Διεθνείς δίκες ΕΠΣΕ για βασανιστήρια σε σεμινάριο Αρείου Πάγου – Συμβουλίου Ευρώπης για συμμόρφωση Ελλάδας με νομολογία ΕΔΔΑ

εισαπ - coe logos

Στις 10 και 11 Ιανουαρίου 2019, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και το Συμβούλιο της Ευρώπης συνοργάνωσαν ένα στρογγυλό τραπέζι με θέμα “Αστυνόμευση: ρόλοι και ευθύνες εθνικών παραγόντων σε σχέση με την (κακο-)μεταχείριση συλληφθέντων στην Ελλάδα”. Αντικείμενο “η διασφάλιση της συμμόρφωσης του ελληνικού νομικού συστήματος προς το γράμμα και το πνεύμα της νομοθεσίας σχετικά με τα βασανιστήρια και τη σχετική κακομεταχείριση.” Συμμετείχαν εισαγγελείς και δικαστές, αστυνομικοί, λιμενικοί, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, κυβερνητικοί παράγοντες.

Η συζήτηση έγινε στη βάση Υπομνήματος που “εκπονήθηκε από τη δρα Νατάσα Μαυρονικόλα, Επίκουρη Καθηγήτρια Νομικής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Birmingham“. Σημαντική θέση στο υπόμνημα έχει το έργο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ).

Στο υπόμνημα επίσης αναφέρονται κατ’ επανάληψη οι οκτώ από τις εννέα καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας για αστυνομική βία, μετά από προσφυγές του ΕΠΣΕ:

  1. Μπέκος και Κουτρόπουλος κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 15250/02 (ΕΔΔΑ, 13 Δεκεμβρίου 2005)
  2. Ζελίλωφ κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 17060/03 (ΕΔΔΑ, 24 Μαΐου 2007)
  3. Καραγιαννόπουλος κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 27850/03 (ΕΔΔΑ, 21 Ιουνίου 2007)
  4. Celniku κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 21449/04 (ΕΔΔΑ, 5 Ιουλίου 2007)
  5. Πετροπούλου-Τσακίρη κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 44803/04 (ΕΔΔΑ, 6 Δεκεμβρίου 2007)
  6. Π.Γ[Γκαλότσκιν] κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 2945/07 (ΕΔΔΑ, 14 Ιανουαρίου 2010)
  7. Στεφάνου κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 2954/07 (ΕΔΔΑ, 22 Απριλίου 2010)
  8. Σιδηρόπουλος και Παπακώστας κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 33349/10 (ΕΔΔΑ, 25 Ιανουαρίου 2018),

[δεν υπάρχει αναφορά μόνο στη Λεωνίδης κατά Ελλάδας προσφυγή αριθ. 43326/05 (ΕΔΔΑ, 8 Ιανουαρίου 2009)]

Στο υπόμνημα αναφέρονται τέλος κατ’ επανάληψη οι δύο καταδικαστικές αποφάσεις της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ κατά της Ελλάδας για αστυνομική βία, μετά από προσφυγές του ΕΠΣΕ:

  1. Καλαμιώτης κατά Ελλάδας, CCPR/C/93/D/1486/2006 (Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, 5 Αυγούστου 2008),
  2. Κατσαρής κατά Ελλάδας, CCPR/C/105/D/1558/2007 (Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, 30 Αυγούστου 2012)

Advertisements

Η Ελλάδα που φοβάται τους Έλληνες

 

 

 

Γιώργος Δημακόπουλος

Μέχρι πότε οι Έλληνες θα φοβούνται τους Έλληνες;

Υπάρχει μια μεγάλη ελλάδα που ζει στα 131.957 km2 της και καλύπτει όλους όσους πολίτες της θέλουν να ζουν και να δημιουργούν εντός και εκτός της. Χωρίς να ελέγχει το χρώμα σου, την ιθαγένεια, την υπηκοότητα, το φύλο σου, την φυλή, την τσέπη, τις επιλογές σου, τις αρρώστιες σου. Που για να σε πολιτογραφήσει Έλληνα πολίτη δεν χρειάζεται να γίνεις αστέρας του ΝΒΑ, για αυτήν την Ελλάδα ήσουν και είσαι Έλληνας από τότε που έπλενες παρμπρίζ στα φανάρια. Που δεν στέλνει tweet μόνο όταν είναι να μπεις στην 5αδα του all star game, αλλά που διεκδικεί μαζί σου να σου αποδοθούν τα δικαιώματα σου στο σχολείο, στην δουλειά, στην καθημερινότητα. Που στέλνει tweet ώστε κανένας πολιτικός να μην σε κόβει από το δικαίωμα του Έλληνα πολίτη.

