Δεσποτοπούλου: ξανά ένοχη για δυσφήμηση ΕΠΣΕ – Κακλαμάνης: εκδίκαση έφεσης κατά καταδίκης για συκοφάντηση ΕΠΣΕ

despotopoulou-kaklamanis

Σήμερα δύο διαφορετικά δικαστήρια εξέτασαν την υπόθεση συκοφάντησης-δυσφήμησης-εξύβρισης του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) σε συνέντευξη τύπου της 19 Απριλίου 2005 από τους τότε Υπουργό Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη (σήμερα Αντιπρόεδρο της Βουλής) και Γενική Γραμματέα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιωάννα Δεσποτοπούλου.

Η αρχική συκοφαντική δυσφήμηση του ΕΠΣΕ από Νικήτα Κακλαμάνη και Ιωάννα Δεσποτοπούλου

Την ημέρα εκείνη, όπως κατέγραψαν πολλές εφημερίδες την επόμενη, με πληρέστερη κάλυψη από το Βασίλη Βενιζέλο στο ακόλουθο δημοσίευμα στην Αυγή, το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) κατηγορήθηκε από τους δύο κυβερνητικούς παράγοντες πως παραπλανά τους διεθνείς οργανισμούς με ψευδή υπερβολικά στοιχεία για τα θύματα εμπορίας ανθρώπων προκειμένου να εισπράττει επιχορηγήσεις εκβιάζοντας το Υπουργείο Εξωτερικών και πως είναι μη κυβερνητική οργάνωση-σφραγίδα.

avgi 20-4-2005

Ανάλογους συκοφαντικούς ισχυρισμούς επανέλαβε η Ιωάννα Δεσποτοπούλου κατά του επόμενους μήνες σε δημόσιες εκδηλώσεις.

Η πρώτη μήνυση κατά Νικήτα Κακλαμάνη και Ιωάννας Δεσποτοπούλου που κρίθηκε ένοχη

Κατόπιν αυτού το ΕΠΣΕ μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμηση τους δύο κυβερνητικούς παράγοντες. Η Βουλή δεν έδωσε άδεια να δικαστεί ο Νικήτας Κακλαμάνης. Αντίθετα, η  Ιωάννα Δεσποτοπούλου, στις 21 Μαρτίου 2012 κρίθηκε ένοχη για εξύβριση από το Α’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (Πρόεδρος Μαρία-Γεωργία Τσάμη, Μέλη Αλεξάνδρα Νόκα και Άννα Χριστοδούλου – Εισαγγελέας Ελένη Ράιου που είχε προτείνει την αθώωσή της λόγω αμφιβολιών), αλλά λόγω του ότι το αδίκημα είχε παραγραφεί υφ’ όρων με το Ν. 4043/2012 δεν της επιβλήθηκε ποινή.

Η δεύτερη συκοφαντική δυσφήμηση του ΕΠΣΕ από Ιωάννα Δεσποτοπούλου

Η Ιωάννα Δεσποτοπούλου όμως επανέλαβε τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς της δύο μήνες αργότερα, στις 24 Μαΐου 2012 σε προτάσεις της σε πολιτικό δικαστήριο που δίκαζε αγωγή του ΕΠΣΕ εναντίον της, διανθίζοντάς τους και με νέους, πως το ΕΠΣΕ ισχυριζόταν δήθεν πως τα θύματα εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα ήταν 20.000 (εκτίμηση του Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Γρηγόρη Λάζου αλλά όχι του ΕΠΣΕ που τα εκτιμούσε περίπου στα 300) και όχι 13 όπως ισχυριζόταν η ίδια, και πως παραπλανούσε τους διεθνείς οργανισμούς και με ψευδείς ισχυρισμούς περί ύπαρξης μακεδονικής μειονότητας και τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα. Η αγωγή εκείνη απορρίφθηκε αφού το δικαστήριο δέχθηκε τους ισχυρισμούς της και εκκρεμεί η κατ’ έφεση εκδίκασή της.

Η δεύτερη μήνυση κατά Ιωάννας Δεσποτοπούλου που πάλι κρίθηκε ένοχη

Σήμερα, το Θ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (Πρόεδρος Ευγενία Τζωρτζάτου) εξέτασε νέα μήνυση του ΕΠΣΕ για όλα αυτά που υπήρχαν στις προτάσεις εκέινες και έκρινε την κατηγορούμενη ένοχη για απλή δυσφήμηση αλλά λόγω του ότι το αδίκημα είχε παραγραφεί υφ’ όρων με το Ν. 4411/2016 δεν της επιβλήθηκε ποινή.

