Πάρτε Θέση! Ενάντια στην ακροδεξιά…

Πάρτε Θέση! Ενάντια στην ακροδεξιά…

190415114653.jpg

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών μαζί με την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, ξεκινάμε την καμπάνια ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ! (Make them Act!), με αφορμή τις επερχόμενες Ευρωεκλογές 2019 και την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. 

Πάρτε Θέση!
Ύψωσε τη φωνή σου, απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται.

Υπογράψτε αυτή την Δημόσια Δήλωση ενάντια στην ανερχόμενη ακροδεξιά, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις στην Ευρώπη.

Πάνω από 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνίας των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, συνυπογράφουμε και δημοσιεύουμε μια Δημόσια Δήλωση, εκφράζοντας την βαθιά μας ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη και ΖΗΤΑΜΕ από τις πολιτικές δυνάμες της χώρας να πάρουν ΘΕΣΗ και να μας ενημερώσουν για το πώς θα ΔΡΑΣΟΥΝ απέναντι στην άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, που έγινε στις 21 Μαρτίου 2019 στην Αθήνα, η οποία απαρτίζεται από τους:
Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, PRAKSIS, Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών & Προσφύγων Δήμου Αθηναίων, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών Ελλάδος, HumanRights360o.

Τί επακολουθεί;

  • Η Δημόσια Δήλωση θα αποσταλεί στους επικεφαλής των Ευρωψηφοδελτίων των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και των πολιτικών κομμάτων της Ευρωβουλής, και
  • Θα τους καλέσουμε να ενημερώσουν την Ελληνική Κοινωνία ως προς τη στάση τους και τις δράσεις τους απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη, σε μία Συνέντευξη Τύπου, η οποία θα πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες πριν τις Ευρωεκλογές στην Αθήνα.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας που έστησε η ομάδα εθελοντών του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών, πατώντας εδώ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων

Όσοι υπογράφουμε αυτή τη δήλωση νιώθουμε βαθιά ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Η διάχυση του εθνικισμού, η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία επιτείνονται από οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, αλλά δεν μπορούν να επιλύσουν κανένα από τα Ευρωπαϊκά προβλήματα. Απλώς θα γεννήσουν πολύ χειρότερα.

Πολιτικές δυνάμεις του ακροδεξιού περιθωρίου εξαπολύουν εμπρηστική ρητορική και συστηματικά μεταφέρουν στον δημόσιο διάλογο απλουστευτικές προσεγγίσεις για σκληρά ταυτοτικά ζητήματα. Ως απάντηση στην ανασφάλεια και στην κρίση αντιπροσώπευσης, η Ακροδεξιά υπόσχεται μίσος.

Βλέπουμε να εξαπλώνονται οι θεωρίες πολιτισμικής υπεροχής, ο απομονωτισμός, ο αντισημιτισμός, η ισλαμοφοβία, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία, ο μισαναπηρισμός, η διάχυτη μνησικακία, ο ιστορικός αναθεωρητισμός. Για τους λόγους αυτούς, οι προσεχείς Ευρωεκλογές έχουν πρόσθετη σημασία.

Απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πολλές πολιτικές δυνάμεις υποκύπτουν στην πίεση και υιοθετούν την ατζέντα της Ακροδεξιάς, στρέφονται μονοσήμαντα στα ζητήματα μετανάστευσης, νόμου και τάξης. Με τον τρόπο αυτόν όμως, επισπεύδουν αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να αποτρέψουν: την άνοδο του εθνικιστικού αυταρχισμού που υποσκάπτει τα θεμέλια της δημοκρατίας και της ενωμένης Ευρώπης. Επισημαίνουμε τον διχασμό, σε θέματα σχετικά με το μεταναστευτικό, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που χρησιμοποιείται ως βάση ή μοχλός για την προώθηση των ιδεών της ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα ειδικότερα, επισημαίνουμε με ανησυχία, το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας που συνεχίζει να απειλεί το κράτος δικαίου, το αίσθημα ασφάλειας και την κοινωνική συνοχή. Επισημαίνουμε τη ρητορική του μίσους που δηλητηριάζει τον δημόσιο χώρο, κάποτε μάλιστα, προερχόμενη από πρόσωπα με θεσμική θέση και ευθύνη.

Παρακολουθούμε την εξέλιξη της δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» και ευελπιστούμε ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με τον καλύτερο τρόπο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στις οικογένειες των θυμάτων αλλά και στο κοινωνικό σύνολο σε όλη την Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία της Χρυσής Αυγής και οι εγκληματικές της ενέργειες, με το μανδύα μάλιστα κοινοβουλευτικού κόμματος, είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τις συνέπειες της απουσίας μιας έγκαιρης, συγκροτημένης και αποφασιστικής αντίδρασης, θεσμικής, πολιτικής και κοινωνικής, απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Να γιατί δεν αρκεί η ρητορική καταδίκη του ρατσισμού. Χρειάζονται πολιτικές πράξεις που θα περιορίζουν τις διακρίσεις και θα βγάλουν τις ομάδες, που υπόκεινται σε αυτές, από το περιθώριο. Χρειάζεται, σε όλα τα επίπεδα, έναηχηρό μήνυμα αντιπαράθεσης με τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Χρειάζεται ένα τολμηρό και γενναίο άνοιγμα προς την νεολαία. Χρειάζεται η ένταξη αυτών των ομάδων και της νεολαίας, και η ενεργή συμμετοχή και εμπλοκή τους.

Ζητάμε από τις πολιτικές δυνάμεις -με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές- να πάρουν θέση και να ενημερώσουν την κοινωνία και τους πολίτες για τα συγκεκριμένα μέτρα που σκοπεύουν να λάβουν και τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

για τη στάση που θα έχουν απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

Η μάχη κατά των διακρίσεων και του ρατσισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι μια μάχη που μπορεί να κερδηθεί. Μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί.

Αθήνα, Μάρτιος 2019

———————-

Συνυπογράφουν οι 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνία των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες:

Ευρωπαϊκά Δίκτυα:

ENAR- European Network Against Discrimination

European Grassroots Antiracist Movement – EGAM

UNITED for Intercultural Action

 

ΕΛΛΑΔΑ:

18 Άνω – 18 Ano

Αμεα Greek Διαδικτυακή Πύλη Ατόμων με Αναπηρία – AMEA Greek gr

ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ – Anemos Ananeosis

ΑΝΤΙΓΟΝΗ-ANTIGONE Information and Documentation Center on Racism, Ecology, Peace and Non Violence

ΑΡΣΙΣ – Arsis

ΒΑΒΕΛ Κέντρο Ημέρας – BABEL Day Center

Γιατροί του Κόσμου – Medecins du Monde

Δικηγόροι Χωρίς Σύνορα – Lawyers without borders

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – Network for Children`s Rights

Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας – Racist Violence Recording Network (RVRN)

Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών Ψυχοδραστικών Ουσιών – ΔΟΧΨΟ, Drug Peers Net

ΔΥΥΑΔ Δίκτυο Υποστήριξης Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Human Rights Defenders` Support Network DYYAD

Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) – National Confederation of Disabled People (NCDP)

Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Πλειάδες, Hellenic Action for Human Rights Pleiades

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΕλΕΔΑΠ – Hellenic League for Human Rights

Ελληνική Πλατφόρμα για την Ανάπτυξη – Hellenic Platform for Development

Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι – Greek Helsinki Monitor

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών – Greek Forum of Migrants GFM (Association of Cameroonians of Greece, Congolese Community in Greece, Ethiopian Socio-Cultural Center “Aithiops”, Ghanian Community in Greece, Union of Guinea of Greece, Kenyan Community in Greece (KCG), Union of Madagascar, Nigerian Women Organization of Greece, Nigerian Community of Greece, Association of Senegalese of Athens, Unione of Sierra Leonese, Tanzanian Community in Greece, Zanzibar Association in Greece, African Network in Greece, United African Women Organization Greece, Afghan Migrants & Refugees Community in Greece, Bangladeshi Community of Greece, Greek Indian Cultural Company, Greek Pakistan Association of Greece, Federation of Albanian Communities in Greece, Georgian Cultural Center “Caucasus”, Greek Georgian Union “Dioskouria”, Hellenic Moldovans Association «ΟΡΦΕΥ», Association of Russian speaker and friends of Russia of the Municipality of Trikala, Ukrainian Community `The land of stork`, United Ukraine Union, Egyptian Community in Greece “El Rapta”, Association of Moroccans in Greece, Palestinian Workers Union in Greece, Somalian Community in Greece, Greek Sudanese Friendship League, Sudanese Community, Association of Free Expats of Syria, Syrian House in Greece, Arab Association in Ambelokipi – Athens, Migrant Women Network “Dimitra”, Zagel Refugee Group, LGBT Refugee Group

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων – Greek Forum of Refugees GFR

ΖΕΥΞΙΣ Μ.Κ.Ο

Θετική Φωνή Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος – Positive Voice

Ιατρική Παρέμβαση – Medical Intervention

Κέντρο Ζωής – Centre for Life

ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ & ΒΙΑ – Kosmos xoris polemous

ΜΕΤΑδραση – METAdrasi

Ομοφυλοφιλική & Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) – Lesbian & Gay Community of Greece

Οργάνωση ΓΗ – Organization EARTH

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ – Πρωτοβουλία Υποστήριξης Μεταναστών και Προσφύγων

Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικανικής Τέχνης και Πολιτισμών ΑΝΑΣΑ – ANASA Cultural Center

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

ΣΥΔ Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών – Transgender Support Association

Συμβίωση-Σχολή πολιτικών σπουδών στην Ελλάδα, μέλος Δικτύου Σχολών Συμβουλίου της Ευρώπης

Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών Δήμου Αθηναίων – ΣΕΜ, Integration Migrant`s Council – City of Athens