Και υπάρχει μια άλλη μικρή ελλαδάρα που φοβάται τους έλληνες πολίτες. Που βλέπει εχθρούς, εφιάλτες, προδότες, μειοδότες. Που βαπτίζει κάποιους ως εχθρούς, εφιάλτες, προδότες, μειοδότες για να πάρει μερικά ψηφαλάκια από τα εθνίκια στις εκλογές. Αυτή η μικρή ελλάδαρα ποζάρει με φουστανέλες και κοστούμια ανάλογα την περίσταση. Από κυβέρνηση σε αντιπολίτευση, ανάλογα με την καρέκλα ανάλογο και το ένδυμα.

Στον Έβρο οι Πομάκοι, οι μουσουλμάνοι, οι αποκαλούμενοι «τούρκοι» ζούσαν για χρόνια με μπάρες και «διαβατήρια» γιατί κάποιοι τους φοβούνταν να μην γίνουν τούρκοι. Σηκώσαμε τις μπάρες μόνο όταν καταλάβαμε ότι έτσι θα γίνουν «τούρκοι». Όχι γιατί είναι έλληνες πολίτες με δικαιώματα ίδια με εμάς, αλλά γιατί φοβηθήκαμε μην γίνουν όντως «τούρκοι». Στην Φλώρινα ζουν περίπου 6-8χιλ μειονοτικοί «μακεδόνες» ομιλούντες την «μακεδονική» και το ελληνικό κράτος φοβάται να τους αναγνωρίσει τα δικαιώματα τους. Και ας τρώμε καταδίκες στο Ευρωπαικό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΔΔΑ). Δεν υπάρχει λέμε μακεδονική μειονότητα επειδή δεν είναι αναγνωρισμένη μειονότητα από τις συνθήκες. Γιατί υπάρχεις μόνο όταν σε αναγνωρίζουν οι συνθήκες! Και αυτοί οι 6-8 χιλ συμπολίτες μας εκεί πάνω τι είναι; Προτιμάμε να τους λέμε γυφτοσκοπιανούς παρά έλληνες πολίτες μακεδόνες. Τους φοβόμαστε χωρίς λόγο. Τους θέλουμε να γίνουν ελληναράδες που θα φοβούνται τις άλλες μειονότητες. Δεν τους θέλουμε Έλληνες να σέβονται τους άλλους Έλληνες. Με την Αλβανία είμαστε επίσημα σε εμπόλεμο από το 1940 γιατί και εμείς και αυτοί βάζουμε εμπόδια, είτε για την ΑΟΖ, είτε για το «ανύπαρκτο τσάμικο» (ένα υπαρκτό πρόβλημα από το 1924), είτε για την ελληνική μειονότητα. Κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί της ακινησίας, και αφήνουμε το χρόνο να περνάει εις βάρος όλων. Δεν κερδίζει κανένας. Όλοι χάνουν. Πρώτοι χάνουν οι έλληνες μειονοτικοί. Αν εκλέγεσαι στην Β΄ Αθήνας και στα studio των παπαδακηδοαυτιάδων χέστηκες για τον Έλληνα της Χιμάρας, χέστηκες για τον Έλληνα της Φλώρινας και τον Πομάκο της Ροδόπης. Ό,τι είναι ξένο από εσένα, δεν υπάρχει.

Αν σε ψηφίζουν οι πατρίς θρησκεία οικογένεια χέστηκες για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, των μεταναστών 2ης γενιάς, τους ασθενείς με HIV τους τοξικοεξαρτημένους, τους Ρομά, τους άθεους, τους Εβραίους. Τους φοβάσαι, γιατί τους «φοβάται» μια δράκα ψηφοφόρων σου. Θα υπερασπιστείς το δικαίωμα κάποιων νοικοκυραίων να σαπίσουν στο ξύλο κάποιον γιατί μπήκε στο μαγαζί τους και δεν τους άρεσε η φάτσα τους, θα υπερασπιστείς το «δικαίωμα» κάποιου να πυροβολεί τους αλβανούς μπάτσους και θα καταθέτεις στεφάνια στον ήρωα του παροξυσμού σου (το θύμα της πατριδοκάπηλης προπαγάνδας σου). Δεν θα υπερασπιστείς κανένα κοινωνικό νομοσχέδιο που αναγνωρίζει τα στοιχειώδη δικαιώματα τους γιατί αυτοί δεν είναι σαν και εσένα, γιατί η «κοινωνία δεν είναι έτοιμη», γιατί εσύ θες η κοινωνία να μην είναι «έτοιμη».

