αυτές, από το περιθώριο. Χρειάζεται, σε όλα τα επίπεδα, έναηχηρό μήνυμα αντιπαράθεσης με τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Χρειάζεται ένα τολμηρό και γενναίο άνοιγμα προς την νεολαία. Χρειάζεται η ένταξη αυτών των ομάδων και της νεολαίας, και η ενεργή συμμετοχή και εμπλοκή τους.

Ζητάμε από τις πολιτικές δυνάμεις -με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές- να πάρουν θέση και να ενημερώσουν την κοινωνία και τους πολίτες για τα συγκεκριμένα μέτρα που σκοπεύουν να λάβουν και τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

για τη στάση που θα έχουν απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

Η μάχη κατά των διακρίσεων και του ρατσισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι μια μάχη που μπορεί να κερδηθεί. Μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί.

Αθήνα, Μάρτιος 2019

———————-

Συνυπογράφουν οι 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνία των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες:

Ευρωπαϊκά Δίκτυα:

ENAR- European Network Against Discrimination

European Grassroots Antiracist Movement – EGAM

UNITED for Intercultural Action

 

ΕΛΛΑΔΑ:

18 Άνω – 18 Ano

Αμεα Greek Διαδικτυακή Πύλη Ατόμων με Αναπηρία – AMEA Greek gr

ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ – Anemos Ananeosis

ΑΝΤΙΓΟΝΗ-ANTIGONE Information and Documentation Center on Racism, Ecology, Peace and Non Violence

ΑΡΣΙΣ – Arsis

ΒΑΒΕΛ Κέντρο Ημέρας – BABEL Day Center

Γιατροί του Κόσμου – Medecins du Monde

Δικηγόροι Χωρίς Σύνορα – Lawyers without borders

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – Network for Children`s Rights

Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας – Racist Violence Recording Network (RVRN)

Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών Ψυχοδραστικών Ουσιών – ΔΟΧΨΟ, Drug Peers Net

ΔΥΥΑΔ Δίκτυο Υποστήριξης Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Human Rights Defenders` Support Network DYYAD

Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) – National Confederation of Disabled People (NCDP)

Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Πλειάδες, Hellenic Action for Human Rights Pleiades

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΕλΕΔΑΠ – Hellenic League for Human Rights

Ελληνική Πλατφόρμα για την Ανάπτυξη – Hellenic Platform for Development

Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι – Greek Helsinki Monitor

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών – Greek Forum of Migrants GFM (Association of Cameroonians of Greece, Congolese Community in Greece, Ethiopian Socio-Cultural Center “Aithiops”, Ghanian Community in Greece, Union of Guinea of Greece, Kenyan Community in Greece (KCG), Union of Madagascar, Nigerian Women Organization of Greece, Nigerian Community of Greece, Association of Senegalese of Athens, Unione of Sierra Leonese, Tanzanian Community in Greece, Zanzibar Association in Greece, African Network in Greece, United African Women Organization Greece, Afghan Migrants & Refugees Community in Greece, Bangladeshi Community of Greece, Greek Indian Cultural Company, Greek Pakistan Association of Greece, Federation of Albanian Communities in Greece, Georgian Cultural Center “Caucasus”, Greek Georgian Union “Dioskouria”, Hellenic Moldovans Association «ΟΡΦΕΥ», Association of Russian speaker and friends of Russia of the Municipality of Trikala, Ukrainian Community `The land of stork`, United Ukraine Union, Egyptian Community in Greece “El Rapta”, Association of Moroccans in Greece, Palestinian Workers Union in Greece, Somalian Community in Greece, Greek Sudanese Friendship League, Sudanese Community, Association of Free Expats of Syria, Syrian House in Greece, Arab Association in Ambelokipi – Athens, Migrant Women Network “Dimitra”, Zagel Refugee Group, LGBT Refugee Group

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων – Greek Forum of Refugees GFR

ΖΕΥΞΙΣ Μ.Κ.Ο

Θετική Φωνή Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος – Positive Voice

Ιατρική Παρέμβαση – Medical Intervention

Κέντρο Ζωής – Centre for Life

ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ & ΒΙΑ – Kosmos xoris polemous

ΜΕΤΑδραση – METAdrasi

Ομοφυλοφιλική & Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) – Lesbian & Gay Community of Greece

Οργάνωση ΓΗ – Organization EARTH

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ – Πρωτοβουλία Υποστήριξης Μεταναστών και Προσφύγων

Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικανικής Τέχνης και Πολιτισμών ΑΝΑΣΑ – ANASA Cultural Center

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

ΣΥΔ Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών – Transgender Support Association

Συμβίωση-Σχολή πολιτικών σπουδών στην Ελλάδα, μέλος Δικτύου Σχολών Συμβουλίου της Ευρώπης

Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών Δήμου Αθηναίων – ΣΕΜ, Integration Migrant`s Council – City of Athens

ΣΥΝΟΙΚΟ ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. Ένταξης Ειδικών Ομάδων – SYNOIKO koinsep

Σύλλογος Ασθενών Ήπατος Ελλάδος ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ – HELPA Prometheus

Σύλλογος Βοήθειας Παιδιών Lalibela  – Children Support Organization

Τεχνοδρομώ – Texnodromo

ATHENS PRIDE

ALMASAR

Asante

Campfire Innovation

Civis Plus

Colour Youth

Cosmos of Culture

Golden Dawn Watch / Παρατηρητήριο για την Δίκη της Χρυσής Αυγής

Humanrights360o

HYP Hellenic Youth Participation

INTER ALIA

Melissa – Network of Migrant Women in Greece

PRAKSIS

RAINBOW FAMILIES-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Red Umbrella Athens

REFUGEE RIGHTS EUROPE

SCI Hellas

Solomon

Vana Ba Afrika

Velos Youth Center

Victoria Square Project

We need books

ΙΤΑΛΙΑ:

SOS Razzismo Italia

 

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ:

Runny Mede trust

 

ΚΥΠΡΟΣ:

KISA – Equality, Support, Antiracism

 

ΟΛΛΑΝΔΙΑ:

European Race and Imagery Foundation

 

ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

Africa Solidarity Centre Ireland (Africa Centre Ireland)

 

 

*Αν είστε Οργάνωση, Κοινότητα ή Συλλογικότητα που θέλετε να συνυπογράψετε την Δημόσια Δήλωση, σας παρακαλούμε στείλτε μας email στο: greekforumofmigrants@gmail.com

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ & ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ την Δημόσια Δήλωση

Ας ενώσουμε τις φωνές μας, ενάντια στο σκοτάδι που έρχεται.

Δικαίωση ΕΠΣΕ: κυβερνητική δέσμευση για επαναφορά αντιρατσιστικών διατάξεων σε Ποινικό Κώδικα

Δική του πρόταση με αλλαγές για τους Κώδικες ετοιμάζει το Υπουργείο Δικαιοσύνης

Σχόλιο του ΕΠΣΕ για την ανακοίνωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης

Η κυβέρνηση σήμερα “αδειάζει” τους “καταξιωμένους εκπροσώπους του νομικού κόσμου (δικαστές, καθηγητές νομικής, δικηγόροι)” που αγνοούσαν εν μέρει την ισχύουσα νομοθεσία ώστε να καταστεί αναγκαία “η εισαγωγή στο σχέδιο κρίσιμων αντιρατσιστικών διατάξεων που είχε εισηγηθεί και ψηφίσει η Κυβέρνηση” (φωτογραφίζεται σχεδόν ρητά τουλάχιστον το 81Α ΠΚ για τα ρατσιστικά εγκλήματα που απουσιάζει εντελώς από την πρόταση της επιτροπής “καταξιωμένων κτλ” ακόμα και από τα υπό κατάργηση άρθρα ενώ υπάρχει το καταργημένο προηγούμενο 79.3 ΠΚ για ρατσιστικό κίνητρο, ενώ επίσης φωτογραφίζεται πιθανώς και η κατάργηση του 361Β που τουλάχιστον αναφέρεται και αφορά τη ρατσιστική διάθεση αγαθών). Το ΕΠΣΕ από την αρχή (7 Μαρτίου 2019) τα επισήμανε και μέχρι σήμερα κανένας άλλος δεν τα έχει επισημάνει στη διαβούλευση ή με άλλη δημόσια μορφή:

 

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης έχει ως εξής:

«Τα σχέδια νέου Ποινικού Κώδικα και νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που έχουν τεθεί σε δημόσια διαβούλευση συνιστούν τις προτάσεις των ειδικών Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών, που συγκροτήθηκαν δυνάμει του άρθρου 76 παρ. 6 του Συντάγματος, προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η διαδικασία που ακολουθείται είναι αυτή της «διαδικασίας των κωδίκων» και αποσκοπεί στο να εξασφαλιστεί η συνοχή και η συστηματικότητα των προβλέψεών τους. Στην περίπτωση αυτή το σχέδιο κάθε νομοθετήματος ψηφίζεται στο σύνολό του, όπως διαμορφώνεται από τις εργασίες των ειδικών Επιτροπών, στις οποίες συμμετέχουν καταξιωμένοι εκπρόσωποι του νομικού κόσμου (δικαστές, καθηγητές νομικής, δικηγόροι). Στη διαδικασία της διαβούλευσης που έχει ξεκινήσει τα σχέδια των Επιτροπών λειτουργούν ως βάση συζήτησης, αλλά όχι ως τελικά κείμενα προς ψήφιση από το Υπουργείο, αφού αμέσως μετά τη διαβούλευση, οι επιτροπές θα συγκληθούν εκ νέου για να αξιοποιήσουν τα πορίσματα της διαβούλευσης.

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι η διαβούλευση είναι μια ουσιαστική διαδικασία συζήτησης για τις τυχόν αναγκαίες αλλαγές επί των σχεδίων, η οποία τηρείται και αφορά ακόμη και τις προτάσεις του ίδιου του Υπουργείου προς τις ειδικές επιτροπές.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ήδη έχει καταγράψει τα πρώτα ζητήματα που αναδείχθηκαν από τη διαβούλευση και ετοιμάζει την πρότασή του προς τις ειδικές Νομοπαρασκευαστικές Επιτροπές, η οποία αυτονόητα κινείται στην κατεύθυνση πάγιων πολιτικών που το ίδιο έχει αναπτύξει ήδη από το 2015 και μετά.

Ειδικότερα, σε αυτή θα περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η αντιμετώπιση του ζητήματος της αύξησης του απειλούμενου πλαισίου ποινής για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, το ζήτημα της ευρύτερης οριοθέτησης της έννοιας της απειλής στο έγκλημα του βιασμού σε σχέση με την προτεινόμενη από τις Επιτροπές, η ανάγκη επανεξέτασης του καθορισμού ορισμένων εγκλημάτων ως πλημμελημάτων και η εισαγωγή στο σχέδιο κρίσιμων αντιρατσιστικών διατάξεων που είχε εισηγηθεί και ψηφίσει η Κυβέρνηση.

Άλλωστε, με πρωτοβουλία του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Μιχάλη Καλογήρου προγραμματίζεται συνάντηση με τους Τομεάρχες Δικαιοσύνης των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πλην της Χρυσής Αυγής, για την Τρίτη 19/03/2019. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί με την παρουσία των Προέδρων των Ειδικών Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών για τα σχέδια Νέου Ποινικού Κώδικα και Νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Προσπάθειες να συσχετιστεί η επιστημονική και τεκμηριωμένη εργασία των Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών με ζητήματα της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας και αντιπαράθεσης είναι αυτονοήτως θλιβερές. Η επιστημονική αρτιότητα και η ηθική ποιότητα των συμμετεχόντων στις Επιτροπές αποτελεί εξάλλου την ύψιστη δυνατή εγγύηση σχετικά».

