17/10/2017: Letter on Greek musicians Kotsiras and Tsaligopoulou, BDS and hypocrisy


Mr. Naftali Bennett, Minister of Education and Diaspora Affairs
Mrs. Miri Regev, Minister of Culture and Sport
Mr. Yariv Levin, Minister of Tourism

Mrs. Bracha Cohen, The Jerusalem Centre for the Performing Arts
Mrs. Yasmine Levy, artist
Mr. Hichal Tarbut, Rishon le Zion
Mr. Idan Raichel, artist

Your Excellencies,
Ladies and Gentlemen,

We the undersigned wish to inform you about a matter concerning the Greek musicians, Mr. Yiannis Kotsiras and Mrs. Eleni Tsaligopoulou, who have been invited to participate in concerts organized in Israel.

We strongly believe that cultural exchange is a positive mission as are the ties that it builds between the peoples of our two countries. This cooperation has perhaps the greatest potential to foster Israeli-Greek friendship.

However, for this to be so, the cooperation and friendship must also be mutual. And this is precisely the point of our concern.

In November 2015, Mr. Kotsiras and Ms. Tsaligopoulou were invited by the Embassy of Israel in Greece to perform in a concert together with the Israeli singer Idan Raichel. They accepted the invitation at first, only to change their minds and withdraw only a few hours before the concert, and with no explanation. As a result Mr. Raichel performed alone.

It turns out that they were approached by BDS activists in the interim. Given the silence of the two artists, there are two possible explanations for their decision, but speculation is not really required. The first, according to the media and blogs, is they withdrew to protest Israeli policy in Gaza (hardly a new issue); the second was they were informed of some pro-IDF statement made by Mr. Raichel (also irrelevant).

Greek antisemitism is pervasive and serious. It manifests itself in religious, political and media discourse. Antisemitic attitudes were rated at 67% by the 2015 ADL Global Survey. Antisemitism is the norm for most Greeks, regardless of their political convictions. Desecrations of Jewish sacred and cultural sites are common occurrences.

Greek music and culture is very popular in Israel. Greeks visiting Israel are impressed by the warmth of Israelis and their familiarity with Greek performers. Unfortunately, however, the reverse is not the case; few Israeli artists or, for that matter aspects of Jewish culture, are known in Greece. The reasons are obvious – but not pleasant.

Mr. Kotsiras and Mrs. Tsaligopoulou are not the most militant anti-Semites in Greece. Therefore, their selective and contradictory decision to perform in Israel after refusing to perform with an Israeli at home can be seen as 1) hypocritical, 2) purely financially motivated, and 3) cowardly.

Of course, the choice of artists who perform at those events is of the organizers solely. However, we strongly believe that any cooperation between Greeks and Israelis should be based on mutual respect and sincere appreciation. Greek antisemitism is too powerful to be defeated solely by good intentions.

Sincerely yours,

Andrea Gilbert, Jewish Expert, Greek Helsinki Monitor, andrea.gilbert@otenet.gr

Vassilis Tsarnas, Racist Crimes Watch administrator, Greek Helsinki Monitor, vasilistsarnas@gmail.com

Dimitri Kravvaris, Against Antisemitism blog, dimkrav@web.de



Η “Πολιτεία” υπέρμαχος πώλησης και διαφήμισης ναζιστικών βιβλίων

Την 1 Οκτωβρίου 2017 αποστείλαμε το ακόλουθο μήνυμα στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία και ακολούθησε η ανταλλαγή μηνυμάτων που επίσης παρατίθεται χωρίς άλλα σχόλια. Στο τέλος αναδημοσιεύουμε σχόλιο της Ρένας Μόλχο πως θα αλλάξει προμηθευτή βιβλίων, σχόλιο του Γιώργου Τσιάκαλου στη σχετική ανάρτησή μας στο Facebook.  και την αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Εδώ δε, σε δύο αρχεία pdf, τα … 83 βιβλία του Κώστα Πλεύρη που πωλούνται από την “Πολιτεία” on line.

politeia vivlia plevri 1 – 50
politeia vivlia plevri 51 – 83

Διαφήμιση βιβλίου Κώστα Πλεύρη από την Πολιτεία

1 Οκτωβρίου 2017

anartisi gia politeia pou diafimizei vivlio plevri 1-10-2017

Politeia Bookstore <epikoinonia@politeianet.gr>

1 Οκτωβρίου 2017


Ευχαριστούμε που επικοινωνήσατε μαζί μας.