Τα προβλήματα δεν λύνονται αν δεν τα αντιμετωπίζεις. Ο φόβος δεν επιλύει. Ο φόβος πολλαπλασιάζει τον φόβο, κτίζει οχυρώματα, ανοίγει αποστάσεις. Μέχρι πότε οι Έλληνες θα φοβούνται τους Έλληνες; Δεν υπάρχουν έλληνες προδότες και μειοδότες, δεν υπάρχουν πολίτες άλλοι με υψηλό εθνικό φρόνημα και άλλοι πεμπτοφαλαγγίτες, κανένας δεν μπορεί να φοβάται να αναγνωρίσει κυριαρχικά δικαιώματα σε κοινωνικές μειονότητες, κανένας δεν μπορεί να φοβάται να αναγνωρίσει το δικαίωμα του θρησκευτικού γλωσσικού εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού σε άλλους γιατί τους φοβάται. Ο ρεαλισμός, η λογική, η εμπιστοσύνη και ο αλληλοσεβασμός θα κλείσουν όσα αγκάθια μένουν ανοικτά. Δεν υπάρχουν δικαιώματα αλά καρτ μόνο για τους δικούς σου. Τα δικαιώματα δεν μπαίνουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τα οφείλεις. Δεν τα φοβάσαι. Το μέλλον θέλει τόλμη.

* Ο Γιώργος Δημακόπουλος είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ

ΠηγήAthensVoice

Persecuted for his beliefs: the experience of an atheist refugee

ehf

Posted on the 18/12/18

Karrar Hamza Al Asfoor is a 31 years old Iraqi activist who was the first person to be granted asylum in Greece because he is an atheist. Back home, he was actively engaged in promoting atheism. This prompted Ismalist groups to threaten him. He fled to Europe in order to find safety and be able to continue his activist work. Karrar is also a representative of Netherlands based Nasawiya feminist organization.

We had the honor to meet him in Brussels and we asked him to tell us a little bit more about himself, his work and how he feels now that he is in Europe.


When you grow up in our society, there is no chance for asking questions or having doubts. Religion surrounds you. It’s everywhere. Losing one’s faith is difficult and scary.


EHF: How did you become an atheist?

When I was four years old, my mother told me about the night journey of Islam’s Prophet Mohammed who traveled through the whole universe on a flying horse. My reaction was that I laughed: already at that young age, I had to conclude that that was a myth. What struck me is how afraid my mother got, as she feared God’s punishment for this lack of respect. I got very scared and started to cry.

Already at that age, I experienced the fact that religion was taboo and there are lines that shouldn’t be crossed even though many questions went unanswered. For instance, how come everyone around me was so sure that the right way to heaven is the one prescribed by Islam, while, in the meantime, there are so many other religions? Were those people wrong? Weren’t they thinking the same about us?

I grew up in a religious family but I was not practicing Islam as such. For me, it was more a spiritual feeling. In 2015 however, I was looking for views about the meaning of life on the internet when I came across a page on Facebook. This page was criticizing religion. As I kept reading, many of the questions from my childhood came back to me. I started critically examining Islam, got agnostic for a few months until I ultimately relinquished my faith completely.

Did this have an impact on your social life?

Iraq has a very patriarchal, religious and tribal society. Living in such a society is exhausting for anyone but in the case of a non-believer, it’s a total nightmare.

I lost my social life. I could not fit into the society and I therefore spent most of my time in my room, alone, in front of the laptop. I built up my own world on social media. I laughed, I cried and I made friends on social media. Most of them had fake identities because being openly atheist in a Muslim society could lead to their murder. I, however, could not stay in the shadow. I decided to be active with my real identity.

I engaged in a number of debates on social media in different atheist Facebook groups. I wanted to contribute to changing society. So I joined these groups and became the admin of 4 of them. Some were public groups, others were closed ones. One of the biggest was called The world of feminism and atheism. It had almost 100 thousand members.