Σχέδιο ποινικού κώδικα: Καταργούν ρατσιστικά εγκλήματα & περιφρονούν συστάσεις ΟΗΕ-Συμβουλίου Ευρώπης για βασανιστήρια – βιασμό – σεξουαλικά εγκλήματα

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) υπέβαλε τα ακόλουθα σχόλια στη διαβούλευση για το νέο Ποινικό Κώδικα:

1ο σχόλιο από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι: [και εδώ]

Με το σχέδιο αυτό ουσιαστικά καταργούνται τα εγκλήματα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Καταργούνται συγκεκριμένα τα σχετικά άρθρα 81Α και 361Β.

Επαναφέρεται βέβαια το παλαιό άρθρο 79.3 με την παραπλήσια μορφή του άρθρου 79.5:

“5. Στοιχεία που λειτουργούν σε βάρος του υπαιτίου θεωρούνται ιδίως: (…) στ) το ότι τέλεσε έγκλημα κατά παθόντος, η επιλογή του οποίου έγινε λόγω των χαρακτηριστικών φυλής, χρώματος, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, γενεαλογικών καταβολών, θρησκείας, αναπηρίας, γενετήσιου προσανατολισμού, ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου.”

Κατ’ αρχή στο παλαιό άρθρο 79.3 προβλεπόταν:

«Η τέλεση της πράξης από μίσος προκαλούμενο λόγω της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών, της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής ή του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του παθόντος συνιστά επιβαρυντική περίσταση και η ποινή δεν αναστέλλεται.»

Σε σχέση με την εδώ πρόταση, το παλαιό 79.3 ήταν πιο επιβαρυντικό αφού προέβλεπε μη αναστολή της ποινής, κάτι που δεν προβλέπεται στο σχέδιο νόμου.

Κατά δεύτερο και κυριότερο, τα φερόμενα ρατσιστικά εγκλήματα σήμερα εισάγονται στο ακροατήριο με το άρθρο 81Α που ορίζει ρητά το ρατσιστικό έγκλημα. Αυτό επιτρέπει να διερευνηθεί το φερόμενο ρατσιστικό έγκλημα κατά την προανάκριση/προκαταρκτική εξέταση. Επίσης επιτρέπει στα θύματα που επιλέγουν να παρασταθούν ως πολιτικώς ενάγοντες να εξετάζουν το ρατσιστικό κίνητρο κατά την εξέταση των μαρτύρων και να αγορεύουν οι δικηγόροι τους επ’ αυτού. Τέλος, οι προβλεπόμενες ποινές σε σχετικές καταδίκες είναι ρητά αυξημένες με το 81Α και πάνω από το ανώτερο όριο που προβλέπουν τα αντίστοιχα με τα εγκλήματα άρθρα.

Αντίθετα, το άρθρο 79.5 αφορά την επιμέτρηση της ποινής. Άρα δεν διερευνάται το ρατσιστικό κίνητρο κατά την προανάκριση/προκαταρκτική εξέταση, αν υπάρξει ποινική δίωξη το έγκλημα δεν εισάγεται στο ακροατήριο ως ρατσιστικό, και άρα τα θύματα που επιλέγουν να παρασταθούν ως πολιτικώς ενάγοντες δεν μπορούν να εξετάζουν το ρατσιστικό κίνητρο κατά την εξέταση των μαρτύρων ούτε να αγορεύουν οι δικηγόροι τους επ’ αυτού. Εναπόκειται στο τέλος της δίκης, αν υπάρξει καταδίκη, εισαγγελέας και δικαστές να λάβουν υπόψη το 79.5 κατά την επιμέτρηση της ποινής η οποία όμως δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την ανώτατη προβλεπόμενη.

Τέλος, με την κατάργηση του 361Β παύει να είναι έγκλημα η προμήθεια αγαθών ή η προσφορά υπηρεσιών ή η αναγγελία με δημόσια πρόσκληση παροχής ή προμήθειας αυτών αποκλείοντας από καταφρόνηση πρόσωπα λόγω των χαρακτηριστικών φυλής, χρώματος, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, γενεαλογικών καταβολών, θρησκείας, αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου. Η Χρυσή Αυγή θα μπορεί πια ανενόχλητα να ξαναρχίσει τη σχετική μισαλλόδοξη δράση της…

Τα άρθρα 81Α και 361Β νομοθετήθηκαν το 2015 από την ίδια κυβέρνηση που σήμερα προτείνει να τα καταργήσει χωρίς καμιάν εξήγηση. Επίσης, δεν υπάρχει πρόβλεψη να συνεχίσουν να ισχύουν τα άρθρα αυτά για αδικήματα που θα έχουν τελεστεί πριν την ισχύ του νέου ποινικού δικαίου και εμπίπτουν στα άρθρα αυτά με αποτέλεσμα να παύσει η ποινική δίωξή τους.

Η πρόταση είναι απλή: διατηρείστε τα άρθρα 81Α και 361Β ΠΚ ως έχουν.


2ο σχόλιο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι:

Η Ελλάδα έχει κληθεί κατ’ επανάληψη από ΟΗΕ και Συμβούλιο της Ευρώπης να εναρμονίσει τον ορισμό των βασανιστηρίων με τον διεθνώς καθιερωμένο που περιλαμβάνεται στη Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων του ΟΗΕ:

“”Βασανιστήρια” σημαίνει κάθε πράξη με την οποία, σωματικός ή ψυχικός πόνος ή έντονη οδύνη επιβάλλονται με πρόθεση σ’ ένα πρόσωπο, με σκοπό ιδίως να αποκτηθούν απ’ αυτό ή από τρίτο πρόσωπο πληροφορίες ή ομολογίες, να τιμωρηθεί για μια πράξη που αυτό ή τρίτο πρόσωπο έχει διαπράξει ή είναι ύποπτο ότι την έχει διαπράξει, να εκφοβηθεί ή εξαναγκασθεί αυτός ή τρίτο πρόσωπο, ή για κάθε άλλο λόγο που βασίζεται σε διάκριση οποιασδήποτε μορφής, εφ’ όσον ένας τέτοιας πόνος ή οδύνη επιβάλλονται από δημόσιο λειτουργό ή κάθε πρόσωπο που ενεργεί με επίσημη ιδιότητα ή με την υποκίνηση ή τη συναίνεση ή την ανοχή του. Δεν περιλαμβάνονται ο πόνος ή η οδύνη που προέρχονται μόνον από πράξεις συμφυείς ή παρεμπίπτουσες προς νόμιμες κυρώσεις.”

Το 239Α.5 που προτείνεται δεν είναι σύμφωνο με το διεθνής ορισμό, άρα πρέπει να αντικατασταθεί με αυτόν.


3ο σχόλιο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι: 

Υπενθυμίζεται επίσης πως στη διαδικασία της εκτέλεσης των αποφάσεων του ΕΔΔΑ για υποθέσεις βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης, η Επιτροπή Υπουργών (ΕΥ) του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει θέση από το Δεκέμβριο 2018 θέμα αναστολής ή επιμήκυνσης της παραγραφής των εγκλημάτων αυτών (μετάφραση του ΕΠΣΕ που είχε κάνει σχετική παρέμβαση στην ΕΥ):

“[Οι Αναπληρωτές Υπουργών] κάλεσαν τις αρχές να υποβάλουν έως την 1η Σεπτεμβρίου 2019 λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα ακόλουθα θέματα:

α) την αναστολή της παραγραφής για αξιόποινες πράξεις που σχετίζονται με παραβάσεις παρόμοιες με εκείνες στις υπό κρίση υποθέσεις· (…)

δ) τον αντίκτυπο της νέας ενισχυμένης νομοθετικής προστασίας κατά του ρατσιστικού εγκλήματος και τα ενδεχόμενα νέα μέτρα που προβλέπονται για τη διασφάλιση της διερεύνησης πιθανών ρατσιστικών κινήτρων όταν παρουσιάζεται κακομεταχείριση στο πλαίσιο της επιβολής του νόμου·

ε) το κατά πόσον οι αποφάσεις για την περάτωση ποινικών ανακρίσεων λόγω παραγραφής μπορούν να υποβληθούν σε δικαστική ή άλλη ανεξάρτητη επανεξέταση·

στ) τα μέτρα που ελήφθησαν ή σχεδιάστηκαν στο πλαίσιο της τρέχουσας αναθεώρησης του Ποινικού Κώδικα, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί πλήρως η διεξαγωγή των ποινικών ανακρίσεων σε περιπτώσεις κακομεταχείρισης και οι σχετικές κυρώσεις με τις απαιτήσεις της νομολογίας του Δικαστηρίου, ιδίως όσον αφορά τον ορισμό των βασανιστηρίων και τις δυνατότητες μετατροπής ποινών φυλάκισης που επιβάλλονται για βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης σε ποινές μη στερητικές της ελευθερίας.”

Το προτεινόμενο άρθρο 239Α και η κατάργηση του άρθρου 81Α δεν ανταποκρίνονται στις συστάσεις αυτές. Πρέπει να προβλεφθεί να μην υπάρχει δυνατότητα μετατροπής της ποινής σε χρηματική μη στερητική της ελευθερίας ποινή καθώς και να μην υπάρχει δυνατότητα αναγνώρισης ελαφρυντικών που επιτρέπουν τη μετατροπή της στερητικής της ελευθερίας ποινής κάθειρξης σε μη στερητική της ελευθερίας ποινή φυλάκισης.


4ο σχόλιο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι: 

“Η Επιτροπή [του ΟΗΕ κατά των βασανιστηρίων] εκφράζει την ανησυχία της για το γεγονός ότι ο υφιστάμενος Ποινικός Κώδικας του κράτους μέλους δεν περιλαμβάνει ρητά στις αξιόποινες μορφές βασανιστηρίων το βιασμό και τις άλλες μορφές σεξουαλικής βίας (άρθρα 2, 12 και 16 [της Σύμβασης]).

Το κράτος μέλος πρέπει να λάβει άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα προστασίας για την πρόληψη και καταπολέμηση όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών, ιδίως δε της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας, περιλαμβανομένης και της διερεύνησης και τιμωρίας των αδικημάτων αυτών. Στα μέτρα αυτά πρέπει να περιλαμβάνεται η τροποποίηση του άρθρου 137Α του Ποινικού Κώδικα του κράτους μέλους έτσι ώστε να περιλαμβάνεται ρητά ο βιασμός και οι άλλες μορφές σεξουαλικής βίας στις μορφές βασανιστηρίων και όχι στις «σοβαρές προσβολές της γενετήσιας αξιοπρέπειας».”

Άρα τα περισσότερα από τα άρθρα εδώ [για τα βασανιστήρια] δεν είναι σύμφωνα με τη σύσταση του ΟΗΕ με την οποία η Ελλάδα ισχυρίστηκε σε πρόσφατη έκθεσή της πως θα συμμορφωθεί μέσα από το νέο Ποινικό Κώδικα αφού το ζήτησε από τους συντάκτες του.

Κατά συνέπεια πρέπει να υπάρξει ριζική αναμόρφωση ώστε να συμμορφωθεί η Ελλάδα με τη σύσταση της Επιτροπής του ΟΗΕ η οποία μάλιστα θα εξετάσει πάλι τη συμμόρφωση αυτή τον Ιούλιο – Αύγουστο 2019.


ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ 13/4/2019:
5ο σχόλιο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι: 

Στην παρούσα συγκυρία πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη και η αδήριτη ανάγκη περαιτέρω τροποποίησης του Αρ. 81Α ΠΚ προκειμένου αυτό να καταστεί αποτελεσματικότερο στην καταπολέμηση του ρατσιστικού εγκλήματος, καθώς και να εναρμονιστεί με τις σχετικές πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και ιδιαίτερα την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Πιο συγκεκριμένα, κρίνεται σκόπιμο να προβλεφθεί ότι η επιλογή του παθόντος μπορεί να έχει γίνει εν μέρει λόγω των προστατευόμενων χαρακτηριστικών, προκειμένου το άρθρο να μπορεί να τύχει εφαρμογής και σε περιπτώσεις πολλαπλών κινήτρων / μεικτού κινήτρου (βλ ΕΔΔΑ, Balasz κατά Ουγγαρίας, αρ. προσφυγής 15529/12, 20 Οκτωβρίου 2015). Η τροποποίηση αυτή είναι σημαντική και προκειμένου να εναρμονιστεί η εισαγγελική και δικαστική πρακτική στην αντιμετώπιση του ρατσιστικού εγκλήματος με την πρακτική της ΕΛ.ΑΣ η οποία ήδη με την 7100/4/3 από Μάιο 2006 εγκύκλιό της παρατηρούσε ότι το ρατσιστικό κίνητρο μπορούσε να είναι είτε αυτοτελές είτε «επιμέρους κίνητρο σε περίπτωση ύπαρξης πολλαπλών κινήτρων». Αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. έχουν αναφέρει ότι αν και σε δικογραφίες που υποβάλλουν στον εισαγγελέα τονίζουν την πιθανή συνδρομή ρατσιστικού κινήτρου ως επιμέρους κινήτρου, αυτό συνήθως παραβλέπεται εκτός αν προκύπτει από τη δικογραφία ότι η παράνομη πράξη είχε αποκλειστικά ρατσιστικό κίνητρο. Πράγματι, σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, το δικαστήριο πρέπει να πειστεί ότι το ρατσιστικό ήταν και το αποκλειστικό κίνητρο που εξώθησε τον δράστη (βλ. Απόφαση 3054/2015, Γ’ Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών: « […] οι κατηγορούμενοι και λοιποί συναυτουργοί τους επέδειξαν σε βάρος των δύο μεσηλίκων γυναικών, τις οποίες δε γνώριζαν καν, ιδιαίτερη σκληρότητα, βιαιότητα και αναλγησία, παντελή έλλειψη συναισθημάτων, ηθικού ή ψυχικού φραγμού, υποκινούμενοι αποκλειστικά και μόνο από ρατσιστικό κίνητρο», πρόσθετη έμφαση). Επίσης, κρίνεται σημαντικό να τροποποιηθεί το Αρ. 81Α ΠΚ προκειμένου να τυγχάνει εφαρμογής και σε περιπτώσεις όπου κατά τη διερεύνηση ενός φερόμενου ως ρατσιστικού εγκλήματος προκύπτει ότι το θύμα είτε δεν έχει ένα από τα προστατευόμενα χαρακτηριστικά είτε απλά σχετίζεται με ένα άτομο που τα έχει (βλ. σχετικά ΕΔΔΑ, Škorjanec κατά Κροατίας, αρ. προσφυγής 25536/14, 28 Μαρτίου 2017). Πρόκειται ουσιαστικά για εφαρμογή των περιπτώσεων διάκρισης λόγω νομιζόμενων χαρακτηριστικών και λόγω σχέσης, έννοιες που εισήγαγε στην ελληνική έννομη τάξη ο Ν. 4443/2016 οι οποίες μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιες στο αρ. 81Α ΠΚ.

 


Επικαιροποίηση 08/04/2019:

cb6973c5bb7489327722bdc093909d7a_400x400

ΑΣΚΗΘΗΚΕ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΓΙΑ ΤΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

Ένα σχεδόν χρόνο μετά τη ρατσιστική επίθεση τύπου πογκρόμ που έλαβε χώρα την 22 Απριλίου 2018 εις βάρος 200 και πλέον προσφύγων που είχαν συγκεντρωθεί στην Πλατεία Σαπφούς, η εισαγγελία Μυτιλήνης προχώρησε στην ποινική δίωξη των δραστών, μεταξύ άλλων και με το άρθρο 81Α του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί εγκλήματα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά.

Η HIAS Ελλάδος, η οποία έχει αναλάβει την εκπροσώπηση των θυμάτων της επίθεσης που έχουν δηλώσει παράσταση πολιτικής αγωγής, χαιρετίζει την συμπερίληψη του ρατσιστικού κινήτρου στη δίωξη. Ταυτόχρονα όμως προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία το σχέδιο του νέου ποινικού κώδικα [1], το οποίο τέθηκε στη δημόσια διαβούλευση στις 6/03/2019 και σημαντικά εξασθενίζει την ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με την τιμωρία εγκλημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Το ανωτέρω σχέδιο αλλαγής του ΠΚ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, καθώς, σε περίπτωση νομοθέτησής του, ρατσιστικά εγκλήματα σαν και αυτό της Πλατείας Σαπφούς δεν θα είναι καταρχήν δυνατό να διωχθούν ως τέτοια. Επιπλέον, οι προτεινόμενες αλλαγές θα επηρεάσουν την έκβαση και άλλων υποθέσεων που εκκρεμούν στη δικαιοσύνη.

Οι παραπάνω ανησυχίες επιδεινώνονται ακόμα περισσότερο, υπό το φως των ρατσιστικών επιθέσεων που σημειώθηκαν την τελευταία περίοδο σε διάφορες περιοχές της Ελληνικής επικράτειας (Βίλια [2], Κόνιτσα [3], Αθήνα [4]). Αυτά τα περιστατικά αποδεικνύουν, για άλλη μια φορά, ότι ρατσιστικά εγκλήματα συνεχίζουν να διαπράττονται στην Ελλάδα και χρήζουν ιδιαίτερα αποφασιστικής αντιμετώπισης. Οι προτεινόμενες στο σχέδιο για το νέο Ποινικό Κώδικα αλλαγές καθώς και οι αλλεπάλληλες νομοθετικές παλινωδίες στο εν λόγω θέμα, δύναται να καταστήσουν αδύνατη τη δίωξη των παραπάνω επιθέσεων, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης στην πλατεία Σαπφούς, ως ρατσιστικών. Το τελευταίο όχι μόνο θα θίξει τα θύματα των εν λόγω επιθέσεων, αλλά θα λειτουργήσει και ενάντια στην αναλογική απόδοση της δικαιοσύνης.

Συνεπώς, οι προτεινόμενες στο σχέδιο για το νέο ΠΚ αλλαγές, δυνάμενες να θέσουν εκποδών την ασκηθείσα ποινική δίωξη για την υπόθεση της Πλατείας Σαπφούς, δεν μπορεί παρά να αποτελέσουν οπισθοδρόμηση στην αντιμετώπιση εγκλημάτων μίσους στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να νομοθετηθούν.

[1] http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=9834
[2] https://www.efsyn.gr/…/187373_xenofobiki-ypodohi-se-eyaloto…
[3] https://www.efsyn.gr/…/187807_ratsistiki-epithesi-se-prosfy…
[4] https://www.efsyn.gr/node/188204


 

Επικαιροποίηση 08/04/2019:

rvrn.jpg

Παρατηρήσεις επί του Σχεδίου του νέου Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας

«Η βελτίωση της αντιμετώπισης του ρατσιστικού εγκλήματος από τις αρχές στην πράξη βάσει του άρθρου 81Α ΠΚ συνηγορούν υπέρ της διατήρησής του και κατά της κατάργησής του»

Αθήνα, 8.4.2019 – Το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας (Δίκτυο) έλαβε γνώση των σχεδίων του νέου Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και επεξεργάστηκε τις διατάξεις οι οποίες επιφέρουν τροποποιήσεις στο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει το ρατσιστικό έγκλημα. Το Δίκτυο στάθηκε αρωγός κάθε προσπάθειας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην κατεύθυνση της βελτίωσης της αντιμετώπισης του ρατσιστικού εγκλήματος στην Ελλάδα. Η βελτίωση της αντιμετώπισης του ρατσιστικού εγκλήματος από τις αρχές στην πράξη βάσει του άρθρου 81Α ΠΚ συνηγορούν υπέρ της διατήρησής του προκειμένου να εδραιωθούν οι καλές πρακτικές και η κατανόηση του ρατσιστικού εγκλήματος από τις αρχές.

Το Δίκτυο υποστηρίζει ότι το ισχύον πλαίσιο καταπολέμησης του ρατσιστικού εγκλήματος πρέπει να διατηρηθεί για τους ακόλουθους λόγους:

  1. Το άρθρο 79 παρ. 5 ΠΚ: μια δοκιμασμένη και μη αποτελεσματική λύση

Η συμπερίληψη του ρατσιστικού κινήτρου στη διάταξη σχετικά με τη δικαστική επιμέτρηση της ποινής αποτέλεσε την επιλογή του νομοθέτη για την περίοδο από το 2008 έως και το 2014.  Κατά την περίοδο ισχύος του παλαιού άρθρου 79 παρ. 3 ΠΚ, το Δίκτυο διαπίστωσε ότι στην πράξη το ρατσιστικό κίνητρο δεν λαμβανόταν υπόψη στο αρχικό στάδιο διερεύνησης και δίωξης του αδικήματος από τις διωκτικές και εισαγγελικές αρχές, καθώς θεωρείτο ότι αφορούσε αποκλειστικά το στάδιο μετά την τυχόν κατάγνωση της ενοχής. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν η πολιτική αγωγή να στερείται σε αρκετές περιπτώσεις του δικαιώματος να θέσει ερωτήματα σχετικά με το ρατσιστικό κίνητρο, καθώς  η υπεράσπιση πρόβαλλε το επιχείρημα ότι το εν λόγω ζήτημα αφορούσε αποκλειστικά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής. Επιπλέον, το Δίκτυο διαπίστωσε στην πράξη ότι ο χαρακτηρισμός της πράξης κατά την άσκηση της ποινικής δίωξης δεν περιλάμβανε πάντα το άρθρο 79 παρ. 3 ΠΚ, καθώς υπήρχε διχογνωμία μεταξύ των εισαγγελέων ως προς την ορθότητα της συμπερίληψής του στο στάδιο αυτό.

  1. Η υποβάθμιση του ρατσιστικού κινήτρου σε στοιχείο που δύναται να λειτουργήσει σε βάρος του υπαιτίου

Το Δίκτυο θεωρεί ότι η εν λόγω τροποποίηση, η οποία καταργεί την αυτοτελή μορφή του ρατσιστικού εγκλήματος, συνιστά οπισθοδρόμηση και «υποβαθμίζει» το ρατσιστικό έγκλημα σε επίπεδο ουσιαστικό και όχι μόνο συμβολικό. Η υποβάθμιση αυτή δύναται να επαναφέρει τα προσχώματα της προηγούμενης περιόδου, για τα οποία η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το Δίκτυο υποστηρίζει ότι η ισχύουσα διάταξη του άρθρο 81Α ΠΚ συνιστά μια σαφέστερη και ασφαλέστερη διάταξη για την αντιμετώπιση του εγκλήματος με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Το προτεινόμενο άρθρο 79 παρ. 5 αφήνει το περιθώριο να θεωρηθεί το ρατσιστικό κίνητρο ίσης σοβαρότητας και επομένως εναλλακτικής εφαρμογής με τα υπόλοιπα στοιχεία που αναφέρονται στην παράγραφο 5 και δεν ενισχύει την ασφάλεια δικαίου, ούτε ως προς τα δικαιώματα των θυμάτων ρατσιστικής βίας, ούτε ως προς τα δικαιώματα των κατηγορουμένων.