Επισημαίνουμε, όπως είναι γνωστό σε οποιονδήποτε έχει σχέση με τις διαφημίσεις της google,  ότι στις  διαφημίσεις της google  σε άλλες ιστοσελίδες, τα συγκεκριμένα βιβλία που προβάλλονται  δεν επιλέγονται από εμάς, επιλέγονται από την google με δικούς της αλγόριθμους. Συμβαίνει κατά καιρούς να προβάλλει ακόμα και εξαντλημένα εδώ και χρόνια βιβλία. Επομένως  σε αυτού του τύπου τις  διαφημίσεις, τα συγκεκριμένα βιβλία δεν αποτελούν και επιλογές μας διαφήμισης των συγκεκριμένων βιβλίων.

Με εκτίμηση

Για το βιβλιοπωλείο Πολιτεία

Η ομάδα διαχείρισης της ιστοσελίδας


Panayote Dimitras

2 Οκτωβρίου 2017


Ευχαριστώ για την απάντηση.

Γνωρίζω τη διαδικασία, όπως γνωρίζετε και σεις πως κάθε βιβλίο που πουλάτε on line (άρα και αυτό του Πλεύρη) μπορεί να εμφανιστεί στις διαφημίσεις σας.

Είναι απαράδεκτο ένα βιβλιοπωλείο που θέλει να θεωρείται σοβαρό να πουλάει (και άρα να διαφημίζει) ναζιστική προπαγάνδα. Περιμένουμε να αποσύρετε από τις κάθε μορφής πωλήσεις σας αυτό (και αν ακόμα έχετε άλλα) το βιβλίο του Κώστα Πλεύρη.

Politeia Bookstore <epikoinonia@politeianet.gr>

3 Οκτωβρίου 2017

Ευχαριστούμε που επικοινωνήσατε μαζί μας.

Κατ’ αρχάς, πριν από την έκδοση ετυμηγοριών, καλό θα ήταν να ρίχνατε μία ματιά ποια βιβλία κατά σύστημα προβάλει το ίδιο το βιβλιοπωλείο, πέρα από τις αστοχίες των αλγορίθμων της google. Συνάγουμε ότι δεν έχετε επισκεφθεί ποτέ το βιβλιοπωλείο μας.

Κατά τη γνώμη μας, αυτό που είναι απαράδεκτο , είναι ένα βιβλιοπωλείο να ασκεί οποιουδήποτε είδους λογοκρισία στα βιβλία τα οποία διαθέτει. Ακόμα πιο απαράδεκτο είναι να υπάρχει αίτημα για λογοκρισία στα βιβλιοπωλεία. Απόψεις που πρέπει να καταπολεμηθούν, δεν καταπολεμούνται με την απόκρυψη (λογοκρισία), καταπολεμούνται με την έκθεση τους στο φως της ημέρας.

Πιστεύουμε ότι στο αναγνωστικό κοινό δεν του αξίζει καμία έννοια λογοκρισίας, ότι το αναγνωστικό κοινό είναι απολύτως ώριμο να διαβάζει χωρίς λογοκρισία, να διακρίνει, να κρίνει, να εγκρίνει και να καταδικάζει.

Αντιθέτως έχει ενδιαφέρον μία ‘’αντιναζιστική’’ άποψη η οποία πρεσβεύει τη λογοκρισία και θεωρεί ‘’απαράδεκτο’’ να μην ασκείται λογοκρισία. Ενδεχομένως θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μας κοινοποιηθεί και μία ‘’λίστα απαγορευμένων βιβλίων’’ (τα ‘’άλλα’’ που αναφέρετε), τα οποία θα πρέπει να λογοκρίνονται, μία κατ’ εξοχήν πρακτική της ιδεολογίας και προπαγάνδας που με άστοχο τρόπο καταδικάζετε. Τέλος σας καλούμε να θυμηθείτε σε ποια περίοδο στην Ελλάδα υπήρχε τελευταία φορά λογοκρισία στα βιβλία και στα βιβλιοπωλεία.

Για το βιβλιοπωλείο Πολιτεία

Η ομάδα διαχείρισης της ιστοσελίδας


Panayote Dimitras

3 Οκτωβρίου 2017

Απλώς σας ενημερώνω πως υπήρξα επί πολλά χρόνια πελάτης σας, αλλά φυσικά αυτό δεν θα συνεχιστεί.