Δύο φορές, λοιπόν, το 2012 και το 2018, το τότε κυβερνητικό στέλεχος Ιωάννα Δεσποτοπούλου βρέθηκε ένοχο για εξύβριση ή  δυσφήμηση του ΕΠΣΕ.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο Εισαγγελέας Ιωάννης Τριανταφυλλόπουλος έκρινε πως δεν υπήρχε αδίκημα γιατί ορθώς η Ιωάννα Δεσποτοπούλου απέδιδε στο ΕΠΣΕ τα στοιχεία του Γρηγόρη Λάζου για τον αριθμό των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων αφού αυτός είναι μέλος του ΕΠΣΕ (όπερ ψευδέστατο, αφού άλλωστε κανένας δεν το ανέφερε στη διαδικασία)  και πως καλώς η Ιωάννα Δεσποτοπούλου αποκάλεσε ψεύδη τα περί μειονοτήτων αφού αυτές δεν υπάρχουν (και ας διαβάστηκαν οι σχετικές συστάσεις ΟΗΕ και Συμβουλίου της Ευρώπης και η απόφαση του ΕΔΔΑ για τη Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού)!

Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως ο ένας από του δύο δικηγόρους υπεράσπισης της Ιωάννας Δεσποτοπούλου ήταν ο Κώστας Πλεύρης που δεν κάθισε μέχρι το τέλος και δεν αγόρευσε ενώ ο άλλο δικηγόρος της που κάθισε μέχρι το τέλος επίσης δεν αγόρευσε συντασσόμενος πλήρως με την τοποθέτηση και πρόταση του εισαγγελέα!

Η καταδίκη Νικήτα Κακλαμάνη και η εκδίκαση της έφεσής του

Μετά το τέλος της δίκης αυτής, στο Μονομελές Εφετείο Αθηνών εξετάσθηκε η έφεση του Νικήτα Κακλαμάνη που είχε καταδικασθεί ερήμην από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στις 4 Μαρτίου 2013 να καταβάλει αποζημίωση 40000 ευρώ στο ΕΠΣΕ και 40000 ευρώ στον Εκπρόσωπό του ΕΠΣΕ Παναγιώτη Δημητρά για τη συκοφαντική δυσφήμησή τους στις 19 Απριλίου 2005. Ο Νικήτας Κακλαμάνης κατέθεσε ο ίδιος για να δηλώσει πως οι φερόμενες από το δημοσίευμα της Αυγής (και άλλων εφημερίδων) δηλώσεις του περί ΜΚΟ-σφραγίδας δεν κατονόμαζαν το ΕΠΣΕ ενώ δεν αναφέρεται πουθενά τεκμηριωμένα η συμφωνία του με τις θέσεις της Ιωάννας Δεσποτοπούλου από τις οποίες προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί. Επειδή δε σε σχετική ερώτηση ανέφερε πως οι συνεντεύξεις τύπου απομαγνητοφωνούνται, η Πρόεδρος ζήτησε από τη γραμματέα να ζητηθεί η απομαγνητοφώνηση από το Υπουργείο Υγείας. Η απόφαση θα εκδοθεί προσεχώς.

Ευχαριστίες στη δικηγόρο Ειρήνη Νομικού

Το ΕΠΣΕ θεωρεί υποχρέωσή του να ευχαριστήσει τη δικηγόρο Ειρήνη Νομικού που χειρίσθηκε σήμερα με εξαιρετικό τρόπο την πολιτική αγωγή κατά της Ιωάννας Δεσποτοπούλου στην πρώτη δίκη και την αντίκρουση της έφεσης του Νικήτα Κακλαμάνη στη δεύτερη δίκη. Απαραίτητο να υπενθυμισθεί πως τις αρχικές δίκες είχε χειρισθεί ο αξέχαστος Χρήστος Γραμματίδης (τη μία με το Βασίλη Σωτηρόπουλο).