  1. Εκκρεμείς δίκες ρατσιστικών εγκλημάτων

Το Δίκτυο καλεί την Πολιτεία να μη προχωρήσει στην κατάργηση του άρθρου 81Α ΠΚ για το επιπρόσθετο λόγο ότι αυτό θα επιτείνει το κλίμα ανασφάλειας στις εκκρεμείς δίκες. Τα θύματα των ρατσιστικών εγκλημάτων αναμένουν την αναγνώριση του ρατσιστικού χαρακτήρα της βίας που υπέστησαν και την απονομή της δικαιοσύνης. Επιπλέον, η ελληνική κοινωνία αναμένει την αναλογική και δίκαιη τιμωρία των δραστών ρατσιστικών εγκλημάτων, τα οποία διέρρηξαν την κοινωνική συνοχή και την εμπιστοσύνη στις αρχές κατά την κρίσιμη περίοδο έξαρσης της ρατσιστικής βίας, δηλαδή έως και το 2013.

  1. Μετατροπή της ποινής φυλάκισης και αποκαταστατική δικαιοσύνη

Παρόλο που η μετατροπή της στερητικής της ελευθερίας  ποινής σε κοινωφελή εργασία υπό τις γενικές προϋποθέσεις τις οποίες ορίζει το προτεινόμενο άρθρου 104 Α συνιστά μια καλή εν γένει πρωτοβουλία, το  Δίκτυο υπογραμμίζει ότι το ρατσιστικό έγκλημα ενέχει κάποιες ιδιαιτερότητες, ιδίως όταν τελείται από μέλη εξτρεμιστικών ομάδων. Το δικαστήριο οφείλει να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες αυτές προκειμένου να καταλήξει εάν η μετατροπή της φυλάκισης σε κοινωφελή εργασία είναι κατάλληλη επί της αρχής και υπό ποιες προϋποθέσεις, δεδομένου ότι μέλη εξτρεμιστικών ρατσιστικών οργανώσεων δύνανται να παρέχουν κοινωφελή εργασία αποκλειστικά «υπέρ Ελλήνων» καταστρατηγώντας κατά αυτό τον τρόπο τον σκοπό της κοινωφελούς εργασίας εντός του Ποινικού Κώδικα.

  1. Η κατάργηση του άρθρου 361Β ΠΚ

Η κατάργηση της διάταξης από το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, ιδίως ενόψει των εκλογικών διαδικασιών του έτους 2019, δημιουργεί ανησυχία στο Δίκτυο. Η κατάργηση του άρθρου 361Β ΠΚ δύναται να αποστείλει το μήνυμα ότι η διοργάνωση πρακτικών με καταφανώς ρατσιστικά χαρακτηριστικά, όπως η διανομή τροφίμων «μόνο για Έλληνες», είναι κοινωνικά αποδεκτή και συμβατή, ως ποινικά μη κολάσιμη, με τις αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

  1. Άρθρο 187 – Εγκληματική οργάνωση

Το Δίκτυο εκφράζει την ανησυχία του για τον αντίκτυπο που δύναται να έχει η προτεινόμενη διάταξη στην έκβαση των εκκρεμών δικών, καθώς και για το μήνυμα που αποστέλλεται στις ομάδες οι οποίες τελούν πράξεις οργανωμένης ρατσιστικής βίας. Από το 2011 έως και σήμερα, το Δίκτυο τεκμηριώνει με διεθνώς αναγνωρισμένη αξιόπιστη μεθοδολογία τις επιθέσεις που τελούνται από ομάδες 2-10 ατόμων κατά μέσο όρο. Η προτεινόμενη τροποποίηση σε συνδυασμό με την υποβάθμιση του ρατσιστικού εγκλήματος που προτείνεται με τη διάταξη του άρθρου 79 παρ. 5 του νέου Ποινικού Κώδικα, δύναται να πυροδοτήσει σημαντική έξαρση των οργανωμένων επιθέσεων.

  1. Σχέδιο νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας

Το Δίκτυο σημειώνει ότι το σχέδιο του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας δεν ενσωματώνει τις ρυθμίσεις οι οποίες έχουν υιοθετηθεί προκειμένου να διευκολύνουν την υποστήριξη και την πρόσβαση θυμάτων ρατσιστικής βίας στη δικαιοσύνη. Προς ενίσχυση της ασφάλειας δικαίου, το σχέδιο του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας θα έπρεπε να ενσωματώνει τις ρυθμίσεις του Ν. 4478/2017 σχετικά με τα δικαιώματα, την υποστήριξη και την προστασία θυμάτων της εγκληματικότητας.

Πλήρες κείμενο παρατηρήσεων: RVRN_SxNCC


 

Κοινοβουλευτική δήλωση μετανοίας

Η Εφημεριδα των Συντακτών

Κοινοβουλευτική δήλωση μετανοίας

Το περιοδικό «Μακεντόντσε» (Μακεδονόπουλο), που εξέδιδε ο μηχανισμός του ΚΚΕ «για τα μακεδονόπαιδα στις φιλόξενες χώρες των Λαϊκών Δημοκρατιών»
Το περιοδικό «Μακεντόντσε» (Μακεδονόπουλο), που εξέδιδε ο μηχανισμός του ΚΚΕ «για τα μακεδονόπαιδα στις φιλόξενες χώρες των Λαϊκών Δημοκρατιών» | Π. ΚΟΥΦΗΣ, «ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΦΛΩΡΙΝΑΣ-ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ» (Αθήνα 1996)

«Δεν αποδεχόμασταν και δεν αποδεχόμαστε μακεδονική εθνότητα»
Θανάσης Παφίλης, βουλευτής και μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, αγόρευση στη Βουλή (24/1/2019)

Αν υπήρξε κάποια αξιοσημείωτη εξέλιξη κατά την τριήμερη συζήτηση στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών, αυτή σίγουρα δεν ήταν το ξεσάλωμα μιας βαθιάς Δεξιάς, που ένιωσε να της ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα.

Οπως έχουμε κι άλλοτε εξηγήσει, το Μακεδονικό υπήρξε ανέκαθεν –εδώ κι ενάμιση αιώνα– το πεδίο εκείνο πάνω στο οποίο κατεξοχήν συγκροτήθηκε (κι αυτονομιμοποιήθηκε ιδεολογικά) καθετί αντιδραστικό σε τούτο τον τόπο: από την απόρριψη του δημοτικισμού και της αγροτικής μεταρρύθμισης μέχρι τον αντικοινοβουλευτισμό και τον αντικομμουνισμό.

Μπορεί στην αρχηγική αγόρευσή του ο Αντώνης Σαμαράς να αράδιασε τη μία ιστορική ανακρίβεια ή παραποίηση μετά την άλλη (με χαρακτηριστικότερη τη χονδροειδή παραχάραξη κάποιων δηλώσεων του Μιτεράν το 1992), σίγουρα όμως δεν πρωτοτύπησε.

Το ίδιο ακριβώς έκαναν, πριν απ’ αυτόν, ουκ ολίγοι εθνικόφρονες πολιτικοί και επαγγελματίες προπαγανδιστές: από τους συντάκτες των φυλλαδίων της μετεμφυλιακής ΚΥΠ, που στον «από Βορρά κίνδυνο» και την «προαιώνια σλαβική επιβουλή» έβλεπαν ένα βολικό μοτίβο για την κατασυκοφάντηση του εσωτερικού εχθρού, μέχρι τους τροφίμους των μυστικών κονδυλίων που (κατά τον τότε πρωθυπουργό Μητσοτάκη) μοίραζε αφειδώς ο ίδιος το 1991-1992 από μια μαύρη σκουπιδοσακούλα στο ΥΠ.ΕΞ., προκειμένου ο απληροφόρητος ελληνικός λαός να εγκολπωθεί με ταχύρρυθμα δημοσιογραφικά φροντιστήρια το ανιστόρητο δόγμα πως «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική».

Πρωτοτυπία δεν αποτέλεσε ούτε η διπλή γλώσσα του ευρύτερου «μεσαίου χώρου», που επί δύο δεκαετίες διαρρήγνυε τα ιμάτιά του για τη «χαμένη ευκαιρία» του 1991-1993, όταν η τυφλή εθνικιστική πλειοδοσία και η μικροκομματική εργαλειοποίηση του «Σκοπιανού» από κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση απέτρεψαν μιαν αμοιβαία ικανοποιητική συνεννόηση με τους βόρειους γείτονές μας.

Η διπλή γλώσσα υπήρξε άλλωστε σύμφυτη με τη διαχείριση του Μακεδονικού ήδη από τον 19ο αιώνα: «Η αλήθεια είναι ότι μέρος της Μακεδονίας ανήκει στους Σλαύους», σημείωνε π.χ. το 1896 ο Ιωάννης Μεταξάς στο προσωπικό ημερολόγιό του (τ.Α’, σ. 99), την ίδια στιγμή που ως μέλος της Εθνικής Εταιρείας μετείχε στη συλλογική υστερία για τα προαιώνια, απαράγραπτα και αποκλειστικά εθνικά δίκαιά μας στην περιοχή.

Εντύπωση δεν προκάλεσε, φυσικά, ούτε η προδιαγεγραμμένη σύμπλευση του φιλελεύθερου Κυριάκου με τον ανορθολογισμό της εθνικιστικής Ακροδεξιάς.

Αρκεί μια προσεκτική ματιά στο παρελθόν για να διαπιστώσει κανείς πως η οικογένεια Μητσοτάκη αντιμετώπιζε πάντα τον εθνικισμό (γενικά) και το Μακεδονικό (ειδικότερα) σαν ένα χρήσιμο εργαλείο χειραγώγησης των μαζών. Οχι μόνο το 1991-1992, όταν ο τότε πρωθυπουργός πόνταρε αρχικά στο «Σκοπιανό» για να παροχετεύσει σε βολική κατεύθυνση τη λαϊκή δυσφορία, μετά τις πρώτες ήττες του από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα −ασχέτως αν, τελικά, το εθνικιστικό τζίνι έριξε και τον ίδιο μέσα στον λάκκο που έσκαψε για τους αντιπάλους του.

Ακόμη και το μακρινό 1947, ο Εμφύλιος κηρύχθηκε στην Κρήτη (με προκήρυξη του στρατιωτικού διοικητή Παύλου Γύπαρη) μέσω της ιδιόκτητης εφημερίδας των Μητσοτάκηδων, σαν συνέχεια του Μακεδονικού Αγώνα: εκκαθάριση του νησιού από τους «Κουκουέδες Βουλγάρους» που «εξασκούν [sic] την Σλαυική προπαγάνδα σε βάρος της Πατρίδος μας», όπως ακριβώς οι κομιτατζήδες πρόγονοί τους έκαναν κάποτε στη Μακεδονία («Κήρυξ», 20/3/47).

Μεταχρονολογημένη δήλωση μετανοίας

Αν κάτι σημάδεψε βαριά την τριήμερη κοινοβουλευτική αντιπαράθεση, αυτό ήταν η θλιβερή συμμόρφωση του ΚΚΕ με τον σκληρό πυρήνα των επιχειρημάτων της εθνικιστικής δεξιάς περί Μακεδονικού, σε βάρος της ίδιας της εκατοντάχρονης ιστορίας του.

Δεν αναφερόμαστε φυσικά στην αντίθεσή του στην ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, που από μόνη της θα δικαιολογούσε την εκ μέρους του καταψήφιση της συμφωνίας − έστω κι αν η ΠΓΔΜ μπορούσε έτσι κι αλλιώς να γίνει δεκτή στη συμμαχία με το προσωρινό της όνομα, βάσει της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, μετά τη ρητή καταδίκη του ελληνικού βέτο από το Διεθνές Δικαστήριο το 2011.