Σας πληροφορώ επίσης πως η επιλογή των βιβλίων που θα πουλήσει ένα βιβλιοπωλείο και ο αποκλεισμός κάποιων και με αυτό το κριτήριο (το ναζιστικό περιεχόμενο) δεν αποτελεί λογοκρισία. Λογοκρισία είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας ενός βιβλίου από ένα κρατικό φορέα. Τα δεκάδες όντως σοβαρά βιβλιοπωλεία που δεν πωλούν ναζιστικά βιβλία δεν ασκούν λογοκρισία.

Προφανώς όμως από το συνολικό ύφος της απάντησής σας καθίσταται εμφανές πως αντιμετωπίζεται εχθρικά την καταπολέμηση της διάδοσης του ρατσισμού και του ναζισμού καθώς και την οργάνωση που κατ’ εξοχή ασχολείται με το θέμα αυτό και έχει συμβάλλει στις συστάσεις του ΟΗΕ προς την Ελλάδα για το θέμα αυτό.

Με την ανταλλαγή αυτή ολοκληρώνεται η όποια συζήτησή μας για το θέμα και ο “δήμος” θα κρίνει τις θέσεις των δύο πλευρών.

Liverios Nikos <nliverios@politeianet.gr>

3 Οκτωβρίου 2017

Ναι, όντως ο Δήμος θα αποφασίσει.

Επισημαίνουμε ότι το συμπέρασμα στο τελευταίο σας μήνυμα και ο τίτλος που θέσατε στην ανάρτηση της αλληλογραφίας στο facebook είναι τουλάχιστον  συκοφαντικά και χυδαία, φανερώνοντας την ποιότητα των  ‘’δημοκρατικών’’ αντιλήψεων σας

Για το βιβλιοπωλείο Πολιτεία

Η ομάδα διαχείρισης της ιστοσελίδας



Η αντίδραση της Ρένας Μόλχο

1 Οκτωβρίου 2017

rena molho gia politeia 1-10-2017

 Η αντίδραση του Γιώργου Τσιάκαλου

3 Οκτωβρίου 2017


giorgos tsiakalos gia politeia 3-10-2017

Η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου

 4 Οκτωβρίου 2017


Με αφορμή την προώθηση βιβλίων με άκρως αντισημιτικό περιεχόμενο από το έγκριτο βιβλιοπωλείο «Πολιτεία», το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος διατυπώνει την πάγια θέση του ότι με την προώθηση, προβολή και διανομή αντισημιτικών βιβλίων δεν προάγονται οι αξίες της ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της ευημερίας. Αντίθετα, προάγεται το μίσος και η απανθρωπιά του Ναζισμού που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα 6.000.000 Εβραίων και εκατομμυρίων άλλων «διαφορετικών» από την Αρεία φυλή ανθρώπων.

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος παραμένει αντίθετο σε κάθε είδος λογοκρισίας, αλλά διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμά του να στιγματίζει κάθε ενέργεια που στρέφεται εναντίον της διαιώνισης της μνήμης και της διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας.

Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 2017

Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος


13/09/2017: IHEU warns OSCE countries about dangers of populism

08/09/2017: Why hate speech is not free speech

143 δικογραφίες για ρατσιστικά εγκλήματα με βάση αναφορές μας (2016-2017)

Φοβίες που κυριαρχούν σε ελληνική κοινωνία, διανόηση και δημοσιογραφία

“Ο Παναγιώτης Δημητράς είναι «προκλητικός»”

Πρόλογος από το Γιώργο Τσιάκαλο στο βιβλίο του Παναγιώτη Δημητρά (2007)

Αναζητώντας τα Χαμένα Δικαιώματα στην Ελλάδα:
Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Δημοκρατίας


«Και όμως… κινείται!»

Πολλοί άνθρωποι στον κόσμο αισθάνονται ότι η εκτίμηση που απολαμβάνουν ως άτομα πάνω στη Γη αποτελεί άμεση συνάρτηση κυρίως της εκτίμησης που απολαμβάνει η χώρα τους – «η πατρίδα τους», όπως εδώ και πολλά χρόνια προτιμούν να λένε. Νοιώθουν να εξυψώνονται οι ίδιοι όταν η πατρίδα τους δέχεται επαίνους και, αντίθετα, βαραίνει το νου και το κορμί τους η ταπείνωση όταν  ακούγονται γι’ αυτήν σχόλια αρνητικά. Όποιος, σαν κι εμένα, έζησε δυο δεκαετίες μετανάστης γνωρίζει αυτήν την κατάσταση πολύ καλά. Την έζησε, την είδε. Ξέρει την πρώτη αυθόρμητη αντίδραση σε κάθε αρνητική για τη χώρα του είδηση: «μακάρι να μην είναι αλήθεια!». Ξέρει και τη δεύτερη αντίδραση όταν υποχρεώνεται να παραδεχτεί ότι η είδηση, δυστυχώς, ήταν αληθινή: «Μήπως, όμως, δεν γινόταν αλλιώς επειδή κινδύνευε ένα πολύ πιο σημαντικό αγαθό;»