Advertisements

06/06/2018: Απαράδεκτη κυβερνητική αναφορά σε Συμβούλιο Ευρώπης για εκτέλεση καταδίκης ΕΔΔΑ για Μανωλάδα

RACIST CRIMES WATCH - Παρατηρητηριο Ρατσιστικων Εγκληματων

Το Σεπτέμβριο του 2018 η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης θα εξετάσει την εκτέλεση της απόφασης Μανωλάδας. Οι ελληνικές αρχές υπέβαλλαν έκθεση δράσης (http://hudoc.exec.coe.int/ENG?i=DH-DD(2018)607F) για τη συμμόρφωση με το δεδικασμένο η οποία, γεμάτη αντιφάσεις, καταλήγει στο προκλητικό συμπέρασμα ότι πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση (un cas isolé)… Παρά το γεγονός ότι,όπως σωστά τονίζει, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι το νομικό πλαίσιο υπήρχε μεν αλλά δεν εφαρμόστηκε από τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές, παραλείπει σκοπίμως να ενσκήψει σε συστημικές ατέλειες που αφορούν στην πρόληψη του εγκλήματος, στην προστασία των θυμάτων και στην αποτυχία των αρχών διερεύνησης και δίωξης. Στο μεγαλύτερο μέρος της θυμίζει έκθεση ιδεών για το τι έγινε,αποσπασματικά απο το 2013 μέχρι σήμερα, παρά ένα οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης. Δυστυχώς ή ευτυχώς η πυρκαγιά του Ιουνίου 2018 σε οικισμό που στέγαζε 400 άτομα υπό τις αυτές συνθήκες που διαπιστώθηκαν το 2013, αποκάλυψε το μέγεθος…

View original post 286 more words

“Ο Παναγιώτης Δημητράς είναι «προκλητικός»”

Πρόλογος από το Γιώργο Τσιάκαλο στο βιβλίο του Παναγιώτη Δημητρά (2007)

Αναζητώντας τα Χαμένα Δικαιώματα στην Ελλάδα:
Η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Δημοκρατίας

402291175_rs

«Και όμως… κινείται!»

Πολλοί άνθρωποι στον κόσμο αισθάνονται ότι η εκτίμηση που απολαμβάνουν ως άτομα πάνω στη Γη αποτελεί άμεση συνάρτηση κυρίως της εκτίμησης που απολαμβάνει η χώρα τους – «η πατρίδα τους», όπως εδώ και πολλά χρόνια προτιμούν να λένε. Νοιώθουν να εξυψώνονται οι ίδιοι όταν η πατρίδα τους δέχεται επαίνους και, αντίθετα, βαραίνει το νου και το κορμί τους η ταπείνωση όταν  ακούγονται γι’ αυτήν σχόλια αρνητικά. Όποιος, σαν κι εμένα, έζησε δυο δεκαετίες μετανάστης γνωρίζει αυτήν την κατάσταση πολύ καλά. Την έζησε, την είδε. Ξέρει την πρώτη αυθόρμητη αντίδραση σε κάθε αρνητική για τη χώρα του είδηση: «μακάρι να μην είναι αλήθεια!». Ξέρει και τη δεύτερη αντίδραση όταν υποχρεώνεται να παραδεχτεί ότι η είδηση, δυστυχώς, ήταν αληθινή: «Μήπως, όμως, δεν γινόταν αλλιώς επειδή κινδύνευε ένα πολύ πιο σημαντικό αγαθό;»

Πολλοί από τους ανθρώπους που με την πατρίδα οικοδομούν μια σχέση όπως την περιέγραψα παραπάνω επιλέγουν να παραμένουν σ’ αυτές τις πρώτες αντιδράσεις, αρνούμενοι ν’ αναγνωρίσουν την προσβλητική πραγματικότητα και την ανάγκη ν’ αλλάξει. Στρουθοκάμηλοι του πατριωτισμού όταν οι καταστάσεις απαιτούν αγώνα και θυσίες για να διορθωθούν, δηλαδή με το κεφάλι σκυμμένο και χωμένο στην άμμο, και μόνο στα λόγια  υπερασπιστές της τιμής της πατρίδας. Η στρατηγική τους περιγράφεται εύκολα: αντί για παραδοχή της αλήθειας και συστηματική προσπάθεια  αλλαγής της απαράδεκτης κατάστασης: εξορκισμός της αλήθειας. Και μερικές φορές, ως επακόλουθο της πράξης εξορκισμού: αφορισμός και εξοβελισμός των φορέων της.