ΣΥΝΟΙΚΟ ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. Ένταξης Ειδικών Ομάδων – SYNOIKO koinsep

Σύλλογος Ασθενών Ήπατος Ελλάδος ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ – HELPA Prometheus

Σύλλογος Βοήθειας Παιδιών Lalibela  – Children Support Organization

Τεχνοδρομώ – Texnodromo

ATHENS PRIDE

ALMASAR

Asante

Campfire Innovation

Civis Plus

Colour Youth

Cosmos of Culture

Golden Dawn Watch / Παρατηρητήριο για την Δίκη της Χρυσής Αυγής

Humanrights360o

HYP Hellenic Youth Participation

INTER ALIA

Melissa – Network of Migrant Women in Greece

PRAKSIS

RAINBOW FAMILIES-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Red Umbrella Athens

REFUGEE RIGHTS EUROPE

SCI Hellas

Solomon

Vana Ba Afrika

Velos Youth Center

Victoria Square Project

We need books

ΙΤΑΛΙΑ:

SOS Razzismo Italia

 

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ:

Runny Mede trust

 

ΚΥΠΡΟΣ:

KISA – Equality, Support, Antiracism

 

ΟΛΛΑΝΔΙΑ:

European Race and Imagery Foundation

 

ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

Africa Solidarity Centre Ireland (Africa Centre Ireland)

 

 

*Αν είστε Οργάνωση, Κοινότητα ή Συλλογικότητα που θέλετε να συνυπογράψετε την Δημόσια Δήλωση, σας παρακαλούμε στείλτε μας email στο: greekforumofmigrants@gmail.com

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ & ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ την Δημόσια Δήλωση

Ας ενώσουμε τις φωνές μας, ενάντια στο σκοτάδι που έρχεται.

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών μαζί με την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, ξεκινάμε την καμπάνια ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ! (Make them Act!), με αφορμή τις επερχόμενες Ευρωεκλογές 2019 και την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. 

Πάρτε Θέση!
Ύψωσε τη φωνή σου, απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται.

Υπογράψτε αυτή την Δημόσια Δήλωση ενάντια στην ανερχόμενη ακροδεξιά, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις στην Ευρώπη.

Πάνω από 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνίας των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, συνυπογράφουμε και δημοσιεύουμε μια Δημόσια Δήλωση, εκφράζοντας την βαθιά μας ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη και ΖΗΤΑΜΕ από τις πολιτικές δυνάμες της χώρας να πάρουν ΘΕΣΗ και να μας ενημερώσουν για το πώς θα ΔΡΑΣΟΥΝ απέναντι στην άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από την οργανωτική επιτροπή του Περιπάτου κατά των Διακρίσεων, που έγινε στις 21 Μαρτίου 2019 στην Αθήνα, η οποία απαρτίζεται από τους:
Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, PRAKSIS, Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών & Προσφύγων Δήμου Αθηναίων, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών Ελλάδος, HumanRights360o.

Τί επακολουθεί;

  • Η Δημόσια Δήλωση θα αποσταλεί στους επικεφαλής των Ευρωψηφοδελτίων των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και των πολιτικών κομμάτων της Ευρωβουλής, και
  • Θα τους καλέσουμε να ενημερώσουν την Ελληνική Κοινωνία ως προς τη στάση τους και τις δράσεις τους απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και των διακρίσεων στην Ευρώπη, σε μία Συνέντευξη Τύπου, η οποία θα πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες πριν τις Ευρωεκλογές στην Αθήνα.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας που έστησε η ομάδα εθελοντών του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών, πατώντας εδώ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων

Όσοι υπογράφουμε αυτή τη δήλωση νιώθουμε βαθιά ανησυχία για την άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Η διάχυση του εθνικισμού, η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία επιτείνονται από οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, αλλά δεν μπορούν να επιλύσουν κανένα από τα Ευρωπαϊκά προβλήματα. Απλώς θα γεννήσουν πολύ χειρότερα.

Πολιτικές δυνάμεις του ακροδεξιού περιθωρίου εξαπολύουν εμπρηστική ρητορική και συστηματικά μεταφέρουν στον δημόσιο διάλογο απλουστευτικές προσεγγίσεις για σκληρά ταυτοτικά ζητήματα. Ως απάντηση στην ανασφάλεια και στην κρίση αντιπροσώπευσης, η Ακροδεξιά υπόσχεται μίσος.

Βλέπουμε να εξαπλώνονται οι θεωρίες πολιτισμικής υπεροχής, ο απομονωτισμός, ο αντισημιτισμός, η ισλαμοφοβία, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία, ο μισαναπηρισμός, η διάχυτη μνησικακία, ο ιστορικός αναθεωρητισμός. Για τους λόγους αυτούς, οι προσεχείς Ευρωεκλογές έχουν πρόσθετη σημασία.

Απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πολλές πολιτικές δυνάμεις υποκύπτουν στην πίεση και υιοθετούν την ατζέντα της Ακροδεξιάς, στρέφονται μονοσήμαντα στα ζητήματα μετανάστευσης, νόμου και τάξης. Με τον τρόπο αυτόν όμως, επισπεύδουν αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να αποτρέψουν: την άνοδο του εθνικιστικού αυταρχισμού που υποσκάπτει τα θεμέλια της δημοκρατίας και της ενωμένης Ευρώπης. Επισημαίνουμε τον διχασμό, σε θέματα σχετικά με το μεταναστευτικό, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που χρησιμοποιείται ως βάση ή μοχλός για την προώθηση των ιδεών της ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα ειδικότερα, επισημαίνουμε με ανησυχία, το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας που συνεχίζει να απειλεί το κράτος δικαίου, το αίσθημα ασφάλειας και την κοινωνική συνοχή. Επισημαίνουμε τη ρητορική του μίσους που δηλητηριάζει τον δημόσιο χώρο, κάποτε μάλιστα, προερχόμενη από πρόσωπα με θεσμική θέση και ευθύνη.

Παρακολουθούμε την εξέλιξη της δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» και ευελπιστούμε ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με τον καλύτερο τρόπο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στις οικογένειες των θυμάτων αλλά και στο κοινωνικό σύνολο σε όλη την Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία της Χρυσής Αυγής και οι εγκληματικές της ενέργειες, με το μανδύα μάλιστα κοινοβουλευτικού κόμματος, είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τις συνέπειες της απουσίας μιας έγκαιρης, συγκροτημένης και αποφασιστικής αντίδρασης, θεσμικής, πολιτικής και κοινωνικής, απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Να γιατί δεν αρκεί η ρητορική καταδίκη του ρατσισμού. Χρειάζονται πολιτικές πράξεις που θα περιορίζουν τις διακρίσεις και θα βγάλουν τις ομάδες, που υπόκεινται σε αυτές, από το περιθώριο. Χρειάζεται, σε όλα τα επίπεδα, έναηχηρό μήνυμα αντιπαράθεσης με τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Χρειάζεται ένα τολμηρό και γενναίο άνοιγμα προς την νεολαία. Χρειάζεται η ένταξη αυτών των ομάδων και της νεολαίας, και η ενεργή συμμετοχή και εμπλοκή τους.

Ζητάμε από τις πολιτικές δυνάμεις -με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές- να πάρουν θέση και να ενημερώσουν την κοινωνία και τους πολίτες για τα συγκεκριμένα μέτρα που σκοπεύουν να λάβουν και τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

για τη στάση που θα έχουν απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας.

Η μάχη κατά των διακρίσεων και του ρατσισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι μια μάχη που μπορεί να κερδηθεί. Μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί.

Αθήνα, Μάρτιος 2019

———————-

Συνυπογράφουν οι 110+ Οργανώσεις & Κοινότητες της Κοινωνία των Πολιτών από την Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες:

Ευρωπαϊκά Δίκτυα:

ENAR- European Network Against Discrimination

European Grassroots Antiracist Movement – EGAM

UNITED for Intercultural Action

 

ΕΛΛΑΔΑ:

18 Άνω – 18 Ano

Αμεα Greek Διαδικτυακή Πύλη Ατόμων με Αναπηρία – AMEA Greek gr

ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ – Anemos Ananeosis

ΑΝΤΙΓΟΝΗ-ANTIGONE Information and Documentation Center on Racism, Ecology, Peace and Non Violence

ΑΡΣΙΣ – Arsis

ΒΑΒΕΛ Κέντρο Ημέρας – BABEL Day Center

Γιατροί του Κόσμου – Medecins du Monde

Δικηγόροι Χωρίς Σύνορα – Lawyers without borders

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – Network for Children`s Rights

Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας – Racist Violence Recording Network (RVRN)

Δίκτυο Ομότιμων Χρηστών Ψυχοδραστικών Ουσιών – ΔΟΧΨΟ, Drug Peers Net

ΔΥΥΑΔ Δίκτυο Υποστήριξης Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Human Rights Defenders` Support Network DYYAD

Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) – National Confederation of Disabled People (NCDP)

Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Πλειάδες, Hellenic Action for Human Rights Pleiades

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΕλΕΔΑΠ – Hellenic League for Human Rights