Πολλοί από τους ανθρώπους που με την πατρίδα οικοδομούν μια σχέση όπως την περιέγραψα παραπάνω επιλέγουν να παραμένουν σ’ αυτές τις πρώτες αντιδράσεις, αρνούμενοι ν’ αναγνωρίσουν την προσβλητική πραγματικότητα και την ανάγκη ν’ αλλάξει. Στρουθοκάμηλοι του πατριωτισμού όταν οι καταστάσεις απαιτούν αγώνα και θυσίες για να διορθωθούν, δηλαδή με το κεφάλι σκυμμένο και χωμένο στην άμμο, και μόνο στα λόγια  υπερασπιστές της τιμής της πατρίδας. Η στρατηγική τους περιγράφεται εύκολα: αντί για παραδοχή της αλήθειας και συστηματική προσπάθεια  αλλαγής της απαράδεκτης κατάστασης: εξορκισμός της αλήθειας. Και μερικές φορές, ως επακόλουθο της πράξης εξορκισμού: αφορισμός και εξοβελισμός των φορέων της.

Η υπόθεση της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης των ανθρώπων, που αποτελεί την πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτισμού, είναι τα τελευταία χρόνια το μέτρο με το οποίο κρίνονται και αξιολογούνται οι χώρες. Κρίνονται και αξιολογούνται με αυτό το μέτρο όχι αυθαίρετα, αλλά επειδή το διεκδίκησαν και το κέρδισαν με αγώνες και θυσίες εκατομμύρια δημοκρατικοί άνθρωποι στον κόσμο –και στην Ελλάδα- και στη συνέχεια το συνομολόγησαν αβίαστα στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών οι πατρίδες τους.

Στο παραπάνω πλαίσιο αποτελεί μεζούρα για τον κόσμο και καθρέφτη για τον καθένα και την καθεμία χωριστά κυρίως η προστασία των  συνομολογημένων δικαιωμάτων που πρέπει να απολαμβάνει ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Μπροστά σ’ αυτόν τον καθρέφτη  βλέπουμε να καμαρώνουν όσοι και όσες, ταυτίζοντας τη δική τους υπόληψη μ’ εκείνη της πατρίδας τους, διαπιστώνουν την εκτίμηση που απολαμβάνει η χώρα τους με την προσήλωσή της στα δικαιώματα των ανθρώπων. Και για τον ίδιο λόγο βλέπουμε να προβληματίζονται  σε πάρα πολλές χώρες –και στην Ελλάδα- όσοι και όσες κοιτάζοντας στον καθρέφτη διακρίνουν ανησυχητικά σημάδια. Ο καθρέφτης που κάνει εμφανείς τις ανησυχητικές κηλίδες στο πρόσωπο της δικής μας χώρας –της πατρίδας μας- είναι το προϊόν της εργασίας του Παναγιώτη Δημητρά όλα τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό κι’ αυτό το βιβλίο αποτελεί καθρέφτη της χώρας μας, ο οποίος δεν έρχεται να ικανοποιήσει ανάγκες ματαιοδοξίας αλλά ανάγκες επιβίωσης και καλλιέργειας του δημοκρατικού πολιτισμού.

Το βιβλίο εστιάζει στις κοινωνικές, νομικές και πολιτικές κηλίδες που πρέπει και μπορούν να εξαλειφθούν. Αλλά ταυτόχρονα εκθέτει τα αίτια και τους υπαίτιους της δημιουργίας, διατήρησης και αναπαραγωγής τους, και γι’ αυτό θα προκαλέσει τις κραυγές εκείνων που, δήθεν, υπερασπίζονται την υπόληψη της πατρίδας. Είναι πια γνωστό ότι, όταν και όπου εκτίθενται αίτια και υπαίτιοι, οι τελευταίοι κραυγάζουν πως εκτίθεται, δήθεν, η πατρίδα, κι’ ας είναι πλέον εδώ και πολλά χρόνια διαπιστωμένη αλήθεια ότι οι πατρίδες εκτίθενται μόνον όταν επιτρέπουν στους έκθετους του δημοκρατικού πολιτισμού να ταυτίζονται μ’ αυτές.

