Humanists International Observes World Refugee Day


FireShot Capture 118 - Edit Post ‹ Greek Helsinki Monitor - Ελληνικο Παρατηρητηριο των Συμφω_ -

Humanists International Observes World Refugee Day

On June 20th, the world comes together to observe World Refugee Day.


20 JUNE 2020


On this day, we recognise the resilience and courage of the many people who have been forcibly displaced by situations of conflict or persecution, frequently in violation of their right to freedom of thought, conscience and religion and freedom of expression. This day is also a chance for reflecting on how we can continue to mobilise towards building a more inclusive and tolerant world for refugees – one where their rights, needs, hopes and dreams are recognised, and their humanity is respected without question.

Attaining asylum status can be a lifeline for humanists trapped in countries where expressing non-religious views or renouncing religion is a crime under blasphemy, apostasy and ‘religious insult’ laws, or who might otherwise face harassment, violent attacks and persecution for being non-religious. Humanists-at-risk can face numerous obstacles during the asylum process, including the failure of immigration officials to understand some of the basic features of humanism. This happened to Hamza bin Walayat, a humanist fleeing from religious persecution in Pakistan in 2019. Hamza’s application for asylum was initially rejected by UK Home Office officials on the grounds that he failed to identify Plato and Aristotle as humanist philosophers. This decision was deeply flawed,  not only because both philosophers identified as religious, but because it wrongly equated humanism with other religious beliefs which adopt the word of particular religious figures and texts.

This year, the Covid-19 crisis has aggravated the challenges faced by refugees and internally displaced individuals. Refugee camps already suffer from lack of access to adequate health care, and very few have ICUs or ventilators on hand to care for Covid-19 patients. Measures to avoid community transmission of the virus, such as physical distancing and hand-washing, are near impossible to implement in such cramped settings. For the over 40 million internally displaced people who have fled their homes because of persecution, but remain trapped within their State borders, such as those in Darfur in Sudan or Idlib in Syria, the situation is even more concerning.

Under cover of Covid-19, States have intensified their policies of forced returns, denial of entry and illegal push-backs of refugees and asylum seekers. In Europe, there are growing reports of refusals to disembark rescued individuals at sea, leaving them stranded in unsafe boats for extended periods of time, and refusals to carry out search and rescues of capsized boats.The United States has used emergency legislation to deport children at the border with Mexico, with 600 minors expelled in April alone. In Greece, there have been reports of a sharp increase in violent actions toward refugees entering from the Turkish border, including acts of torture, arbitrary detention, sexual assault and violent push-backs by military forces (a policy that violates the international law principle of non-refoulement, as it involves the forcible return of a person to a country where they may face persecution without first assessing their claim for asylum). In response to the increase in border violence, more than 100 Members of the European Parliament have called for an investigation into violence and shootings by border guards at the Greek-Turkish border.

From the United States, to Europe, to Australia, conversations about migration and the refugee crisis tend to be characterised by historical amnesia towards the role countries in the Global North have played in fostering conflict, crime and poverty on other continents. Increasingly, this extends to their dismissal of the disproportionate historical responsibility they carry for the release of carbon emissions into the atmosphere and the creation of unstable environmental conditions leading many people in the world’s poorest countries to flee their homes and become climate refugees.

It is clear that politicians and civil society (whose views politicians tend to reflect) need to change their thinking to display more compassion and rationality when responding to the refugee crisis, and this includes interrogating their own moral responsibility for the root causes of global patterns of migration. For the present moment, it remains essential that we strongly oppose the erosion of the rights of refugees, and the increasing normalisation of policies of border violence, illegal detention and deportation that have taken root in the wake of Covid-19.

Launching of criminal investigations into the deaths of Mohammad Al-Arab and Muhammad Gulzar, following 2 GHM complaints

Mohammad (al) Arab
[left – 21yrs old] and Muhammad Gulzar [right – 42yrs old] shot dead by Greek forces at the Greek-Turkish border when they tried to cross it on 2 and 4 March 2020 respectively. It took two Greek Helsinki Monitor complaints to the Prosecutor of the Court of Cassation for the launching of criminal investigations into their deaths (and into scores of other injuries, violence, a disappearance and an attempted rape), as several articles, reports by Human Rights Watch and Amnesty International and even more appeals by UN and Council of Europe authorities, as well as 100+ MEPs, published before the GHM complaints were ignored or worse were treated by the Greek government -in a “Trump fashion”- as “fake news” and “Turkish propaganda.”