Ελληνική Πλατφόρμα για την Ανάπτυξη – Hellenic Platform for Development

Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι – Greek Helsinki Monitor

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών – Greek Forum of Migrants GFM (Association of Cameroonians of Greece, Congolese Community in Greece, Ethiopian Socio-Cultural Center “Aithiops”, Ghanian Community in Greece, Union of Guinea of Greece, Kenyan Community in Greece (KCG), Union of Madagascar, Nigerian Women Organization of Greece, Nigerian Community of Greece, Association of Senegalese of Athens, Unione of Sierra Leonese, Tanzanian Community in Greece, Zanzibar Association in Greece, African Network in Greece, United African Women Organization Greece, Afghan Migrants & Refugees Community in Greece, Bangladeshi Community of Greece, Greek Indian Cultural Company, Greek Pakistan Association of Greece, Federation of Albanian Communities in Greece, Georgian Cultural Center “Caucasus”, Greek Georgian Union “Dioskouria”, Hellenic Moldovans Association «ΟΡΦΕΥ», Association of Russian speaker and friends of Russia of the Municipality of Trikala, Ukrainian Community `The land of stork`, United Ukraine Union, Egyptian Community in Greece “El Rapta”, Association of Moroccans in Greece, Palestinian Workers Union in Greece, Somalian Community in Greece, Greek Sudanese Friendship League, Sudanese Community, Association of Free Expats of Syria, Syrian House in Greece, Arab Association in Ambelokipi – Athens, Migrant Women Network “Dimitra”, Zagel Refugee Group, LGBT Refugee Group

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων – Greek Forum of Refugees GFR

ΖΕΥΞΙΣ Μ.Κ.Ο

Θετική Φωνή Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος – Positive Voice

Ιατρική Παρέμβαση – Medical Intervention

Κέντρο Ζωής – Centre for Life

ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ & ΒΙΑ – Kosmos xoris polemous

ΜΕΤΑδραση – METAdrasi

Ομοφυλοφιλική & Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) – Lesbian & Gay Community of Greece

Οργάνωση ΓΗ – Organization EARTH

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ – Πρωτοβουλία Υποστήριξης Μεταναστών και Προσφύγων

Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικανικής Τέχνης και Πολιτισμών ΑΝΑΣΑ – ANASA Cultural Center

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

ΣΥΔ Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών – Transgender Support Association

Συμβίωση-Σχολή πολιτικών σπουδών στην Ελλάδα, μέλος Δικτύου Σχολών Συμβουλίου της Ευρώπης

Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών Δήμου Αθηναίων – ΣΕΜ, Integration Migrant`s Council – City of Athens

ΣΥΝΟΙΚΟ ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. Ένταξης Ειδικών Ομάδων – SYNOIKO koinsep

Σύλλογος Ασθενών Ήπατος Ελλάδος ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ – HELPA Prometheus

Σύλλογος Βοήθειας Παιδιών Lalibela  – Children Support Organization

Τεχνοδρομώ – Texnodromo

ATHENS PRIDE

ALMASAR

Asante

Campfire Innovation

Civis Plus

Colour Youth

Cosmos of Culture

Golden Dawn Watch / Παρατηρητήριο για την Δίκη της Χρυσής Αυγής

Humanrights360o

HYP Hellenic Youth Participation

INTER ALIA

Melissa – Network of Migrant Women in Greece

PRAKSIS

RAINBOW FAMILIES-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Red Umbrella Athens

REFUGEE RIGHTS EUROPE

SCI Hellas

Solomon

Vana Ba Afrika

Velos Youth Center

Victoria Square Project

We need books

ΙΤΑΛΙΑ:

SOS Razzismo Italia

 

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ:

Runny Mede trust

 

ΚΥΠΡΟΣ:

KISA – Equality, Support, Antiracism

 

ΟΛΛΑΝΔΙΑ:

European Race and Imagery Foundation

 

ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

Africa Solidarity Centre Ireland (Africa Centre Ireland)

 

 

*Αν είστε Οργάνωση, Κοινότητα ή Συλλογικότητα που θέλετε να συνυπογράψετε την Δημόσια Δήλωση, σας παρακαλούμε στείλτε μας email στο: greekforumofmigrants@gmail.com

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ & ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ την Δημόσια Δήλωση

Ας ενώσουμε τις φωνές μας, ενάντια στο σκοτάδι που έρχεται.

European Humanist Federation: #HumanistEurope campaign – Priority 1/14: Democracy and the rule of law! …

#HumanistEurope campaign – Priority 1/14: Democracy and the rule of law!
📣🚀Join us and campaign for a #HumanistEurope 🚀📣

8️⃣0️⃣ days before the #EP2019 European elections, we are excited to launch our campaign showing our 1️⃣4️⃣ priorities to bring back humanist and European values into the heart of EU policies!

Let’s start right away with priority 1/14: Democracy and the rule of law

🏛⚖️☝️ – Democracy and the rule of law are the foundations of Europe! And while we monitor EU countries’ economic indicators, we don’t have good tools to monitor the decline of democracy and react if necessary. Let’s change that!

🤓 Learn more about our proposal at https://humanistfederation.eu/campaign/manifesto-for-a-humanist-europe-campaign-for-the-2019-eu-elections/


ehf

Between 23rd and 26th May, European citizens will be called to vote in the European elections.

In many countries, European elections are considered 2nd class elections and campaigns often focus on national politics or on expressing discontent towards one’s government. However, the outcomes of European elections are fundamental as they will shape the composition and the work of the European Parliament, thereby shaping EU policies for the 5 years to come. Furthermore, while it is Member States’ competence to nominate European Commissioners, the European Parliament has its word to say via the consent procedure foreseen in the treaties.

A memorandum and a manifesto for the EU elections

Memorandum for the European elections

 

 

 

 

 

 

 

As humanists, we feel that the question is not the scope of European competences per se but rather how our values can remain the basic drivers of European integration. This manifesto proposes a vision of a more humane EU that finds solutions to overcome the growing gap between its values and the policies it pursues. A Europe that is truly based on freedom, equality, solidarity and human dignity.

Because the EU is one of our main partners and because we want its action to fully embrace its fundamental values and principles – which, as expressed in article 2 of the treaty establishing the EU, are very much humanist values, we produced a humanist Memorandum for the European elections making a number of proposals in the following 6 key policy domains:

  1. Rule of law and democracy
  2. Civil society
  3. Fundamental rights and freedoms
  4. Equality and social justice
  5. Academic freedom and technology control
  6. Solidarity with the world

Our memorandum is available in English and French. You can download them in the download section on the right hand side.

Manifesto for a humanist Europe

We also drafted a shorter document: our humanist manifesto For a Europe that truly Respects Freedom, Equality, Solidarity and Human Dignity. 

This manifesto sums up the 14 key priorities where our memorandum proposes EU action:

  1. Preserving the rule of law and democracy
  2. Civil society as a counter-power and key promoter of European values
  3. Protect a secular vision of Europe
  4. Defend freedom of thought for everyone
  5. Defend freedom of expression
  6. Free and pluralist media as a backbone of citizen emancipation
  7. Freedom of choice, a building block of human dignity
  8. A society that values all people for who they are
  9. No human dignity without social justice and fairness
  10. Secular and public education as a condition for equality
  11. Scientific research and technology assessment
  12. A common immigration policy, based on solidarity and responsibility
  13. A strong Europe promoting peace and human rights on the world stage
  14. Solidarity with future generations: climate change and sustainable development

The manifesto is available in English, French, German and Spanish. You can download any version from the download section on the right-hand side.

Help spread the message!

Are you interested in helping us spread our messages and push humanist values into debates leading to the European elections?

Follow our campaign #HumanistEurope and spread our 14 animations on Facebook and Twitter. Below you can see the first one.

Should you want to translate these visuals, get in touch!

Αυτοί που δε γύρισαν. Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου

Popaganda  – 26/01/2019

ΤΟ-ΜΕΤΕΩΡΟ-ΒΗΜΑ-9.jpg

Αυτοί που δε γύρισαν. Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου

Η Συμφωνία των Πρεσπών εγκρίθηκε. Ίσως ήρθε η ώρα να λυθεί και μια μεγάλη ιστορική αδικία που μας βαραίνει εδώ και δεκάδες χρόνια. Ένα ρεπορτάζ της Μαρίας Λούκα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγραψε αυτό το ποίημα το 1982. Στη συνέχεια το ενέταξε στο φιλμικό κείμενο της ταινίας «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (φωτογραφία εξωφύλλου). Γιατί μάλλον για εκεί ήταν γραμμένο, για μια εικονοποιητική ελεγεία του προσφυγικού πόνου, για τις χαραγμένες γραμμές στο χάρτη που βάζουν όρια στην ύπαρξη, για τα ανεκπλήρωτα τάματα που κουβαλάνε τα ποτάμια, για τις ρίζες που τραβήχτηκαν μανιασμένα από το χώμα, για τις ιστορίες που σβήστηκαν με μια μικρόψυχη σφραγίδα,  για τους ανθρώπους που πέρασαν όλη τους τη ζωή σε τόπους – αίθουσες αναμονής και ποτέ δε φτάσανε στον προορισμό τους.

Από παλιά διωγμένοι, μόνιμα επισκέπτες, παντού ξένοι και εμφατικά ανεπιθύμητοι. Αυτοί που, σε καιρό ειρήνης, δε μπόρεσαν να επιστρέψουν στα χωριά που γεννήθηκαν και πέθαναν μ’ αυτό το μαράζι.

Σκηνή από το «Μετέωρο βήμα του πελαργού».


Σ
τη Φλώρινα, στην Καστοριά, στις Πρέσπες υπάρχουν σημεία σημαδεμένα από την απουσία, την ερήμωση και τον βίαιο εξανδραποδισμό της μνήμης. Οικογένειες ολόκληρες που χωρίστηκαν σε ζόρικους καιρούς και δεν αντάμωσαν ξανά, σχέσεις ζωής που έμειναν μετέωρες να ξεροσταλιάζουν σε αντικριστές πόλεις αλλά θωρακισμένες με αόρατα τείχη αποκλεισμού, λίγα χιλιόμετρα που πήραν την απόσταση της αβύσσου.