Δεν είναι εύπεπτο βιβλίο επειδή η σκληρή αλήθεια –ευτυχώς- δεν είναι ποτέ εύπεπτη. Συνεπώς, προκαλεί ανησυχία και κινητικότητα. Αλλά, παρακολουθώντας εδώ και πολλά χρόνια τη δουλειά του Παναγιώτη Δημητρά αντιλαμβάνομαι ότι αυτός είναι και ο σκοπός του: να προκαλέσει ανησυχία και κινητικότητα, γνωρίζοντας ότι η υπόθεση της δημοκρατίας -και συνεπώς των δικαιωμάτων- είναι κυρίως υπόθεση ανήσυχων πολιτών που απορρίπτουν την κοινωνική αδράνεια ως πρακτική στην καθημερινή τους ζωή.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί που, αναφερόμενοι στον Παναγιώτη Δημητρά και τη δουλειά  του, διατυπώνουν την άποψη ότι «προκαλεί» ή ότι «είναι αδικαιολόγητα προκλητικός». Επειδή κι’ εγώ, όπως έδειξα παραπάνω, ισχυρίζομαι ότι πράγματι προκαλεί, αναρωτιέμαι συχνά αν όλοι οι άνθρωποι έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι το ρήμα «προκαλεί» (που όταν χρησιμοποιείται μόνο του έχει αρνητικό φορτίο) αποκτά πραγματικό νόημα μόνο σε σχέση με τα αντικείμενα στα οποία αναφέρεται, δηλαδή σε σχέση με την απάντηση στο ερώτημα «σε ποιον προκαλεί τι;», και ότι, συνεπώς, μόνο σε σχέση με την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα αποκτούν νόημα και τα παράγωγά του «πρόκληση» και, κυρίως, «προκλητικός».

Ο Παναγιώτης Δημητράς είναι «προκλητικός», όπως και να απαντηθεί το ερώτημα.

  • Προκαλεί την αγανάκτηση των ανθρώπων που δεν βολεύονται με την ακύρωση των δικαιωμάτων ακόμη και όταν η ακύρωση αυτή δεν αφορά τη δική τους ζωή αλλά τη ζωή άλλων, και στη συνέχεια προκαλεί τη θεμελιωμένη σε ατράνταχτα επιχειρήματα παρέμβασή τους υπέρ των αδικημένων. Όσοι και όσες στην Ελλάδα επέλεξαν τη δραστήρια συμμετοχή στις μάχες για την υπεράσπιση των ανθρώπων που γίνονται θύματα διακρίσεων, κοινωνικού αποκλεισμού και καταπίεσης, αναγνωρίζουν ότι πολλές από τις νικηφόρες μάχες θα είχαν άλλη, αρνητική, έκβαση, αν δεν υπήρχε η συστηματική πληροφόρηση και ο εξοπλισμός με επιχειρήματα από τον Παναγιώτη Δημητρά (και φυσικά από τους ανθρώπους, στους οποίους ο ίδιος αναφέρεται στον πρόλογό του).
  • Προκαλεί τους στρουθοκαμήλους του πατριωτισμού, που προτιμούν να βλέπουν το πρόσωπο της πατρίδας σε κάδρα με αναλλοίωτο είδωλο και ξεσπαθώνουν ενάντια σε όσους και όσες, αντίθετα με τους ίδιους, δεν αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τους καθρέφτες του δημοκρατικού πολιτισμού. Σ’ αυτούς προκαλεί ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ιστορία των πολιτικών συγκρούσεων: την κατασυκοφάντησή του, τις προσπάθειες αποκλεισμού του από διάφορους τομείς της κοινωνίας, ακόμη και την εκτόξευση απειλών κατά της ζωής του (τις συνέπειες των οποίων φαίνεται ότι δεν μπορούν να αντιληφθούν όσοι δεν βίωσαν τέτοιες καταστάσεις).
  • Προκαλεί επίσης μερικές φορές, και υποψιάζομαι ότι αυτό με τη σειρά του προκαλεί πληγές και τραύματα στον ίδιο, τη μνησικακία κάποιων από τους ανθρώπους, που, ενώ μοιράζονται μαζί του τις ανησυχίες και το ενδιαφέρον για τα δικαιώματα, αισθάνονται ενόχληση από τη διαρκή υπενθύμιση της δικής τους – μικρότερης από τη δική του, αλλά και από όσο θα έπρεπε και, ίσως, θα ήθελαν- συμμετοχής στον κοινό αγώνα. Διότι βλέποντας τον Δημητρά να αγωνίζεται ακόμη και στην τελευταία περίπτωση ενός αδικημένου «φτωχοδιάβολου» με τρόπο που θαρρείς ότι πρόκειται για την αποφασιστική μάχη ολόκληρης της ανθρωπότητας, τότε υποχρεώνεσαι να καταγράψεις το γεγονός αυτό ή ως αδικαιολόγητη δική σου απουσία από την καθημερινότητα των χιλιάδων αδικημένων ή ως δική του «προκλητική υπερβολή».