Πραγματική τομή αποτέλεσε η προσχώρηση του ΚΚΕ στο βασικό αφήγημα της μείζονος Δεξιάς, με την αναπαραγωγή από τους αγορητές του των βασικών ιδεολογημάτων της τελευταίας όσον αφορά τον «ανιστόρητο» και «εγγενώς αλυτρωτικό» χαρακτήρα του μακεδονικού αυτοπροσδιορισμού των γειτόνων μας. Αποψη που ισοδυναμεί επί της ουσίας με κατασυκοφάντηση των ηρωικότερων σελίδων της Ιστορίας του κόμματος − των ίδιων ακριβώς σελίδων, δηλαδή, που οι σημερινοί κάτοχοι του τίτλου του αρέσκονται να προβάλλουν σαν την «ύψιστη στιγμή της ταξικής πάλης» στη χώρα μας.

Δεν έφτασε βέβαια το ΚΚΕ μέχρι του σημείου να διακηρύξει πως «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική». Οι βουλευτές του κατήγγειλαν μάλιστα το συγκεκριμένο σύνθημα, όχι μόνο ως ανιστόρητο αλλά και ως έκφραση ενός αντίστροφου, ελληνικού αλυτρωτισμού.

Η εκ μέρους τους περιγραφή του «προβλήματος» δεν απείχε, ωστόσο, καθόλου απ’ αυτό το ιδεολόγημα, στον βαθμό που εντόπιζαν στη μακεδονικότητα των γειτόνων μας «το σπέρμα του αλυτρωτισμού» σε βάρος της εθνικής μας ασφάλειας.

Για την τεκμηρίωση αυτής της θέσης επιστρατεύθηκαν τα πιο ετερόκλητα επιχειρήματα: από τη θεωρητική διακήρυξη πίστης στον σταλινικό ορισμό του έθνους (με ταυτόχρονη έμπρακτη αναίρεσή του) μέχρι τη συνήθη ανιστόρητη κινδυνολογία, σύμφωνα με την οποία η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε αποκλειστικά και μόνο λόγω εξωτερικών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων − με τη συνδρομή, φυσικά, του «καραμπινάτου ιμπεριαλιστικού ιδεολογήματος» του αυτοπροσδιορισμού.

«Η θέση περί μακεδονικού έθνους δεν πατάει στην πραγματικότητα», διακήρυξε χαρακτηριστικά ο κ. Κουτσούμπας, «γιατί δεν πληροί στην ενότητά της τα κριτήρια που τονίζουν πως το έθνος, ως ιστορικά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, εμφανίστηκε πάνω στην κοινότητα του εδάφους, της οικονομικής ζωής, της γλώσσας και της ψυχοσύνθεσης που εκδηλώνεται στην κοινότητα του πολιτισμού».

Ο ίδιος έσπευσε βέβαια να παραδεχτεί ότι «το κυρίαρχο έθνος που υπάρχει στη FYROM» (και το οποίο απέφυγε να κατονομάσει) «συγκροτήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη βάση αυτών των όρων, με την οντότητα όμως που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας».

Να υποθέσουμε ότι, από τη στιγμή που η Γιουγκοσλαβία δεν υπάρχει πια, πήγε περίπατο και το επίμαχο έθνος; Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, αφήνοντάς μας ν’ αναρωτιόμαστε πόσο «πραγματικά» έθνη είναι π.χ. οι Παλαιστίνιοι ή οι Κούρδοι, η συγκρότηση των οποίων υπήρξε φαινόμενο ταυτόχρονο ή μεταγενέστερο από εκείνην των ακατανόμαστων γειτόνων μας.

Υστερα απ’ αυτή τη βαθυστόχαστη ανάλυση, ο κ. Κουτσούμπας διέγνωσε, πάντως, για ακόμη μία φορά «το σπέρμα του αλυτρωτισμού» στην «αποδοχή και κατοχύρωση των εννοιών του μακεδονικού λαού, του Μακεδόνα πολίτη, της μακεδονικής γλώσσας».

Ακόμη προβληματικότερη ήταν η διάγνωσή του περί ανυπαρξίας μακεδονικής γλώσσας: «Κανένα στοιχείο δεν μπορεί να τεκμηριώσει πως μέσα σ’ αυτό το μωσαϊκό [της Μακεδονίας] υπήρξε ή υπάρχει ξεχωριστή διαμορφωμένη ενιαία μακεδονική γλώσσα. Φυσικά, ένα τμήμα των κατοίκων που έμεναν σ’ αυτό το κομμάτι στην περιοχή της γεωγραφικής Μακεδονίας μιλούσαν μία σλαβική διάλεκτο, την οποία συνεχίζουν να μιλούν και σήμερα βεβαίως, που συνήθως προσδιοριζόταν –και έτσι είναι– ως σλαβομακεδονική. Αυτή τη γλώσσα τη μάθαιναν και τη μιλούσαν τα παιδιά στην Τασκένδη, που ανιστόρητα είπε ο κύριος πρωθυπουργός, και όπου αλλού ζούσαν παιδιά που μιλούσαν τα σλαβομακεδονικά ή ήταν Σλαβομακεδόνες. Ολο αυτό, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την ύπαρξη και τον ισχυρισμό για ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας».

Το κλειδί των παραπάνω βρίσκεται φυσικά στο τέχνασμα της προαπαίτησης «ενιαίου» γλωσσικού οργάνου των κατοίκων μιας περιοχής, προκειμένου αυτό να δικαιούται την αντίστοιχη ονομασία. Μ’ αυτό το σκεπτικό, βέβαια, θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ακόμη και την ύπαρξη ρωσικής γλώσσας, αφού το 1897 στο τότε ρωσικό κράτος την είχε βάσει της επίσημης απογραφής ως μητρική μόλις το 44,3% του πληθυσμού!

Κοινή εκδήλωση του ΚΚΕ, του Κ.Κ. Μακεδονίας και του Κ.Κ. Αλβανίας (24/5/2005) στο χωράφι-ομαδικό τάφο εκατοντάδων ανταρτών του ΔΣΕ που έπεσαν το 1949 στη μάχη της Φλώρινας. Δ. ΨΑΡΡΑΣ

↳ Πολύ μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά προτού ο κ. Κουτσούμπας ανακαλύψει «σπέρμα αλυτρωτισμού» στην ονομασία των γειτόνων μας: κοινή εκδήλωση του ΚΚΕ, του Κ.Κ. Μακεδονίας και του Κ.Κ. Αλβανίας (24/5/2005) στο χωράφι-ομαδικό τάφο εκατοντάδων ανταρτών του ΔΣΕ που έπεσαν το 1949 στη μάχη της Φλώρινας. Το κοινό στεφάνι φέρει τα ονόματα των τριών κομμάτων κι ακολουθεί φωτογράφηση κάτω από το σύνθημα «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» – στη μακεδονική γλώσσα, που το ΚΚΕ θεωρεί σήμερα απειλή για την εθνική μας ασφάλεια.

Οπως είπαμε ήδη, το καινοφανές σ’ αυτές τις τοποθετήσεις δεν είναι η υπόκλιση στα κυρίαρχα στερεότυπα, από ένα κόμμα που έχει δώσει άλλωστε την τελευταία δεκαετία μύρια όσα δείγματα κομφορμισμού. Είναι η έμμεση αποκήρυξη του παρελθόντος του, τη στιγμή μάλιστα που η φαντασιακή «ιδιοκτησία» αυτού του τελευταίου συγκροτεί τη ραχοκοκαλιά της κομματικής ιδεολογίας και ταυτότητας.

«Τολμάτε να βάζετε στο στόμα σας τον Δημοκρατικό Στρατό, την εκτελεσμένη ηρωίδα του ΚΚΕ, τη Μίρκα Γκίνοβα, Ειρήνη Γκίνη, ηρωίδα την οποία εκτέλεσαν τα δολοφονικά όπλα που είχαν πάνω τη σφραγίδα Made in USA. […] Αφήστε στην άκρη την ηρωική ιστορία του ελληνικού λαού, τους τιμημένους ήρωες νεκρούς μας», ξέσπασε ο γ.γ. του ΚΚΕ, όταν οι αγορητές του ΣΥΡΙΖΑ τόλμησαν ν’ αντιδιαστείλουν τις σημερινές απόψεις του με όσα το κόμμα του έλεγε επί δεκαετίες για το Μακεδονικό.

Ας παρακάμψουμε τη μικρή ανακρίβεια, πως η Μίρκα εκτελέστηκε από αμερικανικά όπλα, ένα οκτάμηνο πριν εξαγγελθεί το Δόγμα Τρούμαν. Για ποιον ακριβώς λόγο όμως καταδικάστηκε σε θάνατο και τι ακριβώς υποστήριζε η τιμημένη νεκρή − στέλεχος όχι μόνο της ΕΠΟΝ (επί Κατοχής) αλλά και μέλος του καθοδηγητικού γραφείου του «αλυτρωτικού» ΝΟΦ της Εδεσσας, από τη Βάρκιζα μέχρι τον θάνατό της;

Ελληνόγλωσσο φέιγ βολάν της Νεολαίας του ΝΟΦ Εδεσσας (1945), όταν την καθοδηγούσε η Ειρήνη Γκίνη / Μίρκα Γκίνοβα Ελληνόγλωσσο φέιγ βολάν της Νεολαίας του ΝΟΦ Εδεσσας (1945), όταν την καθοδηγούσε η Ειρήνη Γκίνη / Μίρκα Γκίνοβα | ΓΕΝΝΑΔΕΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ / ΑΡΧΕΙΟ Φ. ΔΡΑΓΟΥΜΗ

Επί της ουσίας, η στάση του ΚΚΕ στη Βουλή ισοδυναμεί με συλλογική δήλωση μετανοίας για το διεθνιστικό παρελθόν του. Ο κ. Κουτσούμπας δεν παρέλειψε, μάλιστα, να μεμφθεί τους αγορητές της Δεξιάς, ότι με τις εμφυλιοπολεμικές ιστορικές αναδρομές τους δίνουν όπλα στον κοινό εχθρό, την κυβέρνηση: «Οι υπόδικοι χρυσαυγίτες και κάποιοι, επίσης, βουλευτές της Ν.Δ. και άλλων κομμάτων, εμφανιζόμενοι ως χρήσιμοι προς αξιοποίηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, βρήκαν την ευκαιρία για έναν απροκάλυπτο αντικομμουνισμό, αναφέροντας μάλιστα πετσοκομμένες, εκτός τόπου και τότε συνθηκών, κάποιες θέσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη δεκαετία του 1920».

Η δήλωσή του αυτή έγινε φυσικά δεκτή μ’ ενθουσιασμό από τα ευφυέστερα στελέχη της (ακρο)Δεξιάς, που αν μη τι άλλο ξέρουν να διακρίνουν τον βασικό αντίπαλο από τον αλλόδοξο συνοδοιπόρο: «Ο κ. Τσίπρας είναι ένας και μοναδικός, ο οποίος συνεχίζει –προσέξτε– την παράδοση του μακεδονισμού της Αριστεράς», διαπίστωσε π.χ. ο Μάκης Βορίδης. «Δεν τη συνεχίζει το ΚΚΕ. Ηρθε σήμερα το ΚΚΕ, άλλαξε την πολιτική του θέση από τότε, μίλησε για άλλες ιστορικοπολιτικές συγκυρίες και εμφανίστηκε ο κ. Τσίπρας να το μαλώνει γιατί δεν είναι σε εκείνη τη θέση».

Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της συνθηκολόγησης, δεν χρειάζεται φυσικά να πάμε στις μακρινές «θέσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς» (περί ανεξάρτητης Μακεδονίας-Θράκης), που το ΚΚΕ υποχρεώθηκε μεν να τις ασπαστεί τυπικά το 1924, αλλά τις καταδίκασε στην πράξη σε αχρηστία, όπως διαπιστώνουν όλες οι σοβαρές σχετικές μελέτες.