Many atheists are persecuted. Some of them are kicked out of their house, others are beaten or imprisoned and others are killed. Many incidents go undocumented because the honor of the family has to be protected.


That is truly impressive! How does this work in practice?

When you grow up in our society, there is no chance for asking questions or having doubts. Religion surrounds you. It’s everywhere. Losing one’s faith is difficult and scary. So we try to attract people to these groups, engage in debates with them and try to convert them into atheists. The idea is to try and open the eyes of as many people as possible so that one day we can declare a secular state.

Of course, this is not easy; often we end up with insults or being cursed. In these cases, we try shock therapy by openly disrespecting some religious symbols and showing that nothing happens. God’s revenge or punishment is not coming…

You also work on women’s rights. Can you tell us about that?

Women’s situation is horrible. They completely lack rights and protection in Iraq as well as in other countries in the MENA region.

What they think, how they behave or what they wear is not up to them. Many spend their whole life among four walls. They are subject to violence, rape, and honor killings.

Most of the time, there is no criminal or media investigation because respecting the honor of the family is the most important under tribal and religious rule. The family should not suffer public shame.

So with other activists like Dareen Hasan and Worood Zuhair, we try to help as many women as we can. Sadly however, all we manage to achieve is raising awareness because the situation is totally beyond our resources.


When I arrived last year, Kos Solidarity offered me an opportunity to deliver a public speech in front of 80 people. It was the very first time in my life that I criticized Islam in public. It was an awesome feeling. I really can’t describe it. The taste of freedom is so different from anything else. I just wanted to speak after all, and they gave me the chance to do so!


And then, the threats came…

Indeed. I started receiving death threats constantly for both activities. I did not take them very seriously at the beginning but when I joined a gym in my neighborhood and three men came to threaten to kill me if I don’t suspend my social media activism, I got scared. One of them said “we are aware of your activism on Facebook, remove all your groups and pages and keep your atheism for yourself or otherwise, we will cut you in pieces and throw you to the dogs”.

Many atheists are persecuted. Some of them are kicked out of their house, others are beaten or imprisoned and others are killed. Many incidents go undocumented because the honor of the family has to be protected..

So I got home, I was extremely scared. I did not sleep that night as I realized how unfair the situation was. Indeed, no one could help me: even the authorities were part of the system. There is no rule of law, the country is controlled by tribes and Islamic militias. So, I decided to flee.

How did you arrive to Europe and how did the asylum procedure go?

Initially, I escaped to Turkey and from there I took a boat to Greece. It was a terrible experience. I however was optimistic as I knew I was on my way towards a land of freedom where I would be able to say what I want without being in danger.

The asylum procedure was extremely complex but I received help from the EHF, the IHEU, the Greek Humanist Union, the Council of Ex-muslims of Britain, the Atheist Union of Greece and Kos Solidarity. What really helped was that I had proof of my atheism thanks to my activity on social media. For others however, this is impossible as most atheists in Iraq keep their beliefs secret. So when the asylum authorities ask for proof, they can’t provide any.


I live in a neighborhood where there are a lot of other refugees. Many of them are Muslim. So, I have to do most of my activity in secret. Therefore, I still have to censor myself in my immediate surroundings, despite having arrived to Europe.


And how is life in Greece now? Are you still engaged in activism?

It is more difficult than I expected. Integrating is difficult. Apart from one time, I have received no support and I can’t find a job.

Housing-wise, it’s very complicated. Back on Kos Island, while I was waiting for my asylum papers, I could not stay at the refugee camp because it was full of Muslims and I was afraid. So I went to a hotel. Now, I am told that since I was not at the refugee camp, I cannot register for housing. I am also in contact with the Solidarity Now organization to apply for housing and join their mini business management course. I have to look for recommendations and contacts for that, else I heard my application might fail. So, for the moment, I depend on money sent to me by my family. But they will not be able to support me forever.

Although Greece is a quite religious country, the situation is incomparable to Middle Eastern countries. When I arrived last year, Kos Solidarity offered me an opportunity to deliver a public speech in front of 80 people. It was the very first time in my life that I criticized Islam in public. It was an awesome feeling. I really can’t describe it. The taste of freedom is so different from anything else. I just wanted to speak after all, and they gave me the chance to do so!