Η υπόθεση της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης των ανθρώπων, που αποτελεί την πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτισμού, είναι τα τελευταία χρόνια το μέτρο με το οποίο κρίνονται και αξιολογούνται οι χώρες. Κρίνονται και αξιολογούνται με αυτό το μέτρο όχι αυθαίρετα, αλλά επειδή το διεκδίκησαν και το κέρδισαν με αγώνες και θυσίες εκατομμύρια δημοκρατικοί άνθρωποι στον κόσμο –και στην Ελλάδα- και στη συνέχεια το συνομολόγησαν αβίαστα στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών οι πατρίδες τους.

Στο παραπάνω πλαίσιο αποτελεί μεζούρα για τον κόσμο και καθρέφτη για τον καθένα και την καθεμία χωριστά κυρίως η προστασία των  συνομολογημένων δικαιωμάτων που πρέπει να απολαμβάνει ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Μπροστά σ’ αυτόν τον καθρέφτη  βλέπουμε να καμαρώνουν όσοι και όσες, ταυτίζοντας τη δική τους υπόληψη μ’ εκείνη της πατρίδας τους, διαπιστώνουν την εκτίμηση που απολαμβάνει η χώρα τους με την προσήλωσή της στα δικαιώματα των ανθρώπων. Και για τον ίδιο λόγο βλέπουμε να προβληματίζονται  σε πάρα πολλές χώρες –και στην Ελλάδα- όσοι και όσες κοιτάζοντας στον καθρέφτη διακρίνουν ανησυχητικά σημάδια. Ο καθρέφτης που κάνει εμφανείς τις ανησυχητικές κηλίδες στο πρόσωπο της δικής μας χώρας –της πατρίδας μας- είναι το προϊόν της εργασίας του Παναγιώτη Δημητρά όλα τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό κι’ αυτό το βιβλίο αποτελεί καθρέφτη της χώρας μας, ο οποίος δεν έρχεται να ικανοποιήσει ανάγκες ματαιοδοξίας αλλά ανάγκες επιβίωσης και καλλιέργειας του δημοκρατικού πολιτισμού.

Το βιβλίο εστιάζει στις κοινωνικές, νομικές και πολιτικές κηλίδες που πρέπει και μπορούν να εξαλειφθούν. Αλλά ταυτόχρονα εκθέτει τα αίτια και τους υπαίτιους της δημιουργίας, διατήρησης και αναπαραγωγής τους, και γι’ αυτό θα προκαλέσει τις κραυγές εκείνων που, δήθεν, υπερασπίζονται την υπόληψη της πατρίδας. Είναι πια γνωστό ότι, όταν και όπου εκτίθενται αίτια και υπαίτιοι, οι τελευταίοι κραυγάζουν πως εκτίθεται, δήθεν, η πατρίδα, κι’ ας είναι πλέον εδώ και πολλά χρόνια διαπιστωμένη αλήθεια ότι οι πατρίδες εκτίθενται μόνον όταν επιτρέπουν στους έκθετους του δημοκρατικού πολιτισμού να ταυτίζονται μ’ αυτές.

Δεν είναι εύπεπτο βιβλίο επειδή η σκληρή αλήθεια –ευτυχώς- δεν είναι ποτέ εύπεπτη. Συνεπώς, προκαλεί ανησυχία και κινητικότητα. Αλλά, παρακολουθώντας εδώ και πολλά χρόνια τη δουλειά του Παναγιώτη Δημητρά αντιλαμβάνομαι ότι αυτός είναι και ο σκοπός του: να προκαλέσει ανησυχία και κινητικότητα, γνωρίζοντας ότι η υπόθεση της δημοκρατίας -και συνεπώς των δικαιωμάτων- είναι κυρίως υπόθεση ανήσυχων πολιτών που απορρίπτουν την κοινωνική αδράνεια ως πρακτική στην καθημερινή τους ζωή.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί που, αναφερόμενοι στον Παναγιώτη Δημητρά και τη δουλειά  του, διατυπώνουν την άποψη ότι «προκαλεί» ή ότι «είναι αδικαιολόγητα προκλητικός». Επειδή κι’ εγώ, όπως έδειξα παραπάνω, ισχυρίζομαι ότι πράγματι προκαλεί, αναρωτιέμαι συχνά αν όλοι οι άνθρωποι έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι το ρήμα «προκαλεί» (που όταν χρησιμοποιείται μόνο του έχει αρνητικό φορτίο) αποκτά πραγματικό νόημα μόνο σε σχέση με τα αντικείμενα στα οποία αναφέρεται, δηλαδή σε σχέση με την απάντηση στο ερώτημα «σε ποιον προκαλεί τι;», και ότι, συνεπώς, μόνο σε σχέση με την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα αποκτούν νόημα και τα παράγωγά του «πρόκληση» και, κυρίως, «προκλητικός».