Αρκεί μια στοιχειώδης επισκόπηση των θέσεων και της πολιτικής πρακτικής του μετά την ανάληψη της ηγεσίας του από τον Νίκο Ζαχαριάδη το 1931 για να διαπιστώσει κανείς το βάθος της τωρινής τομής.

Η «ανύπαρκτη» εθνότητα

Η ύπαρξη σλαβικής μακεδονικής εθνότητας δεν είναι κάτι που εφευρέθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή και τον Τίτο, όπως ισχυρίζεται η Δεξιά. Οι σχετικές αναλύσεις χρονολογούνται ήδη από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, όταν η τύχη των σλαβόφωνων χριστιανών της οθωμανικής Μακεδονίας διαχωρίστηκε στην πράξη από εκείνη των Βουλγάρων ομολόγων τους.

Αν το επαναστατικό κίνημα των κομιτατζήδων και η βαλκανική Αριστερά προωθούσαν στο γύρισμα του αιώνα τη συγκρότηση ενός μακεδονικού «έθνους πολιτών» (όπως το γαλλικό, το αμερικανικό και κυρίως το ελβετικό), μια παράλληλη ανάγνωση της ίδιας εθνοποιητικής διαδικασίας, ρωσικής κυρίως έμπνευσης, πρόβαλλε ήδη από τη δεκαετία του 1880 τον διακριτό εθνικό χαρακτήρα των σλαβόφωνων Μακεδόνων (Μακεντόντσι).

Μετά δε την αποτυχία της εξέγερσης του Ιλιντεν και τον βαρύ φόρο αίματος των σλαβόφωνων κοινοτήτων κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, ο «πολιτικός» μακεδονισμός των κομιτατζήδων παραχώρησε σταδιακά τη θέση του σ’ έναν ανακλαστικό, «εθνοτικό» μακεδονισμό του πληθυσμού που βίωσε τραυματικά αυτή την εμφύλια διαμάχη: «μήτε Μπουλγκάρ, μήτε Γκρτς, μήτε Σρρπ· μοναχά Μακεντόν ορτοντόξ», ήταν το 1918 ο αυτοπροσδιορισμός των σλαβόγλωσσων χωρικών που κατέγραψε ο Μυριβήλης στη «Ζωή εν Τάφω».

Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας από την Κομμουνιστική Διεθνή έγινε ως γνωστόν στις αρχές του 1934. Το ΚΚΕ είχε όμως καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα ήδη από την προηγούμενη διετία, όπως προκύπτει από τα εμπεριστατωμένα επιτόπια σχετικά ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη».

«Στη Μακεδονία», διαβάζουμε εκεί, «παίζεται ένα άγριο δράμα σε βάρος μιας εθνότητας που δεν εννοεί να υποταχθεί σκλάβα στον ελληνικό, γιουγκοσλαυικό ή βουλγαρικό ιμπεριαλισμό» (19/10/1933). «Εχουν τόσοι αιώνες περάσει από τότε που εγκαταστάθηκε το σλαυικό στοιχείο στη Μακεδονία, που κανένας τους σήμερα δεν ξέρει τίποτα άλλο, παρά μονάχα πως στον τόπο αυτό γεννήθηκε και σ’ αυτόν θα πεθάνει. Και πως ούτε Ελληνας, ούτε Βούλγαρος, ούτε Σέρβος είνε» (24/11/1932). «Οι Μακεδόνες επιμένουν. Σφίγγουν τα δόντια τους, μιλάνε τη γλώσσα τους τη μακεδονική με πείσμα, φοράνε τη στολή τους τη μακεδονική με περηφάνεια και πιστεύουν κι ελπίζουν και καρτερικά μα σιωπηλά αγωνίζονται για μια Μακεδονία δική τους, για μια Μακεδονία ελεύθερη» (24/10/1933).

Από το 1935 το ΚΚΕ τάχθηκε ως γνωστόν ρητά εναντίον κάθε απόσχισης, διεκδικώντας ως αντιστάθμισμα πλήρη δικαιώματα για όλες τις μειονότητες. Επί Κατοχής, το ΕΑΜ–ΕΛΑΣ θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα βρεθεί αντιμέτωπο με την προσπάθεια των κατοχικών αρχών να αξιοποιήσουν τους σλαβόφωνους Μακεδόνες ως «Βουλγάρους», στρατολογώντας τους σε ειδικά τάγματα ασφαλείας («Οχράνα») που υπάγονταν στις ίδιες μονάδες της Βέρμαχτ με τους «Ελληνες εθνικιστές» συμπολεμιστές τους.

Η απάντηση του ΚΚΕ σ’ αυτή τη διεκδίκηση, που αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για το αντιστασιακό κίνημα, ήταν η υπεράσπιση της σλαβομακεδονικής εθνικής ιδιαιτερότητας, με αποκορύφωμα την ίδρυση του Σλαβομακεδονικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΣΝΟΦ), μειονοτικού σκέλους του ΕΑΜ, το φθινόπωρο του 1943.

Στη σχετική κομματική φιλολογία, η μακεδονική εξέγερση του 1903 συνδεόταν με την ελληνική επανάσταση του 1821 και οι δυο τους με το 1944, ως απόδειξη του κοινού επαναστατικού παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος των δύο πληθυσμών.

Στο δεύτερο αντάρτικο, πάλι, το ΚΚΕ θα στηριχτεί σε μεγάλο βαθμό στους Σλαβομακεδόνες, από τους οποίους απαρτιζόταν όχι μόνο η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού των μετόπισθεν του ΔΣΕ στο τρίγωνο Γράμμος-Βίτσι-Πρέσπα αλλά και πάνω από τους μισούς μαχητές του εκεί.

Για τη διασφάλιση της υποστήριξής τους, το κόμμα ενοποίησε τις δυνάμεις του μ’ εκείνες του Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΝΟΦ), του επίσημου δηλαδή φορέα του σλαβομακεδονικού εθνικισμού στην ελληνική Μακεδονία, βάσει συμφωνίας με την καθοδήγηση του Κ.Κ. Μακεδονίας στα Σκόπια (14/10/1946). Κάτω από γιουγκοσλαβική πίεση, το ΝΟΦ αντικατέστησε έτσι τον αρχικό αλυτρωτισμό του με το κομμουνιστικό πρόγραμμα ισοτιμίας των εθνικών μειονοτήτων.

Μολονότι η μετέπειτα σχέση των δύο πλευρών πέρασε από διάφορες φάσεις, το ΚΚΕ ουδέποτε αμφισβήτησε τον εθνικό χαρακτήρα της Λ.Δ. Μακεδονίας. Η περιβόητη δε απόφαση της 5ης Ολομέλειας (31/1/1949), περί «πλήρους εθνικής αποκατάστασης του μακεδονικού (σλαβομακεδονικού) λαού, έτσι όπως το θέλει ο ίδιος», μετά τη νίκη του ΔΣΕ, σχετιζόταν με τις προσπάθειες της Μόσχας να αποσπάσει τη ΛΔΜ από το Βελιγράδι, υποσχόμενη μία ακόμη πιο προωθημένη μορφή εθνικής ολοκλήρωσης. Εξ ου και καταγγέλθηκε από τους Γιουγκοσλάβους σαν καθαρά εχθρική πράξη, ανακλήθηκε δε πολύ γρήγορα (9/10/1949), αφού πρώτα πληρώθηκε με πολύ αίμα από τους δεσμώτες κομμουνιστές όλης της επικράτειας.

Αριστερά, ο Ζαχαριάδης μιλά στο 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Ψαράδες, 25 Μαρτίου 1949). Η αφίσα του συνεδρίου, όπως και το καταστατικό της οργάνωσης αναφέρονταν ρητά στους «Μακεδόνες» (Μακεντόντσι) «της ελληνικής» / «αιγαιάτικης» Μακεδονίας. ΑΠ. ΜΟΥΣΟΥΡΗΣ, «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΣΕ» (Αθήνα 2016) | ΑΥΕ

↳Αριστερά, ο Ζαχαριάδης μιλά στο 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Ψαράδες, 25 Μαρτίου 1949). Η αφίσα του συνεδρίου, όπως και το καταστατικό της οργάνωσης αναφέρονταν ρητά στους «Μακεδόνες» (Μακεντόντσι) «της ελληνικής» / «αιγαιάτικης» Μακεδονίας. Οι φωτογραφίες προέρχονται από λεύκωμα που εξέδωσε προ τριετίας το ΚΚΕ.

Φυσικά, η ανάκληση αυτή ουδόλως έθιξε την άποψη του κόμματος για την ύπαρξη (σλαβο)μακεδονικού έθνους· οι ρητές δε αναφορές στη μειονότητα και την προάσπιση των δικαιωμάτων της συνεχίστηκαν τουλάχιστον μέχρι τη Μεταπολίτευση.

Η μελέτη του διαθέσιμου πρωτογενούς υλικού δίνει και την απάντηση στο σημειολογικό ερώτημα, ποια ακριβώς ήταν τελικά η «κομματικά ορθή» ορολογία για την επίμαχη πληθυσμιακή ομάδα: Σλαβομακεδόνες ή απλά Μακεδόνες;

Στην πραγματικότητα, οι δύο όροι χρησιμοποιούνταν εναλλάξ, ανάλογα συνήθως με το κοινό. Ο όρος «Σλαβομακεδόνες» χρησιμοποιούνταν κυρίως σε ελληνόγλωσσα κείμενα, ώστε να διασφαλίζεται η αναγκαία διάκριση από τον υπόλοιπο πληθυσμό της ελληνικής Μακεδονίας. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τα σλαβόγλωσσα, όπου ο όρος «Μακεντόνετς» είχε κατά κανόνα εθνικό περιεχόμενο, με την αντίστοιχη διάκριση να γίνεται περιφραστικά («Ελληνες Μακεδόνες» ή «Ελληνες της Μακεδονίας»).

Η «ανύπαρκτη» γλώσσα

Ακόμη σαφέστερα ήταν τα πράγματα με τη μακεδονική γλώσσα, καθώς εδώ δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα εννοιολογικής σύγχυσης.

«Παντού μιλάνε, συζητάνε στη γλώσσα τους τη “Μακεντόνσκυ” για το ψωμί, για τη δουλειά, για τη φτώχεια τους. Η γλώσσα η μακεδονική μιλιέται κατά 80% μέσα στα Βοδενά», διαβάζουμε λ.χ. σ’ ένα τυπικό ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» (31/10/1933), στις σελίδες του οποίου φιλοξενούνταν επίσης επιστολές «στη μακεδονική γλώσσα» μ’ ελληνική γραφή (ενδεικτικά: 3/10/1934, 13/10/1934, 1/12/1934).

Σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το ΚΚΕ ήταν άλλωστε η μοναδική πολιτική δύναμη που υπερασπίστηκε ρητά και δημόσια το δικαίωμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων της Ελλάδας στην ελεύθερη και θεσμικά κατοχυρωμένη χρήση της μητρικής τους γλώσσας.

Ομόλογες κομματικές εκδόσεις στην προσφυγιά: το περιοδικό «Μακεδονική Ζωή» και η συλλογή παραδοσιακών τραγουδιών «Μακεδονική λαϊκή δημιουργία». Π. ΚΟΥΦΗΣ, «ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΦΛΩΡΙΝΑΣ-ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ» (Αθήνα 1996)

↳ Ομόλογες κομματικές εκδόσεις στην προσφυγιά: το περιοδικό «Μακεδονική Ζωή» και η συλλογή παραδοσιακών τραγουδιών «Μακεδονική λαϊκή δημιουργία». Οι αγωνιστές που το σημερινό ΚΚΕ προβάλλει ως πολιτικούς προγόνους του ουδόλως συμμερίζονταν το θεώρημα των κ. Κουτσούμπα, Βορίδη και Αδώνιδος, περί εγγενούς ανθελληνισμού κάθε αναφοράς σε μακεδονικό λαό και μακεδονική γλώσσα.