Αυτή είναι η – άβολη για το ελληνικό κράτος και τραγική για τους πρωταγωνιστές της –  ιστορία των πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου που δε γύρισαν ποτέ. Όχι επειδή το επέλεξαν αλλά επειδή τους το απαγόρευσαν, καθώς χαρακτηρίστηκαν ως «μη Έλληνες το γένος».

alexandros_katsis_pop_prespes_17_-960x640.jpgΠρέσπες βράδυ στο χωριό Άγιος Γερμανός. Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής

Ξετυλίγοντας αυτό το ένοχο κουβάρι, γυρίζουμε προς τα πίσω στην ταραγμένη δεκαετία του ’40 που διαδραματίστηκε μια από τις τελευταίες και πλέον σαρωτικές πράξεις διώξεων και πειθάρχησις των σλαβόφωνων πληθυσμών της Βόρειας Ελλάδας.

Ούτως ή άλλως το ελληνικό κράτος ήδη από την εποχή της μεταξικής δικτατορίας είχε εντείνει μια στρατηγική σκληρής αφομοίωσης και καταστολής των συγκεκριμένων πληθυσμών απαγορεύοντας την έκφραση γλωσσικών και πολιτισμικών στοιχείων, ενώ είχε εισάγει την έννοια του «αλλογενούς» ως μεταβλητή στις πολιτικές ιθαγένειας. Με το προεδρικό διάταγμα του 1927 προβλεπόταν η στέρηση ιθαγένειας για «αλλογενείς έλληνες υπηκόους , εγκαταλίποντες το ελληνικόν έδαφος άνευ προθέσεως επανόδου».

Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής αρκετοί Σλαβομακεδόνες*– όπως αυτοπροσδιορίζονταν – συμμετείχαν ενεργά στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ. Η προσέγγιση του ΚΚΕ, που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά των αντιστασιακών οργανώσεων, κινούνταν στον αντίποδα του επίσημου ελληνικού κράτος και προέκρινε το σεβασμό και την ισότητα των μειονοτήτων. Πτυχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στη Φλώρινα ήταν η λειτουργία των σχολείων , όπου τα παιδιά μάθαιναν και την απαγορευμένη μητρική τους γλώσσα.

Η ανάσα ελευθερίας που πήραν ήταν φευγαλέα. Μετά την απελευθέρωση της χώρας βίωσαν κι οι ίδιοι, όπως και οι περισσότεροι αγωνιστές της Αντίστασης την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας. Αυτοί που πολέμησαν τους Ναζί  βρέθηκαν ξανά διωκόμενοι από τους συνεργάτες των Ναζί που είχαν αναλάβει ρυθμιστικό ρόλο στη νέα συνθήκη. Η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ελλάδα για πολιτικούς λόγους, ήταν μια (Σλαβο)μακεδόνισσα αγωνίστρια της ΕΠΟΝ και στη συνέχεια του Αντιφασιστικού Μετώπου Γυναικών, η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα). Την συνέλαβαν στις 6 Ιουλίου του 1946 άνδρες των ΜΑΥ (Μονάδες Αστυνόμευσης Υπαίθρου). Υποβλήθηκε σε άγρια βασανιστήρια όπως θάψιμο στο έδαφος και εικονική εκτέλεση, βελόνες στα νύχια, δημόσια διαπόμπευση στην πόλη. Στο δικαστήριο παρωδία που έγινε , όταν τη ρώτησαν «Τί είσαι εσύ;» απάντησε:

mirka_ginova
Η δασκάλα Ειρήνη Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα).

 

«Είμαι (Σλαβο)μακεδόνισσα και πιστεύω στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, επειδή μόνο αυτό το κόμμα εκπροσωπεί όλους τους λαούς της Ελλάδας και εγγυάται στους Μακεδόνες ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Πολέμησα στην Κατοχή εναντίον του Ναζί κατακτητή. Με ιδιαίτερο μίσος πολέμησα εναντίον των Βουλγάρων φασιστών, οι οποίοι προσπαθούσαν να ρίξουν τον μακεδονικό λαό στα νύχια των Ταγμάτων Ασφαλείας». Στην αναγγελία της θανατικής της καταδίκης, αντέτεινε με ψυχραιμία: «Δε φοβάμαι ότι θα με σκοτώσετε. Πίσω μου στέκουν χιλιάδες Μακεδόνισσες και Ελληνίδες γυναίκες που θα συνεχίσουν τον αγώνα. Είμαι περήφανη που πεθαίνω αγωνιζόμενη για την ελευθερία του λαού».

Εκτελέστηκε στις 26 Ιουλίου αλλά η ελληνική ακροδεξιά τη φοβάται και νεκρή, αφού πρόταση του ΚΚΕ να δοθεί το όνομα της σε δρόμο της Έδεσσας απορρίφτηκε με βδελυγμία.

Την περίοδο του Εμφυλίου το 20-25% της δύναμης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) αποτελούνταν από Σλαβομακεδόνες μαχητές και μαχήτριες. Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας στο σχετικό κεφάλαιο αναφέρουν: «Οι Σλαβομακεδόνες κινητοποιήθηκαν ξανά στα χρόνια του Εμφυλίου στο πλευρό του ΔΣΕ , συγκροτώντας τα δικά τους στρατιωτικά τμήματα (ΝΟΦ)… Στις περιοχές που έλεγχε ο Δημοκρατικός Στρατός λειτούργησαν σχολεία στη σλαβομακεδονική γλώσσα , τα σλαβομακεδονικά χωριά εφοδίαζαν τους μαχητές με τρόφιμα κι εργάζονταν στην κατασκευή οχυρωματικών έργων , εκδίδονταν έντυπα στη σλαβομακεδονική γλώσσα , επιμορφώνονταν δάσκαλοί κοκ». Με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού πήραν τον αγκαθωτό δρόμο της προσφυγιάς  με τελικό προορισμό τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Για τους ίδιους η διαμονή τους εκεί είχε πάντα μια έννοια προσωρινότητας. Αυτό που διακαώς επιθυμούσαν ήταν να επιστρέψουν στους τόπους, τις οικογένειες και τα σπίτια που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν.

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, η ελληνική Βουλή είχε προλάβει να ρίξει τα νομοθετικά θεμέλια για τη συλλογική αδικία που ακολούθησε, θεσπίζοντας το 1947 ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο: «Έλληνες υπήκοοι διαμένοντες προσωρινώς ή μονίμως εις το εξωτερικόν, οίτινες διαρκούσης της παρούσης ανταρσίας δρουν αποδεδειγμένως αντεθνικώς ή ενισχύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο τον κατά του κράτους διεξαγόμενον συμμοριακόν αγώνα, δύνανται να αποστερηθούν της Ελληνικής Ιθαγένειας».

alexandros_katsis_pop_prespes_05_-960x640.jpgΕμφυλιοπολεμικό σύμβολο κρεμασμένο σε ξενοδοχείο της περιοχής.

Σύμφωνα με μια συγκεντρωτική καταγραφή των υπηρεσιών ασφαλείας 102.754 πολίτες έφυγαν από τη χώρα τη δεκαετία του ’40 για πολιτικούς λόγους, από τους οποίους οι 75.886 στερήθηκαν την ιθαγένεια.  Κάπως έτσι  – αυθαίρετα και αυταρχικά – αφαιρέθηκε η ιθαγένεια στους ηττημένους του Εμφυλίου. Το κράτος που άρθρωσε τη ρητορική των «εαμοβούλγαρων» και των «κομμουνιστοσυμμοριτών» μετατράπηκε σε μια καταστατική συμμορία που έκλεψε από χιλιάδες ανθρώπους την ιθαγένεια τους, τα σπίτια τους (καθώς οι περισσότερες ιδιοκτησίες δημεύτηκαν) και τη μνημονική τους υπόσταση. Αξιοποίησε με πνεύμα ωμού ρεβανσισμού την έκβαση του Εμφυλίου αφενός για να καταστείλει τον «εσωτερικό εχθρό» που ήταν το κίνημα χειραφέτησης που γεννήθηκε στην Αντίσταση και αφετέρου για να προχωρήσει σε μια νομιμοφανή εκκαθάριση των μειονοτικών υπολειμμάτων που θεωρούνται επικίνδυνα για τον εθνική αφήγηση. Η ίδια πολιτική συνεχίστηκε και τις επόμενες δεκαετίες στη βάση του άρθρου 19 του Κώδικα Ιθαγένειας που θεσπίστηκε το 1955 και καταργήθηκε μόλις το 1998.

Ένα από τα βασικά αιτήματα του δημοκρατικού κινήματος μετά την πτώση της χούντας ήταν η επιστροφή των πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου. Τα Χριστούγεννα του 1982 ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε την εκπλήρωση της επιθυμίας του κόσμου και η αποτύπωση της ήρθε με την υπουργική απόφαση των Γεννηματά και Σκουλαρίκη. Η απόφαση όριζε πως «μπορούν να επιστρέψουν ελεύθερα στην Ελλάδα όλοι οι Έλληνες το γένος που κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου και λόγω αυτού κατέφυγαν στην αλλοδαπή ως πολιτικοί πρόσφυγες , έστω και αν απεστερήθησαν της Ελληνικής Ιθαγένειας». Η πολυπόθητη επανόρθωση είχε αστερίσκο και εσώκλειε μια εξαίρεση ρατσιστικού χαρακτήρα.

Σύμφωνα με μια συγκεντρωτική καταγραφή των υπηρεσιών ασφαλείας 102.754 πολίτες έφυγαν από τη χώρα τη δεκαετία του ’40 για πολιτικούς λόγους, από τους οποίους οι 75.886 στερήθηκαν την ιθαγένεια. 