Ο Παναγιώτης Δημητράς είναι «προκλητικός», όπως και να απαντηθεί το ερώτημα.

  • Προκαλεί την αγανάκτηση των ανθρώπων που δεν βολεύονται με την ακύρωση των δικαιωμάτων ακόμη και όταν η ακύρωση αυτή δεν αφορά τη δική τους ζωή αλλά τη ζωή άλλων, και στη συνέχεια προκαλεί τη θεμελιωμένη σε ατράνταχτα επιχειρήματα παρέμβασή τους υπέρ των αδικημένων. Όσοι και όσες στην Ελλάδα επέλεξαν τη δραστήρια συμμετοχή στις μάχες για την υπεράσπιση των ανθρώπων που γίνονται θύματα διακρίσεων, κοινωνικού αποκλεισμού και καταπίεσης, αναγνωρίζουν ότι πολλές από τις νικηφόρες μάχες θα είχαν άλλη, αρνητική, έκβαση, αν δεν υπήρχε η συστηματική πληροφόρηση και ο εξοπλισμός με επιχειρήματα από τον Παναγιώτη Δημητρά (και φυσικά από τους ανθρώπους, στους οποίους ο ίδιος αναφέρεται στον πρόλογό του).
  • Προκαλεί τους στρουθοκαμήλους του πατριωτισμού, που προτιμούν να βλέπουν το πρόσωπο της πατρίδας σε κάδρα με αναλλοίωτο είδωλο και ξεσπαθώνουν ενάντια σε όσους και όσες, αντίθετα με τους ίδιους, δεν αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τους καθρέφτες του δημοκρατικού πολιτισμού. Σ’ αυτούς προκαλεί ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ιστορία των πολιτικών συγκρούσεων: την κατασυκοφάντησή του, τις προσπάθειες αποκλεισμού του από διάφορους τομείς της κοινωνίας, ακόμη και την εκτόξευση απειλών κατά της ζωής του (τις συνέπειες των οποίων φαίνεται ότι δεν μπορούν να αντιληφθούν όσοι δεν βίωσαν τέτοιες καταστάσεις).
  • Προκαλεί επίσης μερικές φορές, και υποψιάζομαι ότι αυτό με τη σειρά του προκαλεί πληγές και τραύματα στον ίδιο, τη μνησικακία κάποιων από τους ανθρώπους, που, ενώ μοιράζονται μαζί του τις ανησυχίες και το ενδιαφέρον για τα δικαιώματα, αισθάνονται ενόχληση από τη διαρκή υπενθύμιση της δικής τους – μικρότερης από τη δική του, αλλά και από όσο θα έπρεπε και, ίσως, θα ήθελαν- συμμετοχής στον κοινό αγώνα. Διότι βλέποντας τον Δημητρά να αγωνίζεται ακόμη και στην τελευταία περίπτωση ενός αδικημένου «φτωχοδιάβολου» με τρόπο που θαρρείς ότι πρόκειται για την αποφασιστική μάχη ολόκληρης της ανθρωπότητας, τότε υποχρεώνεσαι να καταγράψεις το γεγονός αυτό ή ως αδικαιολόγητη δική σου απουσία από την καθημερινότητα των χιλιάδων αδικημένων ή ως δική του «προκλητική υπερβολή».

Το βιβλίο δεν αφήνει περιθώρια για αντιρρήσεις σε ό,τι αφορά την τεκμηρίωσή του. Οι αναγνώστες/τριες του αποκομίζουν ένα έγκυρο σώμα πληροφοριών για την κατάσταση των δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Η αξιο-λόγηση και η αξιο-ποίηση αυτών των πληροφοριών δεν είναι δεδομένη αλλά αποτελεί συνάρτηση των αξιών που σφραγίζουν τη ζωή των αναγνωστών/ριών του βιβλίου.