Αμέσως μετά την Απελευθέρωση του 1944, οι ΕΑΜικές αρχές της Δυτικής Μακεδονίας θα δώσουν ένα σαφές δείγμα γραφής αυτού του σεβασμού, ανοίγοντας τα πρώτα σλαβομακεδονικά σχολεία σε ορισμένα χωριά της Καστοριάς και της Φλώρινας.

Ακόμη δημοφιλέστερο υπήρξε το ανέβασμα, από τους θεατρικούς ομίλους της ΕΠΟΝ, του σλαβόγλωσσου δράματος του Βοϊντάν Τσερνοντρίνσκι «Ματωμένος μακεδονικός γάμος» (македонска крвава сватба).

Και στις δύο περιπτώσεις, οι αγωνιστές που πρωτοστάτησαν σ’ αυτά τα εγχειρήματα μπήκαν κατόπιν στο στόχαστρο της λευκής τρομοκρατίας, διωκόμενοι ακόμη και για… δωσιλογισμό από τους μέχρι πρότινος συνεργάτες του Αξονα.

Ακόμη πανηγυρικότερη ήταν η αντίστοιχη πολιτική του δεύτερου αντάρτικου, όπως διακήρυξε σε όλους τους τόνους το επίσημο έντυπό του: «Ο Μακεδονικός λαός είναι ελεύθερος σήμερα όχι μόνο να μιλά τη γλώσσα του αλλά τις συνελεύσεις, τις συγκεντρώσεις, τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις να τις κάνει στη γλώσσα του. Τον περασμένο χρόνο στην ελεύθερη περιοχή του Βίτσι και το Καϊμακτσαλάν λειτούργησαν 87 μακεδονικά σχολειά με 10.000 μαθητές, που μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα μάθανε να διαβάζουν και να γράφουν στη μητρική τους γλώσσα. Μακεδόνικα γράμματα μάθανε και όλοι οι ενήλικες της ελεύθερης περιοχής και οι σλαβομακεδόνες μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ. Σήμερα στα τμήματα του ΔΣΕ έχουν πρόγραμμα βδομαδιάτικο, οι σλαβομακεδόνες μαχητές και μαχήτριες διαβάζουν και γράφουν Μακεδόνικα» (περ. «Δημοκρατικός Στρατός», 5/1949, σ. 317).

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η ομιλία του υπουργού Παιδείας της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, Πέτρου Κόκκαλη, κατά την αποφοίτηση των δασκάλων («120 Μακεδόνων και 40 Ελλήνων») που προορίζονταν για τα χωριά που ήλεγχε ο ΔΣΕ (4/2/1948).

Μεταφράζουμε από σχετικό ρεπορτάζ του επίσημου οργάνου του ΝΟΦ: «Αν θέλαμε να δούμε τη σημασία της σημερινής γιορτής, θα πρέπει να εξετάσουμε το γεγονός πως οι Ελληνες και οι Μακεδόνες μαζί, με τη βοήθεια του ΔΣΕ θέτουν τις βάσεις του νέου Λαϊκού Σχολείου. Ο κοινός τους αγώνας είναι το γεγονός που αποτελεί σταθμό και αρχή για να πάψει το φριχτό δράμα που παιζόταν ενάντια σε τούτο το λαό σε τούτη τη γη. Τούτο το φροντιστήριο, το έργο του και τούτη η γιορτή αποδεικνύουν το σεβασμό μας για τη μακεδονική μειονότητα, στην οποία για πρώτη φορά στη ζωή της δίνεται κάθε δυνατότητα ν’ αναπτύξει τη μητρική της γλώσσα και τον εθνικό πολιτισμό της. Ολα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ανθρωπισμού, αλλά αποτέλεσμα της βαθιάς ιδεολογίας και του κοινού αγώνα Ελλήνων και Μακεδόνων» («Непокорен», 20/2/1948, σ. 13).

Μακεδονικά αναγνωστικά εξέδωσε το 1950 στην Τασκένδη και η Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί (ΕΒΟΠ), η αρμόδια δηλαδή υπηρεσία του ΚΚΕ στην πολιτική προσφυγιά, με πρόεδρο τον Κόκκαλη και στελέχη όπως η Ελλη Αλεξίου, ο Γιώργης Ζωίδης κ.ά.

Για το περιεχόμενό τους, εξαιρετικά εύγλωττα είναι τα δείγματα που εικονογραφούν το σημερινό μας άρθρο.

Χαρακτηριστικές σελίδες από το «Αλφαβητάρι και πρώτο αναγνωστικό» που εξέδωσε το ΚΚΕ το 1950 για τα σλαβόφωνα προσφυγόπουλα της Τασκένδης (εκδοτικό «Νέα Ελλάδα»). ΑΡΧΕΙΟ Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Χαρακτηριστικές σελίδες από το «Αλφαβητάρι και πρώτο αναγνωστικό» που εξέδωσε το ΚΚΕ το 1950 για τα σλαβόφωνα προσφυγόπουλα της Τασκένδης (εκδοτικό «Νέα Ελλάδα»). Πάνω: «Ο Φίλιπ και ο Φώτης είναι δυο καλά παιδιά. Ο Φώτης είναι Ελληνόπουλο κι ο Φίλιπ Μακεδονόπουλο». Κάτω αριστερά: «Μακεδονόπουλο, Ελληνόπουλο / χέρι χέρι / κινήσανε για νέα ζωή / τους καλεί ο δρόμος του Ζαχαριάδη. / Στη δουλειά είναι μαζί / στο μάθημα πάλι εκεί / με ομόνοια, με αγάπη, [σαν] αγαπημένα αδέρφια / θα γυρίσουν στο κατώφλι του σπιτιού». Δεξιά: «Η Τσφέτα ήταν από το χωριό Μόκρενι [σημ. Βαρικό Φλώρινας]. Η Τσφέτα ήταν ηρωική παρτιζάνα. Η Τσφέτα έπεσε στις μάχες του Βίτσι για τη λευτεριά του μακεδονικού και του ελληνικού λαού».

Η τροχιά της ανάνηψης

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε, βέβαια, πολύ νερό στο αυλάκι. Τον Σεπτέμβριο του 1988, εποχή σημαδεμένη από τα σχέδια διαδοχής ενός ΠΑΣΟΚ βυθισμένου σε βαθιά κρίση, ο Χαρίλαος Φλωράκης θα δηλώσει κατηγορηματικά ότι το ΚΚΕ δεν δέχεται πια την ύπαρξη (σλαβο)μακεδονικής μειονότητας στην ελληνική επικράτεια.

Τέσσερα χρόνια μετά, σε μια εντελώς διαφορετική συγκυρία, το διασπασμένο πλέον κόμμα θ’ αρνηθεί ν’ ακολουθήσει τον υπόλοιπο εθνικό κορμό στον κατήφορο της εθνικιστικής υστερίας των συλλαλητηρίων − αποσπώντας από έναν υπερφίαλα είρωνα Λεωνίδα Κύρκο τον τιμητικό τίτλο των «Λακεδαιμονίων». Επιλογή που παραλίγο να έχει ακόμη και ανθρώπινα θύματα: στις 3/6/1994 ένας ομογενής της διασποράς από την Κρήτη, τυφλωμένος από εθνικιστικό μίσος, θα μαχαιρώσει τους υποψήφιους ευρωβουλευτές του ΚΚΕ Γιάννη Θεωνά, Βασίλη Ευφραιμίδη και το μέλος της Κ.Ε. Μιχάλη Σπυριδάκη, κατά το κλείσιμο προεκλογικής ομιλίας τους στη Θεσσαλονίκη.

Ηταν, απ’ ό,τι φαίνεται, το κύκνειο άσμα της διεθνιστικής παράδοσης. Η τομή προς την αντίθετη κατεύθυνση θα σηματοδοτηθεί το φθινόπωρο του 1998, με τη στρατολόγηση της Λιάνας Κανέλλη (πάλαι ποτέ «παιδιού της Ν.Δ.» και υποψήφιας ευρωβουλευτίνας του ΚΟΔΗΣΟ, που από τον πιο ακραίο ευρωπαϊσμό είχε προσχωρήσει στον τυφλό εθνικισμό) στον ρόλο του πολιτικοϊδεολογικού κατηχητή μιας κομματικής βάσης παραζαλισμένης από την κατάρρευση του «υπαρκτού».

Μέσα σε χρόνο μηδέν, η εικόνα του κομματικού λόγου, τόσο στο Μακεδονικό όσο και στα υπόλοιπα «εθνικά ζητήματα», υπέστη εντυπωσιακή μετάλλαξη. Ο κύκλος θα κλείσει το 2011, με την αναγόρευση σε πρόβλημα ακόμη και της εθνικής ταυτότητας και γλώσσας των γειτόνων μας· εξέλιξη που επισφραγίστηκε πανηγυρικά με τις κοινοβουλευτικές αγορεύσεις της περασμένης βδομάδας.

Θα ήταν, πάντως, άδικο να ισχυριστούμε ότι μόνο το ΚΚΕ άντλησε εμπνεύσεις από το ιδεολογικό οπλοστάσιο των πάλαι ποτέ αντιπάλων του.

Ο όρος «εθνομηδενισμός», προσφιλέστατος πλέον στην εγχώρια Δεξιά, όπως διαπιστώσαμε από τις αγορεύσεις στη Βουλή τόσο της Χρυσής Αυγής (Παππάς, Κασιδιάρης) όσο και της Ν.Δ. (Σαμαράς, Αραμπατζή, Κατσανιώτης), προέρχεται από το ιδεολογικό οπλοστάσιο του ύστερου «υπαρκτού σοσιαλισμού» της γειτονιάς μας.

Πρωτοδιατυπώθηκε –ως национален нихилизъм– στη Βουλγαρία της δεκαετίας του 1960, όταν το καθεστώς Ζίβκοφ πραγματοποίησε τη δική του εθνικιστική στροφή στο Μακεδονικό, ανακαλώντας από την εφεδρεία προπαγανδιστές που είχαν θητεύσει στη φασιστική κατοχική διοίκηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε δε για την απαξίωση όλων εκείνων των παλαίμαχων κομμουνιστών που είχαν πρωτοστατήσει στην εγκατάλειψη του παραδοσιακού μεγαλοϊδεατισμού μετά το 1944 και, όπως ήταν φυσικό, δεν έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι την παλινόρθωσή του με ψευδομαρξιστικό προσωπείο.