Οι «μη Έλληνες το γένος», επί της ουσίας δηλαδή οι σλαβόφωνοι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού και τα παιδιά τους δε χωρούσαν ούτε σ’ αυτήν την προσπάθεια ιστορικής αποκατάστασης. Για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους που υπήρξαν ηγετικές μορφές της Αντίστασης στη Βόρεια Ελλάδα, ήταν αδιανόητος όχι μόνο ο επαναπατρισμός αλλά και η απλή επίσκεψη στη χώρα κι εκεί συντελέστηκαν πολλά ασήκωτα υπαρξιακά δράματα με ανθρώπους που έμεναν στη Μπίτολα – για παράδειγμα – και δεν πήραν άδεια να επισκεφτούν το χωριό τους ούτε για την κηδεία ενός αγαπημένου προσώπου.

Οι αρχές για να μη δώσουν άδεια εισόδου μερικών ωρών ή ημερών σε Σλαβομακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες, εφεύρισκαν διάφορα προσκόμματα όπως το ότι μπορεί στο διαβατήριο τους να αναγράφονταν ο τόπος γέννησης με το σλαβόφωνο τοπωνύμιο αλλά η συνηθέστερη αιτία ήταν ότι επρόκειτο για ανθρώπους φακελωμένους στις «μαύρες λίστες» της κρατικής ασφάλειας.

hqdefault
Ο Βάσκο Καρατζά, στιγμιότυπο από youtube.

Ο Βάσκο Καρατζά (Βασίλης Καρατζάς) γεννήθηκε στο Δενδροχώρι Καστοριάς το 1926. Ο μεγαλύτερος αδερφός του , ο Τάσο Καρατζά ήταν εξόριστος στην Ακροναυπλιά όταν ξέσπασε ο πόλεμος. Πήρε μέρος στην Αντίσταση, συνελήφθη, φυλακίστηκε και εκτελέστηκε στο Γεντί Κουλέ. Ο Βάσκο ήταν γραμματέας της ΕΠΟΝ Κορεστείων την περίοδο της ναζιστικής κατοχής. Στο Εμφύλιο ήταν ασυρματιστής στο επιτελείο του Μάρκου Βαφειάδη. Μετά την ήττα βρέθηκε στην Τασκένδη και ήταν μέλος της επιτροπής για τον Έντιμο Επαναπατρισμό. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στα Σκόπια, όπου δούλευε ως εργοδηγός στη βιομηχανία αντλιών και ταυτόχρονα έγραφε στίχους και μετέφραζε από τα ελληνικά στα μακεδονικά έργα κορυφαίων ελλήνων ποιητών.

Για το ελληνικό κράτος ήταν στιγματισμένος ως κομμουνιστής και Σλαβομακεδόνας. Μιλώντας στην Κυριακή Μάλαμα στο πλαίσιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Εκτός Ιστορίας» περιέγραψε τη μια φορά που τον άφησαν να επισκεφτεί την Ελλάδα μετά από 36 χρόνια: «Πρώτη φορά το Νοέμβρη του 1985 πήρα άδεια να δω το χωριό μου. Όταν ανέβηκα στον πλατύδρομο κι αντίκρισα το βουνό, τις σειρές με τα δάση και τα άλλα, άνοιξα τα χέρια μου. Ήθελα να τα’ αγκαλιάσω όλα… Δεν έχω συνηθίσει να κλαίω, ανοίγω τα χέρια μου σα να καταπραΰνω τον πόνο μου. Πήρα ξανά βίζα στις 30 Μαΐου. Έφτασα στους Ευζώνους. Η υπηρεσία στα σύνορα μου είπε ότι πρέπει να γυρίσω πίσω. Μου έδωσαν κι ένα χαρτί με το οποίο μου ανακοίνωναν ότι είμαι ανεπιθύμητος στην Ελλάδα».

Κι έτσι , όπως η έσβηνε η λέξη στα χείλη του, κοκαλωμένα , χωρίς φωναχτό συναίσθημα, σαν αθόρυβος πνιγμός συνειδητοποιούσες ότι αυτό είναι η ακηδία, η θλίψη που είναι τετελεσμένη , ακαταμέτρητη και βουβή. Ο Βάσκο Καρατζά δεν πήρε άδεια ούτε για να παραβρεθεί σε συνέδριο συγγραφέων μετά από επίσημη πρόσκληση του ΕΚΕΒΙ. Ακόμα και το 2000 που η ελληνίδα πρόξενος στα Σκόπια είχε υπογράψει τη βίζα του, οι συνοριοφύλακες εφάρμοσαν τους δικούς τους κανονισμούς. «Πρέπει να είναι φοβερά επικίνδυνο πρόσωπο αυτός ο κύριος Καρατζάς . Κάτι σαν Σκοπιανός Τζέιμς Μποντ που θα μπορούσε μόνος του να εξουδετερώσει όλο τον ελληνικό στρατό. Αλλιώς δεν καταλαβαίνω γιατί το ελληνικό κράτος ανακάλεσε την ίδια του τη βίζα! Λίγη ανθρωπιά δε θα έβλαπτε. Και λίγη εξυπνάδα επίσης. Οι περιπτώσεις αυτές μαθαίνονται διεθνώς και διασύρουν τη χώρα», έγραφε τότε ο Νίκος Δήμου. Πέθανε το Φλεβάρη του 2005. Το ελληνικό κράτος δεν του αναγνώρισε το διαχρονικά ιεροποιημένο δικαίωμα στον ανθρώπινο πολιτισμό να πεθάνεις στον τόπο που γεννήθηκες.

Η περίπτωση του Βάσκο Καρατζά είναι πολύ εμβληματική και συνάμα αντιπροσωπευτική, καθώς συμπυκνώνει τη συλλογική αδικία που υπέστησαν και δυστυχώς υφίστανται ακόμα οι «μη Έλληνες το γένος» πολιτικοί πρόσφυγες. Το 1993 ο Παύλος Κουφής, τιμημένος ανθυπολοχαγός το 1940-41, Εαμίτης, δάσκαλος στα σλαβόφωνα σχολεία της απελευθερωμένης Ελλάδας, μαχητής του ΔΣΕ έγραψε στην τοπική εφημερίδα της Φλώρινας ένα συγκινητικό στιγμιότυπο που έζησε για να υπενθυμίσει την εκκρεμότητα των «ανιθαγενών» συντρόφων του: «Το 1987 ταξίδεψα από την Αθήνα για να παραβρεθώ σε χαρά γάμου συγγενών μου στα Σκόπια. Την ώρα της επιστροφής ήρθε να με χαιρετίσει ο παιδικός μου φίλος Αναστάσης Ναουμ Γιουρούκης, ογδόντα χρονών τότε. Με βουρκωμένα μάτια με σφιχταγκάλιασε. Πάρε με μαζί σου αγαπητέ – έλεγε – , βάλε με στη βαλίτσα σου. Σαν πας στο χωριό , όλους να τους χαιρετήσεις. Να γλυκοφιλήσεις το ρημαγμένο μας σπίτι, τα αγριόχορτα της αυλής»

popaganda_balkans_2-960x640.jpgO Χάρτης που αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι.

Στο τέλος της δεκαετίας του 80 το ΚΚΕ έκανε επίσημο διάβημα ζητώντας τον «επαναπατρισμό των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων σλαβικής καταγωγής». Την περίοδο της Οικουμενικής κυβέρνησης του Ζολώτα, ο Χαρίλαος Φλωράκης σε μια ιστορία συζήτηση των τριών αρχηγών (Φλωράκη, Παπανδρέου, Μητσοτάκη) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο επανέφερε το θέμα «Για φανταστείτε! Υπάρχουν πολιτικοί πρόσφυγες που γεννήθηκαν στην περιοχή αυτή. Εκεί μεγάλωσαν, εκεί έχουν τους συγγενείς τους και να μη τους επιτρέπουν να επαναπατριστούν γιατί είναι σλάβικης καταγωγής».

Το 2003 ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης έθεσε το ζήτημα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είτε ατομικά, είτε μέσω φορέων ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι πολιτικοί πρόσφυγες που δεν έχουν αποκατασταθεί έχουν προσφύγει στους διεθνείς οργανισμούς.

Το 2009 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας του Συμβουλίου της Ευρώπης συνέστησε για ακόμη μια φορά στις ελληνικές αρχές «να λάβουν μέτρα για να εφαρμόσουν με μη μεροληπτικό τρόπο τα μέτρα συμφιλίωσης που έλαβαν για όλους εκείνους που τράπηκαν σε φυγή λόγω του εμφύλιου πολέμου». Το 2010 έξι βουλευτές του Σύριζα κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή στηλιτεύοντας τα «μετεμφυλιακά σύνδρομα» και ρωτώντας τα αρμόδια υπουργεία «πότε σκοπεύουν να αφαιρέσουν από τους νόμους τη μεροληπτική, ρατσιστική και μισαλλόδοξη διάκριση Έλληνες το γένος». Τότε ήταν αντιπολίτευση. Σήμερα είναι κυβέρνηση και μάλλον αυτή η ερώτηση αντανακλάται στο δικό τους καθρέφτη.