Το βιβλίο δεν αφήνει περιθώρια για αντιρρήσεις σε ό,τι αφορά την τεκμηρίωσή του. Οι αναγνώστες/τριες του αποκομίζουν ένα έγκυρο σώμα πληροφοριών για την κατάσταση των δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Η αξιο-λόγηση και η αξιο-ποίηση αυτών των πληροφοριών δεν είναι δεδομένη αλλά αποτελεί συνάρτηση των αξιών που σφραγίζουν τη ζωή των αναγνωστών/ριών του βιβλίου.

  • Κάποιοι θα εκτιμήσουν –σωστά!- ότι απειλούνται, καθώς θα βλέπουν να θρυμματίζεται το ψεύτικο είδωλο της πατρίδας «τους» το οποίο επέλεξαν να προσκυνούν και από το οποίο αντλούν την αυτοεκτίμησή τους.
  • Κάποιοι θα παραπέμψουν στην απουσία δικαιοσύνης σε ολόκληρο τον κόσμο, στο, δήθεν, ανέφικτο της ισότητας στην κοινωνία των ανθρώπων, αλλά και στην «ευθύνη των θυμάτων».
  • Κάποιοι θα αναζητήσουν καταφύγιο στην επίκληση της σκληρής πολιτικής πραγματικότητας που, δήθεν, δεν επιτρέπει ακόμη την πραγμάτωση όλων των δικαιωμάτων και θα συστήσουν υπομονή μέχρι ένα μακρινό μέλλον.
  • Παράλληλα όμως χιλιάδες άνθρωποι θα ανακαλύψουν ένα σκοτεινό κόσμο που όσο μένει αθέατος απειλεί με το σκοτάδι του τη δική τους ζωή στο φως. Και θα κατανοήσουν την ανάγκη για δράση.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο αναλογίστηκα ότι στο παρελθόν χαρακτήριζα τη στάση του συγγραφέα του με τον όρο «παρρησία». Όρος που παραπέμπει στους ανθρώπους που απρόσκλητοι σηκώνονται να πούνε την αλήθεια ακόμη και όταν γνωρίζουν από πριν ότι δεν έχουν καμιά πιθανότητα να εισακουστούν, ενώ, συγχρόνως, έχουν πλήρη επίγνωση του υψηλού τιμήματος που θα  κληθούν να πληρώσουν για τη στάση τους. Διαπίστωσα όμως τώρα ότι έκανα λάθος: και σ’ αυτόν τον τομέα η Γη κινείται! Αν και το τίμημα που πλήρωσε και πληρώνει ο Δημητράς είναι πράγματι πολύ υψηλό, δεν είναι καθόλου αμελητέοι οι καρποί της εργασίας του. Συγκροτημένα σε ένα σώμα τα πολλά παραδείγματα από τη δουλειά του αποδεικνύουν ότι ο αγώνας έχει νόημα: η νικηφόρα υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι εφικτή ακόμη και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες.

Η ευχή που αυθόρμητα αναδύεται από μέσα μου ίσως εκπλήσσει: εύχομαι το βιβλίο να διαβαστεί από όλους εκείνους που ταυτίζουν τη δική τους υπόληψη με την εκτίμηση που απολαμβάνει η Ελλάδα. Είναι βέβαιο ότι τότε θα αντιληφθούν πως η «αναζήτηση των χαμένων δικαιωμάτων στην Ελλάδα» και η τοποθέτησή τους στη θέση που δικαιούνται αποτελεί το μόνο μέσο για να αποχτήσει νόημα η φράση ότι «η Ελλάδα ήταν και είναι το λίκνο της Δημοκρατίας».

Γιώργος Τσιάκαλος
Θεσσαλονίκη, την συμβολική ημέρα της 21ης Απριλίου 2007

dimitras flyer