  • Κάποιοι θα εκτιμήσουν –σωστά!- ότι απειλούνται, καθώς θα βλέπουν να θρυμματίζεται το ψεύτικο είδωλο της πατρίδας «τους» το οποίο επέλεξαν να προσκυνούν και από το οποίο αντλούν την αυτοεκτίμησή τους.
  • Κάποιοι θα παραπέμψουν στην απουσία δικαιοσύνης σε ολόκληρο τον κόσμο, στο, δήθεν, ανέφικτο της ισότητας στην κοινωνία των ανθρώπων, αλλά και στην «ευθύνη των θυμάτων».
  • Κάποιοι θα αναζητήσουν καταφύγιο στην επίκληση της σκληρής πολιτικής πραγματικότητας που, δήθεν, δεν επιτρέπει ακόμη την πραγμάτωση όλων των δικαιωμάτων και θα συστήσουν υπομονή μέχρι ένα μακρινό μέλλον.
  • Παράλληλα όμως χιλιάδες άνθρωποι θα ανακαλύψουν ένα σκοτεινό κόσμο που όσο μένει αθέατος απειλεί με το σκοτάδι του τη δική τους ζωή στο φως. Και θα κατανοήσουν την ανάγκη για δράση.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο αναλογίστηκα ότι στο παρελθόν χαρακτήριζα τη στάση του συγγραφέα του με τον όρο «παρρησία». Όρος που παραπέμπει στους ανθρώπους που απρόσκλητοι σηκώνονται να πούνε την αλήθεια ακόμη και όταν γνωρίζουν από πριν ότι δεν έχουν καμιά πιθανότητα να εισακουστούν, ενώ, συγχρόνως, έχουν πλήρη επίγνωση του υψηλού τιμήματος που θα  κληθούν να πληρώσουν για τη στάση τους. Διαπίστωσα όμως τώρα ότι έκανα λάθος: και σ’ αυτόν τον τομέα η Γη κινείται! Αν και το τίμημα που πλήρωσε και πληρώνει ο Δημητράς είναι πράγματι πολύ υψηλό, δεν είναι καθόλου αμελητέοι οι καρποί της εργασίας του. Συγκροτημένα σε ένα σώμα τα πολλά παραδείγματα από τη δουλειά του αποδεικνύουν ότι ο αγώνας έχει νόημα: η νικηφόρα υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι εφικτή ακόμη και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες.

Η ευχή που αυθόρμητα αναδύεται από μέσα μου ίσως εκπλήσσει: εύχομαι το βιβλίο να διαβαστεί από όλους εκείνους που ταυτίζουν τη δική τους υπόληψη με την εκτίμηση που απολαμβάνει η Ελλάδα. Είναι βέβαιο ότι τότε θα αντιληφθούν πως η «αναζήτηση των χαμένων δικαιωμάτων στην Ελλάδα» και η τοποθέτησή τους στη θέση που δικαιούνται αποτελεί το μόνο μέσο για να αποχτήσει νόημα η φράση ότι «η Ελλάδα ήταν και είναι το λίκνο της Δημοκρατίας».

Γιώργος Τσιάκαλος
Θεσσαλονίκη, την συμβολική ημέρα της 21ης Απριλίου 2007

dimitras flyer

Ρατσιστικά εγκλήματα: να διώκονται όλα αυτεπάγγελτα και χωρίς παράβολα!

1401d86fe12347212d76c57397011332_l

Ρατσιστικά εγκλήματα: να διώκονται όλα αυτεπάγγελτα και χωρίς παράβολα!

Με τον αντιρατσιστικό νόμο 927/79, όπως τροποποιήθηκε με το νόμο 4285/2014, τα άτομα που υποβάλουν μηνύσεις με βάση ένα από τα άρθρα του αντιρατσιστικού νόμου δεν καταβάλλουν τα παράβολα της μήνυσης (100 ευρώ) και της παράτασης πολιτικής αγωγής (50 ευρώ). Ο νομοθέτης τότε και έκτοτε ξέχασε να περιλάβει στην απαλλαγή από τα παράβολα και το μεγαλύτερο παράβολο των 300 ευρώ για την υποβολή προσφυγής κατά ενδεχόμενης διάταξης αρχειοθέτησης της μήνυσης με τον αντιρατσιστικό: η σχετική προσφυγή κατ’ άρθρο 48 ΚΠΔ παραμένει για αυτό δυσπρόσιτη για τα θύματα των παραβιάσεων των άρθρων του αντιρατσιστικού νόμου. Δεδομένου ότι εκκρεμούν παρόμοιες προσφυγές (υποβάλλονται μέσα σε ένα τρίμηνο από τη διάταξη αρχειοθέτησης κατ’ άρθρο 47 ΚΠΔ) καλούμε την κυβέρνηση να εισάγει τροπολογία σε κάποιο νομοσχέδιο για να μη στερηθούν τα θύματα του δικαιώματος σε προσφυγή.