Ο Παναγιώτης Δημητράς, εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου Συμφωνιών του Ελσίνκι έχει χειριστεί πολλές υποθέσεις μη επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων και σχολιάζει τις πρακτικές των ελληνικών αρχών: «Υπήρχαν οι μαύρες λίστες στις οποίες έβαζαν όποιους ήθελαν και συνεχίζουν να το κάνουν. Έχουμε χειριστεί υποθέσεις ακτιβιστών που δεν τους επιτρέπεται καν η είσοδος στη χώρα. Η Ελλάδα έχει απαγορεύσει την είσοδο ακόμα και σε δικηγόρο – συνεργάτιδα του ΕΠΣΕ από τα Σκόπια. Η Ελλάδα θα όφειλε, όπως έπραξε και με τις υπόλοιπες ομάδες του Εμφυλίου να τα ξεπεράσει όλα αυτά. Η μεγάλη ελπίδα αυτών των ανθρώπων ήταν όταν ήρθε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην εξουσία αλλά δεν το κανε, μετά όταν ήρθε η Τσίπρας αλλά ούτε αυτός το έκανε. Το κράτος λέει ότι όποιοι θέλουν μπορούν να κάνουν αίτηση και θα αξιολογηθεί. Το ζήτημα δεν είναι η εξατομίκευση. Το ελληνικό κράτος πρέπει με θάρρος να αποδώσει ιθαγένεια και περιουσία (ή αντίστοιχη αποζημίωση) συλλογικά στους μη Έλληνες το γένος πολιτικούς πρόσφυγες του Εμφυλίου και στους απογόνους τους»

Μια τέτοια περίπτωση που έχει αναλάβει το ΕΠΣΕ και μπορούμε να παραθέσουμε είναι του Κ.Γ. που γεννήθηκε το 1941 στο Χιλιόδεντρο Καστοριάς. Ο πατέρας του συνελήφθη και φυλακίστηκε την περίοδο του Εμφυλίου κι έτσι η μητέρα πήρε τα παιδιά της το 1948 υπό το φόβο διώξεων και μετανάστευσαν στην Ουγγαρία, μετά στην Πολωνία και κατέληξαν το 1973 στη (σημερινή) Βόρεια Μακεδονία. Μόνο μια από τις αδερφές του που παντρεύτηκε Έλληνα πολίτη κατόρθωσε να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1987. «Όλα αυτά τα χρόνια, ενώ επιθυμούσα να επιστρέψω και να ζήσω μόνιμα στην Ελλάδα, το κλίμα που επικρατούσε για δεκαετίες δε μου το επέτρεπε. Μάλιστα δε μας επιτράπηκε ποτέ να επισκεφτούμε το φυλακισμένο πατέρα μας ακόμα κι όταν εκείνος ψυχορραγούσε και τελικά πέθανε το 1963. Πρόσφατα, αφού πληροφορήθηκα από την αδερφή μου πως το κλίμα έχει βελτιωθεί σημαντικά αποφάσισα να επιστρέψω στη χώρα καταγωγής μου, την Ελλάδα , όπου επιθυμώ να ζήσω για το υπόλοιπο της ζωής μου». Όταν , λοιπόν, το 2010 ξεκίνησε τη διαδικασία επαναπατρισμού η αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείο Εσωτερικών του έστειλε ένα χαρτί του 1958 που με μια μονοκοντυλιά είχε αφαιρέσει την ιθαγένεια 256 ανθρώπων , μεταξύ των οποίων και ο ίδιος.

Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος της αυθαιρεσίας που ασκήθηκε εις βάρος αυτών των ανθρώπων, ακόμα και πολλά χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου, το 1975 μια απόρρητη εγκύκλιος του Υπουργείου Εσωτερικών προς 10 από τις 52 νομαρχίες τότε της χώρας διέταζε τους ληξίαρχους να μην εκδίδουν πιστοποιητικά σε άτομα που ζουν στις χώρες του ανατολικού μπλοκ και αλλού χωρίς προηγούμενη έγκριση των κεντρικών υπηρεσιών και μάλιστα σε περίπτωση «μη εγκρίσεως της χορήγησης πιστοποιητικού τίνος να μη γνωστοποιούν εγγράφως εις των αιτούντα την άρνηση».

51Παιδιά κάνουν ποδήλατο στο χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία.

Η επίσημη πολιτική του κράτους ήταν η ανυπαρξία.  Μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων επεδίωκαν να εξαφανίσουν οποιοδήποτε μνημονικό ίχνος της ύπαρξης αυτών των ανθρώπων σε περιοχές της ελληνικής επικράτειας. Για πολίτες που είχαν γεννηθεί στη Βόρεια Ελλάδα και έφυγαν με τη διαδικασία που περιγράφηκε, είχαν το δικαίωμα οι υπηρεσίες να αρνηθούν να τους χορηγήσουν έστω και ένα πιστοποιητικό και μάλιστα προφορικά, για να μην έχουν οι πλήττοντες στα χέρια τους αποδείξεις αυτής της παρανοϊκής συμπεριφοράς, ώστε να προσφύγουν στα δικαστήρια και να δικαιωθούν. Αυτή η εγκύκλιος καταργήθηκε μερικώς μόνο το 2001 και παρέμεινε σε ισχύ για άλλα 16 χρόνια (μέχρι το 2017) για τους πρόσφυγες και τους απογόνους τους που ζούσαν στη Βόρεια Μακεδονία. Γιατί, βλέπεις, τις τελευταίες δεκαετίες εκεί γεωφραφικοποιήθηκε για τον ελληνικό κρατικό μηχανισμό ο «εθνικός κίνδυνος».

Απευθύνθηκα με αυτά τα ερωτήματα στον επικεφαλής της Ειδικής Γραμματείας Ιθαγένειας Λάμπρο Μπαλτσιώτη: «Υπάρχει η εξαίρεση που προέβλεπε η υπουργική απόφαση του 1982. Παρόλα αυτά πολλά τέτοια πρόσωπα έχουν γίνει δεκτά και έχουν επαναπατριστεί έκτοτε, ιδίως τη δεκαετία του 1980 και 1990, αλλά και αργότερα με εξατομικευμένες αιτήσεις. Τα τελευταία χρόνια αυτές οι αιτήσεις ανάκτησης ιθαγένειας κρίνονται από ένα συλλογικό όργανο με συμμετοχή δικαστών και καθηγητών νομικής, το Συμβούλιο Ιθαγένειας, κάποιες απορρίπτονται και κάποιες γίνονται δεκτές. Επίσης, υπάρχουν κάποιοι εξ αυτών ή των απογόνων τους που μπορούν να καθορίσουν την ελληνική τους ιθαγένεια από τον πρόγονο τους (π.χ. τη μητέρα τους) που δεν έχασε την ιθαγένεια. Παλαιότερα η διοίκηση, το Υπουργείο, και αυτό άλλαζε και με τη συγκυρία, είτε ερμήνευε τη νομοθεσία και τη νομολογία κατά το δοκούν, είτε κωλυσιεργούσε επί σειρά ετών, εξαντλώντας τον αιτούντα, ή ακόμη κλείνοντας την αίτηση με το θάνατό του. Σε αυτό τον τομέα υπάρχει κάποια πρόοδος, μικρή αλλά θα ήθελα να πιστεύω ορατή. Άλλωστε να μη ξεχνάνε ότι η ιθαγένεια στην Ελλάδα έχει μόλις οκτώ χρόνια που εισήλθε στο κράτος δικαίου και υπολείμματα της προηγούμενης περιόδου είναι ορατά και αλλού. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2017 με εγκύκλιο καταργήσαμε προηγούμενη απόρρητη εγκύκλιο, πλην όμως δημοσιευμένη τόσο στον αθηναϊκό τύπο όσο και στον τοπικό τύπο της Φλώρινας, που έδινε τη δυνατότητα στο κράτος να μπορεί να μη χορηγεί πιστοποιητικά γέννησης σε πρόσωπα που διαμένουν στην πΓΔΜ. Η μεγαλύτερη κατηγορία προσώπων που δεν έχουν επαναπατριστεί είναι εγκαταστημένοι στην πΓΔΜ. Οι αιτήσεις αυτών των ανθρώπων όταν σπανίως πλέον γίνονται, εξετάζονται, ατομικά προφανώς, και κρίνονται από το σύνολο των στοιχείων του φακέλου. Επιτρέψτε μου πάντως, να κάνω δύο αναφορές με βάση την επιστημονική μου ενασχόληση με το ζήτημα. Η πρώτη, αφορά το ότι ο γειτονικός εθνικισμός αρνείται να ακούσει το γεγονός ότι πολλά άτομα έχουν επαναπατριστεί, ακόμη και κάποια που στην υπερορία είχαν δηλώσει μακεδονική εθνότητα. Βέβαια το επιχείρημα συντηρείτο και από απαράδεκτες πολιτικές του παρελθόντος, και έρχομαι στη δεύτερη αναφορά: να θυμηθώ την απαγόρευση εισόδου στον παλαίμαχο μαχητή του ΔΣΕ Βάσκο Καρατζά –ενός ανθρώπου εξαιρετικά μετριοπαθούς και με βαθιά αγάπη για την Ελλάδα, ή την επίσκεψη του Κωστή Στεφανόπουλου το 1998 στο χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία, όπου έκπληκτος διαπίστωσε, επισκεπτόμενος τους “Έλληνες της Διασποράς” ότι αρκετοί δεν είχαν ιθαγένεια λόγω καταγωγής από συγκεκριμένους οικισμούς της Καστοριάς κάτι που μεταβλήθηκε στη συνέχεια. Τα παραπάνω, και πολλά άλλα, όπως για παράδειγμα, ο επαναπατρισμός του Παύλου Κούφη το 1987, εκ των συγγραφέων των σχολικών εγχειριδίων για τους σλαβόφωνους πολιτικούς πρόσφυγες –να θυμίσω ένα κεφάλαιο από αυτά σε μετάφραση «Ο Φώτης είναι Έλληνας και ο Φιλίπ είναι Μακεδόνας», αυτά που έγραψαν και πίστευαν, δείχνουν ότι αρκετοί εξ αυτών δεν έβλεπαν αντιθετικά την ελληνική και τη μακεδονική ταυτότητα που είχαν αναπτύξει. Θα μπορούσε να πει λοιπόν κανείς ότι το ασαφές και ρευστό όριο του “Έλληνες ή μη Έλληνες το γένος”, όπως εφαρμόστηκε μετά το 1982, αντανακλούσε -και εν μέρει αντανακλά- πραγματικές καταστάσεις».