Council of Europe Commissioner for Human Rights: Pushbacks and border violence against refugees must end


STRASBOURG 19/06/2020
FireShot Capture 122 - Edit Post ‹ RACIST CRIMES WATCH - Παρατηρητηριο Ρατσιστικων Εγκληματω_ -

“On 20 June, World Refugee Day will spotlight the hardship that refugees endure. I pay tribute to the resilience of refugees and reiterate the call to protect them and uphold their rights”, said today the Council of Europe Commissioner for Human Rights, ahead of World Refugee Day. “All too often, additional hardship is deliberately inflicted on refugees by many of the states to which they turn for protection, including in Europe. This is inhumane and must stop.

Governments should start with tackling the most blatant violations of refugees’ rights. Pushbacks are a case in point. They are becoming more normalised and are carried out in an increasingly violent way across Europe. The illegal practice of pushbacks not only deprives those who may seek asylum from this opportunity. It also eats away at the foundation of international human rights law which protects refugees.

All too often, pushbacks are justified by European governments by appealing to a shared interest to ‘protect European borders’. It is not rare that other governments remain silent when credible evidence of pushbacks emerges. Worse still, some government officials condone or even praise the heavy-handed border control measures used by their peers in other countries. In this way, European governments legitimise actions that not only violate the human rights and dignity of the people pushed back, but also undermine the values and principles upon which Europe is built.

Pushbacks and border violence not only threaten the rights of refugees and migrants, but also those of the citizens of European states. When unlawful and violent action by police or other law enforcement agencies can take place with impunity, their accountability is eroded and the protection of all citizens may be compromised. Impunity for unlawful police actions indeed negates the principle of equal rights and dignity for all, and undermines public trust in state institutions.

I therefore call on all Council of Europe member states to hold true to their obligations to refugees by stopping pushbacks and border violence on their own territories, and by holding each other to account for failing to protect refugees and their rights. I also call on member states to ensure that their National Human Rights Institutions have the capacity to monitor and report on the situation of refugees and migrants at borders, and urge them to implement the recommendations of such institutions. It is also crucial to carry out effective investigations into all allegations of violent or racist incidents at borders, in particular when they involve law enforcement forces.

Protecting the human rights and dignity of refugees is not an option, but a moral and legal obligation that all member states have to uphold.”

Αυτός είναι ο κ. Δημητράς κ. Κοντογεώργο !

Χθες ο βουλευτής Ευρυτανίας της ΝΔ Κώστας Κοντογεώργος σχολιάζοντας τη μηνυτήρια αναφορά  25/04/2020: Mηνυτήρια αναφορά για ξενοφοβική επιστολή βουλευτή και δημάρχων Ευρυτανίας αναρωτήθηκε για τον Εκπρόσωπο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι Παναγιώτη Δημητρά “Ποιός είναι ο κ. Δημητράς;” [το πλήρες κείμενο των γεμάτων με ψεύδη δηλώσεών του ακολουθεί].

Να λοιπόν ποιος είναι ο κ. Δημητράς κ. Κοντεογώργο με βάση το δημόσια προσβάσιμο βιογραφικό του:

  1. Εκπρόσωπος και ιδρυτικό μέλος (1993) του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ)
  2. Εκπρόσωπος και ιδρυτικό μέλος (2010) της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε.)
  3. Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Εκτέλεση των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (EIN) από το 2018,
  4. Μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ουμανιστικής Ομοσπονδίας (EHF) από το 2014 και
  5. Μέλος της Γενικής Συνέλευσης της Παγκόσμιας Οργάνωσης Κατά των Βασανιστηρίων (OMCT) από το 2004.