Παράλληλα, τα άλλα ρατσιστικά εγκλήματα που διώκονται με το άρθρο 81Α ΠΚ («εγκλήματα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά») δεν διώκονται όλα αυτεπάγγελτα ούτε οι μηνυτές απαλλάσσονται από τα παράβολα. Αυτεπάγγελτη δίωξη υπάρχει μόνο για τα αδικήματα που ούτως ή άλλως διώκονται αυτεπάγγελτα ακόμα και χωρίς να υπάγονται και στο Άρθρο 81Α ΠΚ. Για όλα δε πρέπει να καταβληθούν τα παράβολα, όπως και για μηνύσεις για το αδίκημα της παράβασης του νόμου κατά των διακρίσεων 3304/2005.

Η κυβέρνηση έχει δημοσιεύσει για διαβούλευση δύο σχέδια νόμου για τα δικαστικά παράβολα και για τη δωρεάν νομική βοήθεια. Με το δεύτερο προβλέπεται μάλιστα πως θα υπάρχει δυνατότητα δωρεάν νομικής βοήθειας ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των αιτούντων για τα θύματα όλων των ρατσιστικών εγκλημάτων (τόσο με το νόμο 927/79 όσο και με το Άρθρο 81Α ΠΚ), όπως και βιασμού, βασανιστηρίων, εμπορίας ανθρώπων, ενδοοικογενειακής βίας και σοβαρών αδικημάτων κατά ανηλίκων. Στο πνεύμα αυτό, προκειμένου τα θύματα αυτών των εγκλημάτων να μπορούν να φθάσουν στην αξιοποίηση της δωρεάν νομικής βοήθειας, η κυβέρνηση οφείλει να καταστήσει αυτεπάγγελτα διωκόμενα όσα από τα αδικήματα δεν διώκονται αυτεπάγγελτα και να απαλλάξει τα θύματα των αδικημάτων αυτών από τα δικαστικά παράβολα μήνυσης, παράστασης πολιτικής αγωγής και προσφυγής κατά διάταξης αρχειοθέτησης.

L.E. v. Greece: Human Trafficking and the Scope of States’ Positive Obligations Under the ECHR

Vladislava Stoyanova, L.E. v. Greece: Human Trafficking and the Scope of States‘ Positive Obligations under the ECHR, 3 European Human Rights Law Review (2016), 290-230 [Full article at https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=2773670 and attached here: article on le v greece]

L.E. v. Greece: Human Trafficking and the Scope of States’ Positive Obligations under the ECHR

Dr. Vladislava Stoyanova

Abstract

In L.E. v. Greece, the European Court of Human Rights found that Greece failed to fulfill its positive obligations under art.4 of the European Convention on Human Rights (ECHR). The judgment can be assessed as a step forward for alleviating the scarcity of judicial engagement with art.4 of the ECHR (the right not to be subjected to slavery, servitude, forced labour and human trafficking). While overall a positive development, in this note I will argue that in some respects the judgment is under inclusive, while in others it is over inclusive. I will demonstrate that the Court faces some challenging questions when it addresses positive obligations under art.4 and these questions have to be more seriously considered. I will also offer an alternative reasoning which is more useful for responding to the structural deficiencies in the protection offered to migrants subjected to severe forms of exploitation in Europe.

Η Ελλάδα Καταδικάστηκε Πρώτη Φορά για Υπόθεση Trafficking

Στιγμιότυπο οθόνης (5)

Η Ελλάδα Καταδικάστηκε Πρώτη Φορά για Υπόθεση Trafficking

22 Ιανουαρίου 2016

Μία υπόθεση που κρατά από το 2006, στην οποία εμπλέκονται πορνεία, κύκλωμα εμπορίας ανθρώπων,εκβιασμοί μέσω βουντού καθώς και η αδιαφορία των ελληνικών Αρχών, επανήλθε την Πέμπτη στο προσκήνιο μετά την καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απέναντι στην Ελλάδα. Μάλιστα, πρόκειται για την πρώτη καταδίκη της Ελλάδας για υπόθεση trafficking.