Στην τοποθέτηση του Ειδικού Γραμματέα σαφώς υπάρχουν κριτικές παραδοχές για τη μεταχείριση που επεφύλαξε η Πολιτεία στη συγκεκριμένη κατηγορία, ενώ αποκρυσταλλώνεται και μια πρόθεση βελτίωσης. Ωστόσο και πάλι ο τρόπος που υποδεικνύεται είναι στη σφαίρα της περιπτωσιολογίας, δηλαδή μπορεί όποιος θέλει να κάνει αίτηση και το Συμβούλιο Ιθαγένειας θα την εξετάσει. Αυτό ισχύει ούτως ή άλλως. Το ζήτημα είναι ότι μιλάμε για ανθρώπους που είχαν την ελληνική ιθαγένεια, γιατί εδώ γεννήθηκαν, εδώ έζησαν την παιδικότητα και την εφηβεία τους, εδώ συγκρότησαν δεσμούς και κοινωνικές σχέσεις, εδώ πολλοί πολέμησαν εναντίον των Ναζί ή/και στον Εμφύλιο.  Τους αφαιρέθηκε η ιθαγένεια και δεν συμπεριλήφθηκαν στα μέτρα επανόρθωσης της δεκαετίας του 80. Πρόκειται ξεκάθαρα για μια ιστορική ασυμμετρία ρατσιστικού περιεχομένου, η οποία οφείλει να αρθεί ως τέτοια και όχι επιλεκτικά. Η εξατομίκευση του ζητήματος λειτουργεί διαιρετικά και αφήνει ένα μεγάλο περιθώριο για φρονηματικού τύπου αξιολογήσεις.

Ο Γιώργος Λιάνης, επί πολλά χρόνια βουλευτής στη Φλώρινα και πρώην Υπουργός, είναι από τους ανθρώπους που θέτουν επιτακτικά την ανάγκη αποκατάστασης με αφορμή και την Συμφωνία των Πρεσπών.  Ο ίδιος ,εξάλλου, έχει βιώσει τη βιτριολική επίδραση του εθνικιστικού λαϊκισμού, όταν τη δεκαετία του ’90 στοχοποιήθηκε επειδή χόρεψε το «ανθελληνικό» – όπως χαρακτηρίστηκε από ακροδεξιούς κύκλους – τραγούδι «Ελενο Μόμε» στο πανηγύρι του προφήτη Ηλία στο Μελίτη της Φλώρινας. «Είναι πολύ σκληρό αυτό που έχει συμβεί. Τους έχω συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους. Το 1976 – αν θυμάμαι καλά – πήγα ως δημοσιογράφος στα Σκόπια κι έκανα ορισμένες συνεντεύξεις. Ο λόγος τους έβγαζε καημό. Κατέβαιναν στη γέφυρα του Βαρδάρη για να βλέπουν τα φώτα της Ελλάδας. Θα σας εξομολογηθώ και κάτι ακόμα. Ο Γεννηματάς, ο οποίος υπέγραψε την απόφαση του 1982 που τους εξαιρούσε, κάποια χρόνια αργότερα ήρθε στη Φλώρινα στο πλαίσιο μιας κεντρικής εκδήλωσης του ΠΑΣΟΚ. Γνώρισε τους ανθρώπους. Στη Φλώρινα υπάρχουν πολλές οικογένειες που δε μπόρεσαν να επανασυνδεθούν με τους συγγενείς τους. Κατανόησε το παράπονο τους. Μου είπε , λοιπόν, τότε ότι θα επιδιώξει μια επανόρθωση και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να επεξεργαστεί το θέμα μια νομοπαρασκευαστική επιτροπή. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να το κάνει. Εγώ διεκδικώ αυτή την αλλαγή. Το έχω θέσει και στη σημερινή κυβέρνηση. Είναι σαν αρχαία τραγωδία να μην επιτρέπεις σε κάποιον να πεθάνει και να ταφεί στον τόπο του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ μεγάλης ηλικίας πλέον. Αυτό θέλουν, να περάσουν τα χρόνια που τους μένουν στην Ελλάδα. Πρέπει να γίνει για να κλείσει μια ακόμα πληγή του Εμφυλίου», λέει.

Θα μου πεις τι ψάχνεις τώρα; Σε πόσους μπορεί να αφορά αυτή η ιστορία; Δεν ξέρω. Οι περισσότεροι μάλλον πέθαναν ως «ανεπιθύμητοι» κι αυτό ήταν ανάλγητο. Αφορά σε όσους ζουν ακόμα, σε όσους ήταν μικρά παιδιά όταν έφυγαν με τους γονείς τους, σε κάποιους απογόνους. Ακόμα και σε έναν άνθρωπο ,να σου πω την αλήθεια, να αφορούσε, θα έπρεπε και πάλι να γίνει. Πέρα από την πρακτική , έχει και μια βαθιά συμβολική διάσταση. Ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος και του κοινωνικού σώματος με πολλή μεγάλη ευκολία – ενίοτε κιόλας κινδυνολογικά ή αβάσιμα – υπογραμμίζει τους εθνικισμούς των άλλων, τους αλυτρωτισμούς των άλλων, τις καταπιέσεις των άλλων αλλά στυλώνει σχεδόν με εφηβικό πείσμα τα πόδια ,όταν πρόκειται να μιλήσουμε για τα αντίστοιχα ελληνικά κρούσματα και ιδεολογήματα. Αφρίζει όταν καταπιέζονται ελληνικές μειονότητες σε άλλα κράτη αλλά αγνοεί ηθελημένα ότι το ελληνικό κράτος έχει συστηματικά καταπιέσει και παραβιάσει δικαιώματα κοινοτήτων που έχουν γλωσσικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές ή ακόμα και εθνοτικές διαφοροποιήσεις από τις κυρίαρχες. Ο ρατσιστικός αποκλεισμός των (Σλαβο)Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων από τη δυνατότητα επαναπατρισμού χωρίς αστερίσκους και δηλώσεις «μεταμέλειας», είναι ένα κραυγαλέο υπόδειγμα κουρελιάσματος της έννοιας του κράτους δικαίου και αντικατάστασης του από το ανενόχλητο σουλάτσο πρακτόρων και εμπόρων εθνικοφροσύνης. Μπορούμε να αποκαθηλώσουμε και τα δικά μας ταμπού, ειδικά όταν αυτά ζέχνουν μίσος και θρέφουν τη βλακώδη νοσηρότητα των κάθε λογής φασιστών και αυτοαναγορευόμενων «καθαρόαιμων» εκπροσώπων της ελληνικότητας. Γυρνώντας 70 χρόνια πίσω για να σκύψεις με τρυφερότητα σ’ ένα ανοιχτό τραύμα, κάνεις ταυτόχρονα ένα βήμα μπροστά. Βάζεις μια σχεδία στο ποτάμι του Αγγελόπουλου.


*Στο κείμενο χρησιμοποιείται όρος Σλαβομακεδόνες, καθώς αυτός ήταν ο προσδιορισμός που είχε επικρατήσει από τον ΕΛΑΣ και ΔΣΕ για τη συγκεκριμένη κατηγορία μαχητών.

Βασικές πηγές άντλησης πληροφοριών για την έρευνα και τη σύνταξη του άρθρου υπήρξαν: Η συστηματική και μακροχρόνια δουλειά της ερευνητικής ομάδας του «Ίου» της Ελευθεροτυπίας http://www.iospress.gr/issues/refugees.htm, η μελέτη του δημοσιογράφου και ιστορικού Τάσου Κωστόπουλου «Αφαιρέσεις Ιθαγένειας: η σκοτεινή πλευρά της νεοελληνικής ιστορίας» που είναι προσβάσιμη στην πλατφόρμα academia.edu, το ντοκιμαντέρ της Κυριακής Μάλαμα «Εκτός Ιστορίας: Βάσκο Καρατζά» https://www.youtube.com/watch?v=v4wW0ZQ28dk ,  οι αναφορές του Ελληνικού Παρατηρητηρίου Συμφωνιών του Ελσίνκι, καθώς και ορισμένες καταγραφές από τη σελίδα https://ourbalkans.wordpress.com/

Humanists remind European Parliament that human rights can only be secular

ehf

Humanists remind European Parliament that human rights can only be secular

Posted on the 12/12/18

Poster of the event organised by the European Parliament

On 4 December, the European Parliament organized an event entitled Dialogue seminar with churches and religious communities: Religion and Human Rights within the EU – A shared responsibility.

The event was organized in the framework of the European Parliament’s dialogue with churches and non-confessional organization under Article 17 of the Treaty on the European Union. It was chaired by Mairead McGuiness, Vice-president of the European Parliament in charge of this dialogue.

The event was composed of two panels: the first one focused on “Evaluating the EU’s Framework for defending human rights in the EU” while the second one was dedicated to “Human Rights challenges and solutions in the EU”.


Humanists advocate for secularism as it is the only democratic principle that provides a framework for the effective realization of human rights.

By separating the state from religious organizations and by committing it to full neutrality, secularism ensures that everyone is treated on equal footing. Secularism therefore is by definition a necessary condition for the implementation of fundamental freedoms.


Among the speakers, Michael O’Flaherty, Director of the EU’s Fundamental Rights Agency emphasized that when it comes to human rights, the role of churches is often seen from a negative angle although many positive contributions to the implementation of human rights by faith-based communities exist. He called on efforts to increase religious literacy in public debate in order to better grasp the role of churches and religion in this domain.

Birgit van Hout, Regional Representative for the Office of the UN High Commissioner for Human Rights reminded the audience, among other elements, that Human Rights cannot be subjected to religious norms.

Virginie Rozière, French MEP and co-chair of the European Parliament Platform for Secularism in Politics acknowledged the role that religious organisations play in the implementation of certain human rights. She however also mentioned many others where the role of many religious organizations is detrimental.

She reminded the audience about the issues encountered in the ratification of the Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence, also known as the Istanbul convention. She mentioned for instance that in Slovakia, religious groups openly campaign against the convention spreading lies about its content and trying to impose a traditionalist vision of society stemming from religious dogma.