 Διαβάστε
 Τάσος Κωστόπουλος, Η απαγορευμένη γλώσσα. Κρατική καταστολή των σλαβικών διαλέκτων στην ελληνική Μακεδονία (Αθήνα 2000, εκδ. Μαύρη Λίστα· 4η έκδ. Αθήνα 2008, Βιβλιόραμα). Οι διαχρονικές διώξεις των ομιλητών του ακατονόμαστου «τρισκατάρατου σλαβικού ιδιώματος» από την ελληνική εθνικοφροσύνη − και η εξίσου διαχρονική υπεράσπιση της ιδιαίτερης ταυτότητάς τους από το εγχώριο κομμουνιστικό κίνημα.
 Τάσος Κωστόπουλος, «“Η Μακεδονία κάτω από το ζυγό της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας”. Ενα ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη στις σλαβόφωνες περιοχές (1933)» (περ. Αρχειοτάξιο, τχ.11, 6/2009, σ. 6-36). Η μεσοπολεμική καταπίεση και αντίσταση των σλαβόφωνων Μακεδόνων, όπως τις κατέγραψε τότε το όργανο του ΚΚΕ. Μεταξύ άλλων, διαπιστώνεται πως η αναγνώριση διακριτής μακεδονικής εθνότητας από το κόμμα προηγήθηκε των σχετικών αποφάσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
 Τάσος Κωστόπουλος, «Το Μακεδονικό στη δεκαετία του ’40», σε Χρήστος Χατζηιωσήφ (επιμ.), Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα, τ. Δ1 (Αθήνα 2009, εκδ. Βιβλιόραμα), σ. 363-415. Ανατομία των εξελίξεων της κρίσιμης δεκαετίας, με αναλυτική επισκόπηση της μακεδονικής πολιτικής, τόσο του (κατοχικού και εμφυλιοπολεμικού) κράτους όσο και του αριστερού αντιστασιακού κινήματος.
 Γιώργος Π. Αναστασόπουλος, «Μακεδονικό ζήτημα και ΚΚΕ, 1918-1935» (αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Αθήνα 2007). Εξαιρετική επισκόπηση των σχετικών εσωκομματικών ζυμώσεων κατά τη νεανική φάση του εγχώριου κομμουνιστικού κινήματος, με πηγή -μεταξύ άλλων- και αδημοσίευτα έγγραφα από το αρχείο του ΚΚΕ, στον Περισσό.
 Κυριάκος Πυλάης, Μνήμες – Βιώματα – Στοχασμοί. 1870-1990 (Αθήνα 1990). Η μαρτυρία ενός παλαίμαχου Σλαβομακεδόνα κομμουνιστή της Φλώρινας, τοπικού στελέχους του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ και του ΣΝΟΦ, εθνοσυμβούλου στις Κορυσχάδες το 1944 και υποψήφιου βουλευτή του κόμματος μετά τη Μεταπολίτευση.
 Παύλος Κούφης, Λαογραφικά Φλώρινας-Καστοριάς (Αθήνα 1996). Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο του παλαίμαχου Σλαβομακεδόνα δασκάλου που συνέταξε στην πολιτική προσφυγιά τα μακεδονικά αλφαβητάρια του ΚΚΕ, μέλους του κόμματος μέχρι τον θάνατό του το 2005. Περιλαμβάνει κυρίως υλικό που δημοσιεύτηκε τη δεκαετία του 1960 στην εφημερίδα «Νέα Ζωή», έκδοση των πολιτικών προσφύγων στο Βουκουρέστι.
 Αλέξανδρος Δάγκας – Γιώργος Λεοντιάδης, Το κομματικό αρχείο (Θεσσαλονίκη 2009, εκδ. Επίκεντρο). Ημιεπίσημη άποψη του σημερινού ΚΚΕ για την «υπεξαίρεση» ενός τμήματος του αρχείου του από το ΚΚΕ Εσωτερικού κατά τη διάσπαση του 1968. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η πλήρης ευθυγράμμιση των συγγραφέων με την επίσημη κρατική άποψη περί Μακεδονικού, καθώς και η εκ μέρους τους αναπαραγωγή της παραδοσιακής αντικομμουνιστικής επιχειρηματολογίας περί μειωμένων εθνικών ανακλαστικών της Αριστεράς, σε βάρος -τούτη τη φορά- των «αναθεωρητών».

Αύριο δίκη Μιχαλολιάκου χάρη σε παρέμβαση ΕΠΣΕ

Η αυριανή εκδίκαση της έφεσης του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου , στο Η’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, κατά της πρωτόδικης απόφασης καταδίκης του για διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων γίνεται λίγους μήνες πριν την παραγραφή του αδικήματος μόνο μετά από παρέμβαση του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου.

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος καταδικάστηκε από το Δ’ Μονομελές Πρωτοδικείο στις 9 Φεβρουαρίου 2018, μετά από 4 αναβολές, για διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων στις 3 Σεπτεμβρίου 2011. Ενώ η πράξη παραγράφεται στις 3 Σεπτεμβρίου 2019, η καθαρογραφή της απόφασης εκκρεμούσε στην Πρόεδρο του Δικαστηρίου εκείνου από 15 Φεβρουαρίου 2018. Για αυτό, υποβλήθηκε αναφορά από το ΕΠΣΕ στην ηγεσία του Αρείου Πάγου την 1 Νοεμβρίου 2018. Όπως φαίνεται από την ακόλουθη πράξη αρχειοθέτησης της αναφοράς από Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου στις 4 Δεκεμβρίου 2018, μόνο μετά την υποβολή της αναφοράς του ΕΠΣΕ, ολοκληρώθηκε η καθαρογραφή στις 15 Νοεμβρίου 2018 και προσδιορίστηκε η εκδίκαση της έφεσης για αύριο.

Φυσικά είναι φαιδρός ο ισχυρισμός πως η Πρόεδρος του Δικαστηρίου δικαιολογημένα την καθυστέρησε επειδή ήταν ανακρίτρια ενώ παράλληλα η σύνταξη του σκεπτικού ήταν δυσχερής. Καθόλου δυσχερής δεν ήταν αλλά, το κυριότερο, το έργο των ανακριτών συνήθως διακόπτεται κατά τις καλοκαιρινές διακοπές οπότε είχε άπλετο χρόνο να συντάξει το σκεπτικό, έστω θυσιάζοντας μερικά μπάνια…  Απλώς αυτή η φαιδρή προσχηματική εξήγηση ήταν αναγκαία για να μην επιβληθούν κυρώσεις στη δικαστίνα.

Αν δεν είχε παρέμβει το ΕΠΣΕ ίσως η υπόθεση να οδηγείτο σε παραγραφή. Και τώρα όμως, οι προϋποθέσεις δίκαιης δίκης έχουν διαταραχθεί αφού οι δικαστές θα γνωρίζουν πως τυχόν νέα καταδίκη θα κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παραγραφή αν ασκηθεί αναίρεση καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να προλάβει αυτή να εκδικασθεί και να βγει απόφαση από τον Άρειο Πάγο πριν τις 3 Σεπτεμβρίου 2019.

Η αναφορά του ΕΠΣΕ στον Άρειο Πάγο περιλάμβανε και τις αναβολές της εκδίκασης της έφεσης του Ηλία Κασιδιάρη κατά της πρωτόδικης απόφασης καταδίκης του για διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων με το αδίκημα να παραγράφεται στις 15 Μαΐου 2019.

Αν δεν είχε παρέμβει το ΕΠΣΕ ίσως και αυτή η υπόθεση να οδηγείτο σε παραγραφή. Μετά την παρέμβαση του ΕΠΣΕ το Δικαστήριο αρνήθηκε νέο αίτημα αναβολής στις 3 Δεκεμβρίου 2018. Βέβαια τελικά με μιαν προκλητική απόφαση τον αθώωσε, ίσως πάλι σκεπτόμενο πως τυχόν νέα καταδίκη θα κινδύνευε να οδηγήσει σε παραγραφή του αδικήματος αν ασκείτο αναίρεση καθώς θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να προλάβει αυτή να εκδικασθεί και να βγει απόφαση από τον Άρειο Πάγο πριν τις 15 Μαΐου 2019.

Και πάλι η αιτιολογία στην Πράξη Αρχειοθέτησης είναι φαιδρή αφού όσοι έχουν εμπειρία από δικαστήρια γνωρίζουν πως κωλύματα συνηγόρων δεν γίνονται σχεδόν ποτέ δεκτά ως λόγοι αναβολής όταν οι κατηγορίες κινδυνεύουν με παραγραφή…

Υπενθυμίζεται πως ο Ηλίας Κασιδιάρης καταδικάστηκε από το Γ’ Μονομελές Πρωτοδικείο στις 28 Σεπτεμβρίου 2017, μετά από 4 αναβολές, για διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων στις 15 Μαΐου 2011. Η κατ’ έφεση δίκη ενώπιον του Β’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου έγινε στις 21 Μαΐου 2018 και ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην. Στη συνέχεια το Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο ακύρωσε την ερήμην καταδίκη, προφανώς γιατί θεώρησε πως ευθύνη για την ερημοδικία φέρει κάποια δικαστική υπηρεσία. Η δίκη ενώπιον του Β’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου είχε προσδιοριστεί για τις 19 Σεπτεμβρίου 2018 και την 1 Νοεμβρίου 2019 αλλά ο κατηγορούμενος επικαλούμενος τότε την παρουσία του δικηγόρου του στη γνωστή δίκη της Χρυσής Αυγής ζήτησε και πήρε αναβολές.

Υπενθυμίζεται τέλος πως και οι δύο υποθέσεις αν και αφορούσαν αυτεπάγγελτα διωκόμενα αδικήματα οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη μόνο μετά από αναφορές του ΕΠΣΕ.

eisap praxi arheiothetisis gia dikes michaloliakou kasidiari 4-12-2018 (1)eisap praxi arheiothetisis gia dikes michaloliakou kasidiari 4-12-2018 (2)

Our mission for 2019: defend the humanist heritage of the enlightement

Posted on the 11/01/19

2018 was a year of challenges with rising authoritarianism in many European countries. In what seems to be collective amnesia, many of the fundamental values established after the end of World War II in defense of our restored or newly established democracies have kept being shaken and this has been largely accepted by public opinion and electors.

At a time when scientific research and its achievements should be opening the way to a global Golden Age, the political and cultural developments seem to move in an opposite direction. Religious fundamentalism seeks to regain power and influence, populist and nationalist politicians are taking our civilization on the road that led to the two attempted suicides of Europe in the 20th century.

2018 however was also the year of many good news: the crushing victory of the Repeal the 8th campaign in Ireland and the repealing of Irish Blasphemy Law. The European Parliament launched Article 7 against the extreme policies of Viktor Orbán. The homophobic referendum supported by the corrupt Romanian government miserably failed. Polish women defeated another anti-choice attempt to restrict abortion further in their country. Several countries started working on revoking their blasphemy laws.

At the EHF, we organized very successful events starting with the Europe of non-believers, where we supported UAAR’s efforts to bring together specialists of secularism in Brussels. In April, we successfully raised the case of non-believers throughout the world at the European Parliament. We strengthened this stance in December when we co-organised, at the European Parliament, the presentation of the IHEU’s Freedom of Thought Report. Part of the highlights of the year were HumanistenTag, the enriching humanist festival organized by HVD Bayern, the Human Rights Passport Cover campaign launched by Humanistisch Verbond or the cross-party commitment to defend secularism obtained by our Polish Members. So was the result of ASUR’s amazing work on their Science Calendar. These are just a fraction of all the achievements of our federation and its member organisations.

2019 will be a year of change. No less than 20 EU and EEA countries will host at least one election, whether local, regional or national and the European elections will take place between 23 and 26 May. By the time we all meet in Reykjavik for our General Assembly, we will have an idea of the composition of the new European Parliament. In the second half of the year, a new European Commission will be set up. Many populist governments will delegate party loyalists with clear agendas as Commissioners. The European Parliament will have a strong say in these nominations.

Therefore, much of our work in the first half of the year will define what the European Union will look like at the same time next year. We, in any case will keep fighting for our fundamentals: liberal democracy, secular institutions, the rule of law, human rights, equality, solidarity, human dignity, government through rational discussion, freedom of belief, freedom of the media. In short, the heritage of the Enlightenment.

In the meantime, because humanism does not stop at EU borders, we will step up our work at the Council of Europe and the OSCE and keep working hand in hand, at the UN and elsewhere, with the IHEU to raise the case of non-believers throughout the world.

In 2019, we, the EHF, including our incredible member organisations and our brilliant staff must redouble our efforts. This will be a crucial year because Europe carries more responsibility than ever in the defense of the ethical-political values and of the legal principles of the Enlightenment and of its civilisation, that is our own.