Greek people are very welcoming. People often immediately assume that I am Muslim. I understood this when in restaurants, they inform me about the food containing pork. However, when I tell them that I am an atheist, they understand. In the end, there is no difference: Muslim, Christian or atheist, we are all humans and they are not afraid of me.

And how about the death threats? Did they stop?

No. I still receive death threats on social media. They do not necessarily come only from Iraq though. They come from Arabic-speaking countries or even Arabic-speaking people in Europe or other countries.

At least I am not in the country anymore. The issue however is that I live in a neighborhood where there are a lot of other refugees. Many of them are Muslim. So, I have to do most of my activity in secret. Therefore, I still have to censor myself in my immediate surroundings, despite having arrived to Europe.

Of course, I continue being active in my Facebook groups and hope that I will be able to turn many people into atheists. We are however facing a number of issues online. Islamists use Facebook’s Terms of Services to their advantage. First, most of our members understandably use fake identities and this is not in line with Facebook’s rules. So Islamists report our groups or individual accounts and Facebook closes them down.

Furthermore, they also report our posts, groups, accounts and pages as containing hate speech or nudity. Criticizing ideas, religions and ideologies is however not hate speech. We also do not propagate nudity-related content. Some of my friends have to create accounts on daily basis.

Even if sometimes – rarely though – groups are restored, this harassment is extremely exhausting. It strongly hinders our efforts to enlighten people. In the meantime, Islamists have everything from large media corporations and hundreds of satellite channels to uncountable financial resources.

We tried to reach out to Facebook several times in the past but failed because Facebook does not provide any means of direct organizational contact for such specific issues. Also, these reports are regionally processed by their office in Dubai. This can explain why Islamist argumentation works. We are an oppressed minority and until a solution is found, Facebook is part of this oppression.

Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για Ελλάδα: Βίαιες απωθήσεις (pushbacks) στα σύνορα με την Τουρκία – Να δοθεί τέλος στις Συνοπτικές Επιστροφές και στην Ανεξέλεγκτη Βία

Να δοθεί τέλος στις Συνοπτικές Επιστροφές και στην Ανεξέλεγκτη Βία

Human Rights Watch on Greece: Violent Pushbacks at Turkey Border – End Summary Returns, Unchecked Violence

hrw

December 18, 2018

Greece: Violent Pushbacks at Turkey Border

End Summary Returns, Unchecked Violence

Torture and ill-treatment by police officers in Greece

23d84-1543239141801

Torture and ill-treatment by police officers in Greece

By Panayote Dimitras, Spokesperson, Greek Helsinki Monitor

In mid-August 2002, Georgios Sidiropoulos and Ioannis Papakostas, two youngsters who had never met each other before, were taken to an Athens police station on alleged traffic violations (never subsequently confirmed by the courts). A police officer on duty took them to an office and repeatedly used a taser gun against them, to punish them because they had allegedly resisted arrest. The complaints launched in the following days led to an administrative investigation that concluded that their claims were false as the officer simply had used a wireless . A criminal investigation which after several years led to the only trial in Greece where a police officer was irrevocably convicted for torture – a full 12 years after the eents, in 2014 . The sentence was a mere 5 years converted into the minimum fine possible of 5 euros per day. The officer convicted for torture did not spend even one day in detention or in prison.

 

  Source: Panayote Dimitras

Source: Panayote Dimitras

 

In January 2018 the European Court of Human Rights found Greece in violation of Articles 3, 6.1 and 13 of the Convention. In particular, the Court found that “the criminal and disciplinary system had proved to be seriously lacking in rigour and incapable of having a deterrent effect to ensure the effective prevention of illegal acts such as torture.”

This was the most recent of the thirteen cases in the Makaratzis group, concerning impunity for the use of potentially lethal force; ill-treatment sometimes amounting to torture; absence of effective administrative and criminal investigations; inadequate criminal proceedings and penalties; and in some cases a failure to investigate possible racist motives. The leading case (the shooting of Christos Makaratzis) dates from 1995

The Committee of Ministers had confined its three examinations of the execution of these cases in 2012, 2015 and 2017 to welcoming the information provided by Greece on the modernization of the law on the use of arms, the establishment of an office to review the related complaints, and the possible reopening of the cases adjudicated by the ECtHR. Three written submissions from the Greek Helsinki Monitor and one from REDRESS highlighted the ineffectiveness of the Greek state’s response. These were followed by an oral briefing to CM representatives by GHM in November 2018. In December 2018, for the first time, the CM issues a very strong decision seeking a detailed set of information from Greece by September 2019