Giulio Ercolessi, President of the European Humanist Federation confirmed the analysis of MEP Rozière. He praised religious organizations for having made a long way since much darker times where most of their actions and doctrines were in full contradiction with human rights. He however also warned about continued positions and practices of many churches, including the Catholic Church, that directly undermine and threaten a number of other human rights. These particularly concern the health and safety of women and LGBTI people, end of life dignity and indoctrination at young age.

He also called on EU institutions to show the same determination in standing up for Bangladeshi humanist bloggers stabbed to death by Islamist groups or jailed for “blasphemy offence” as for rightfully helping Asia Bibi (a Pakistani Christian woman sentenced to death for ‘Blasphemy’ and threatened by Islamists) and her relatives to find asylum in Europe.

The EHF is glad that such a debate took place in an event that was initially organized only with religious organizations. Despite the many areas where certain churches are at odds with basic human rights, we rejoice at the contribution they make in putting certain other ones in practice.

We however have to assert firmly that standing for human rights is by no means only a religious virtue. We feel compelled to remind that there cannot be any hierarchy between human rights, that Freedom of Religion or Belief does not supersede any other human rights.

This is why humanists advocate for secularism as it is the only democratic principle that provides a framework for the effective realization of human rights. By separating the state from religious organizations and by committing the state to full neutrality, secularism ensures that everyone is treated on equal footing. Therefore, secularism is by definition a necessary (but not sufficient) condition for the implementation of fundamental freedoms.

Humanists present Freedom of Thought Report in the European Parliament

image002

Posted on the 06/12/18

The European Humanist Federation and the International Humanist and Ethical Union (IHEU) presented the Freedom of Thought Report 2018, this year’s edition of the yearly status report prepared by the IHEU.

The report documents the discriminations faced by people around the world because of their non-religious beliefs. It covers every independent country in the world and looks at issues like how freedom of religion or belief and freedom of expression and association are respected in law and in practice.

The event was hosted by MEPs Sophie In’t Veld and Virginie Rozière who welcomed a panel of speakers stemming from very different horizons. Together, they shed light on the many discriminations that non-believers, free thinkers and humanists face across the world today.

Among the speakers, Bob Churchill, Communications Director at the IHEU and main editor of the report provided an overview of the many persecutions, discriminations death and jail sentences endured by many non-believers in a number of countries. He emphasized the 19 countries in the world that brutally repress the expression of humanist values. He called the attention of the audience on the fact that 6 countries in the world punish apostasy with prison sentences and 12 others 12 with death. He added that 71 countries punish blasphemy, out of which 7 with a death sentence. Moreover, in 34 countries in the world, law is partly or entirely derived from religion and in 30 countries in the world, it is difficult or illegal to run a humanist organization.

Jan Figel, Special Envoy for the promotion of freedom of religion or belief (FoRB) outside the EU, reminded the audience that Freedom of Religion or Belief includes the freedom not to believe or to change one’s religion. He also explained his view that the level of respect for Freedom of Religion or Belief in a country is a test for the level of democracy in general, as FoRB encompasses many fundamentals such as freedom of expression or freedom of assembly. He also emphasized that in his view instead of a confrontative approach with countries violating FoRB, a more encouraging approach should be adopted with those where change is happening.

The highlight of the event however was the testimonies provided by two atheist activists who fled their countries because of death threats from Islamists.

Karrar Hamza Al Asfoor, an Iraqi atheist activist who manages one of the largest atheist Facebook groups of his country told about the doubts he experienced since early childhood about the contradictions of his family’s faith, Islam. He explained that relinquishing his faith and how this cost him his entire social life. He became a known activist managing large atheist, feminist and pro-LGBT Facebook groups in Irak. After having fled to Greece, he is struggling against Islamist attempts to shut down his atheist Facebook groups arguing that the fact that most people in these groups – understandably – use fake identities,  violates Facebook’s terms of services. Many groups have already been shut down in this way

His contributions were complemented by Nacer Amari, a Tunisian human rights activist, Co-Founder of United Atheists of Europe and Prometheus Europe. Mr. Amari explained that despite a reputation of being quite secularized Tunisia still has a blasphemy law, there still is a state religion declared in Article 1 of the Constitution and public office can be held only by Muslims. Many other examples exist.

The panel was concluded by Giulio Ercolessi, President of the European Humanist Federation who called for breaking the populist and extremist views that see all those coming to our countries as necessarily opposite and different from us. On the contrary, he emphasized that many who come to Europe appreciate our European open societies, our civic values and our rule of law more than populist politicians.

For more information, please visit the website: https://freethoughtreport.com/

Will European Parliament truly stand up for all people persecuted worldwide?

Euractiv

Will European Parliament truly stand up for all people persecuted worldwide?

The role of Special Envoy Jan Figel is currently under discussion by MEPs. [EPA/OLIVIER HOSLET]

On 6 December, the European Parliament Foreign Affairs Committee will vote an important report for people who are mistreated, discriminated or persecuted for their beliefs worldwide, writes Giulio Ercolessi. At stake here is whether the EU will step up for everyone whose human rights are violated worldwide, including non-believers.

Giulio Ercolessi is the president of the European Humanist Federation.

It all started in 2016 after strong lobbying by the Catholic Church urging the EU to take a stand against the persecution of Christian minorities in the world. The response was the creation of the position of EU Special Envoy on the promotion of freedom of religion or belief outside the EU.

Ján Figeľ, the first such Envoy, former Commissioner, Slovak politician and convinced Christian, was appointed by Jean-Claude Juncker at a special ceremony in the Vatican, in presence of Pope Francis. The tone was set.

Two years on, there has been no reporting or evaluation of the work of the Special Envoy. The priorities of the mandate have never been clearly defined despite several requests by MEPs. Tireless efforts of non-confessional organisations to raise awareness about the reality of humanists, atheists and freethinkers persecuted for their beliefs worldwide resulted in more attention being paid to the matter by the Special Envoy, at least in words.

However, at the political level and especially within the European People’s Party, the understanding that the EU cannot only focus on the protection of Christians but has to stand up for the protection of all people discriminated for their beliefs, whether religious or not, is still far from being secured.

This lack of recognition was confirmed during a meeting held on 5 November by Polish EPP (Christian-democrat) MEP Andrzej Grzyb, the rapporteur of a report asking for the strengthening of the Special Envoy’s mandate.

In an offensive and particularly rude speech, one member of the EPP Working Group for Interreligious Dialogue requested that the mandate be limited to the protection of Christian minorities only, insisting on the need to raise Christian values as European ones.

He even questioned the usefulness of discussing these issues with non-believers – “those people who believe in nothing”.

Across Europe and worldwide, humanist, rationalist, atheist, laïque organisations work on the field and with decision-makers to build a better society and make sure that everyone is allowed to believe or not.

They work with their Home Offices, pleading the cause of atheists, humanists and freethinkers at risk in Saudi Arabia, Bangladesh, Pakistan, Mauritania or Sudan. They work with migrants and asylum-seekers in Europe, ensuring they are sheltered, fed and treated with dignity.

They work in school with pupils and children, giving them the tools to become responsible and critical-thinking adults. They campaign for non-discrimination and equality, trying to advance women’s and LGBTI’s rights. They offer humanist counselling for people in hospitals and prisons and provide humanist ceremonies for people’s major life steps.

Drafted and endorsed by the EPP group, the Grzyb report, in its original form, excluded all issues related to non-believers and completely ignored the work of non-confessional organisations. It praised the role of churches, religious communities and faith-based organisations in a wide range of areas (peace building, fighting radicalisation and humanitarian work) and invited them to collaborate further with EU institutions.

Now, after fierce discussions, compromises seem to have been found to take into account the persecution of both believers and non-believers and recognize the work performed by humanist organisations worldwide. However, issues do not stop here.

First, given prior experience, one can rightfully have doubts that intentions will be followed by deeds.

For instance, one would expect the same energy in standing up for Bangladeshi humanist bloggers stabbed to death by Islamist groups or jailed for “blasphemy offence” by their own government since 2015 as for helping Asia Bibi (a Pakistani Christian woman sentenced to death for ‘Blasphemy’ and threatened by Islamists) and her relatives to find asylum in Europe.

The latter case was – and we praise that – championed by MEPs Antonio Tajani and Peter van Dalen, the co-chair of the European Parliament Intergroup on Freedom of Religion or Belief.

Second, the report currently discussed in the EP Foreign Affairs Committee foresees an institutionalization of the EU Special Envoy into a Special Representative for Freedom of Religion or Belief serving a multi-year mandate. A Special Representative, who in the mind of the drafters, would have solely spoken up for Christian minorities.

Even if now it seems that other beliefs or non-beliefs will also be included – the compromises still have to be confirmed by the vote on 6 December – many rightfully question why there should be a Special Representative dedicated to this specific human right and not to other ones.

Especially, the mandate of the representative, if this position is to be institutionalised, must in our opinion explicitly include discriminations based on any possible cause for individual non-conformity with religious groups’ pressure and pretensions, including sexual orientation and gender. And what will be the relation between this person and the existing EU Special Representative for Human Rights?

At the European Humanist Federation, we stand for the protection of all human rights. While it will potentially contribute to effectively help certain persecuted people, appointing a Special Representative focusing on only one human right seems to have a lot to do with the intention to voice a political affirmation on the roots of Europe.

Beyond debating the missions of a Special Representative, what is capital is that people persecuted throughout the world for their beliefs, their life stances or their differences systematically find in EU officials a reliable source of effective support, both in words and deeds, whether they are Christian or not.

With the European elections approaching, more than ever, the European Humanist Federation will keep drawing the attention on the imperative need for EU institutions to be fully neutral when it comes to their relationships with confessional and non-confessional preoccupations.