Greece is now obliged to provide documented information about the effectiveness of the Ombudsman as an Independent Complaints Mechanism. This relates not only to the reopening of investigations in old cases, but also to reviewing new complaints that, as GHM has noted, number in the hundreds. Greece must also amend its legislation to bring the definition of torture in line with international standards and prevent the conversions of imprisonment imposed for torture and other ill-treatment into fines. The state must also provide information on the investigation of possible racist motives when ill-treatment occurs in the context of law enforcement; and, finally, implement its commitment to issue written apologies to the victims.

This decision is a powerful weapon in view of the CPT visit to Greece in 2019, the review of Greece by UN CAT in July-August 2019, and the probable new review of the Makaratzis case by the CM in December 2019. The Greek Helsinki Monitor will seek to capitalise on this decision, by seeking the apologies promised from the authorities; pressing the Ombudsman to conclude at least some of the hundreds of the investigations it has been carrying out since mid-2017 so as to assess their effectiveness; and review the proposed amendments to the criminal code announced by the government so as to assess if they are up to the standards defined by ECtHR, CM, CPT, and CAT. These institutions will be kept closely informed of developments.

Η νέα κανονικότητα στον Έβρο: αμείωτες συνεχίζονται οι παράνομες επαναπροωθήσεις πολιτών τρίτων χωρών

Η νέα κανονικότητα στον Έβρο: αμείωτες συνεχίζονται οι παράνομες επαναπροωθήσεις πολιτών τρίτων χωρών

 

Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες – Greek Council for Refugees, η ARSIS – Association for the Social Support of Youth και το HumanRights360 που δημοσιεύουν την παρούσα έκθεση —η οποία περιέχει 39 μαρτυρίες προσώπων που επιχείρησαν να εισέλθουν στην Ελλάδα από τα σύνορα της χώρας με την Τουρκία στην περιοχή του Έβρου και αναφέρουν ότι επαναπροωθήθηκαν, κατά παράβαση του εθνικού, ενωσιακού και διεθνούς δικαίου, στην Τουρκία— θέλουμε να εφιστήσουμε την προσοχή των αρμόδιων αρχών και οργάνων στο ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο που περιγράφεται.

Οι συνεχείς αναφορές που λαμβάνουμε τόσο στα γραφεία μας, όσο και στους χώρους κράτησης, προστατευτικής φύλαξης και σε κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης, μαρτυρούν ότι το φαινόμενο των επαναπροωθήσεων, παρά τη σιγή και άρνηση των αρμοδίων φορέων και αρχών, είναι ιδιαίτερα έντονο και δεν έχει μειωθεί, παρά τις αναφορές και τις καταγγελίες που έχουν λάβει χώρα στο πρόσφατο παρελθόν.
Οι πρακτικές αυτές, που τεκμηριώνονται από τις μαρτυρίες που καταθέτουμε, αναδεικνύουν μία συνεχή, αδιάλειπτη πρακτική παράνομων επαναπροωθήσεων. Ακόμη χειρότερα, εμφανίζονται ποικίλες «πρακτικές» και μοτίβα: ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι τα πρόσωπα που εμπλέκονται σε αυτές τις πρακτικές φέρονται να ομιλούν άλλοτε την Ελληνική γλώσσα και άλλοτε γλώσσες διαφορετικής προέλευσης, ενώ φέρουν και διαφορετικό ρουχισμό – άλλοτε στρατιωτικό και άλλοτε αστυνομικό. Πρόκειται εν ολίγοις για μία ανησυχητικά γενικευμένη πρακτική, συχνά συνοδευόμενη από βία, που εκθέτει ανεπανόρθωτα την πολιτεία και πλήττει το κράτος δικαίου.
Oι οργανώσεις που υπογράφουμε την παρούσα έκθεση μαρτυριών αιτούμαστε από τις αρμόδιες αρχές όπως ερευνήσουν τα αναφερόμενα περιστατικά και όπως απόσχουν από οποιαδήποτε παρόμοια ενέργεια που παραβιάζει το εθνικό, ενωσιακό, και διεθνές δίκαιο.

Download attachments:


The GCR – Arsis – HumanRights360 report in English:

The new normality: continuous push-backs of third country nationals on the Evros river