Εντελώς ενδεικτικά να θυμίσουμε ποιο είναι το ΕΠΣΕ:

  1. Ο Εισηγητής της Πλειοψηφίας Λεωνίδας Γρηγοράκος στη Βουλή κατά τη “Συζήτηση επί της αρχής των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης: “Καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, των εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας, της πορνογραφίας ανηλίκων και γενικότερα της οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και αρωγή στα θύματα των πράξεων αυτών” (2 Οκτωβρίου 2002):

    “Για το νομοσχέδιο αυτό συζητήσαμε με οργανισμούς, με οργανώσεις και με μεμονωμένα άτομα και ιδρύματα όπως το ίδρυμα Μαραγκοπούλου, το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και με την Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Άννα Καραμάνου, η οποία είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ίσων Ευκαιριών. Όλα τα πρόσωπα και οι φορείς είναι ευαισθητοποιημένοι σε αυτό το θέμα.”

  2. Η Καθηγήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) Ζωή Παπασιώπη-Πασιά το 2008, στη μελέτη της “Tο νομικό καθεστώς για τις αλλοδαπές γυναίκες – θύματα εκμετάλλευσης και παράνομης διεθνούς διακίνησης”, έγραψε:

    “Ειδικά για το ΕΠΣΕ θα πρέπει να τονισθεί το ιδιαίτερο βάρος που παίζει με την προβολή υποθέσεων trafficking μέσω της πλούσιας ιστοσελίδας του , καθώς επίσης και για την μαχητικότητα που επιδεικνύει, όσο κι αν αυτή φαίνεται σκληρή, γύρω από το φαινόμενο της εμπορίας ανθρώπων στη χώρα μας… Πρέπει να επισημανθεί και η ιστοσελίδα του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι στην οποία δημοσιεύονται ειδικότερα προβλήματα που άπτονται της εμπορίας ανθρώπων και τα οποία αφορούν κυρίως στην πρακτική εφαρμογή του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου, όπως και σε υποθέσεις που απασχολούν τη δικαιοσύνη και τη διοίκηση και οι οποίες βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Πρόκειται για μία μαχητική ιστοσελίδα που μέσα από πολύ αυστηρή κριτική και κάποιες φορές ίσως ακραίες θέσεις, λέει αλήθειες.”

  3. Το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)  στην έκθεση του 2008 για τη νομολογία των ελληνικών υποθέσεων στο ΕΔΔΑ (όπου το ΕΠΣΕ έχει μέχρι σήμερα κερδίσει δεκάδες προσφυγές κατά της Ελλάδας) “Supranational rights litigation, implementation and the domestic impact of Strasbourg Court jurisprudence: A case study of Greece” by Dia Anagnostou and Evangelia Psychogiopoulou (ELIAMEP, Report prepared for the JURISTRAS project funded by the European Commission) αναφέρει: 

    Η απουσία ή/και η περιορισμένη παρουσία σημαντικών ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων με αξιοσημείωτη και επιδραστική δραστηριότητα υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι χαρακτηριστική της σχετικά υπανάπτυκτης και κακο-οργανωμένης κοινωνίας των πολιτών της Ελλάδας στο σύνολό της. Ακόμη λιγότερες οργανώσεις στην Ελλάδα επικεντρώνονται στη νομική δράση ως μέσο επιδίωξης στόχων δημόσιας πολιτικής και νομικής μεταρρύθμισης. Μερική εξαίρεση από αυτή την άποψη είναι το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι … που προωθεί τις αρχές των ανθρώπινων δικαιωμάτων στις χώρες του ΟΑΣΕ. Τα τελευταία χρόνια, προσανατολίζει όλο και περισσότερο τις προτεραιότητές του και τους πόρους του για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων που σχετίζονται με δικαστικές προσφυγές στο ΕΔΔΑ και παρέχει υποστήριξη σε υποψήφιους διαδίκους και πιλοτικές υποθέσεις ως μέρος της ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής του για την πίεση της ελληνικής κυβέρνησης.

  4. Πολύ πρόσφατα, στις 9 Απριλίου 2020, δημοσιοποιήθηκε η “Έκθεση προς την ελληνική κυβέρνηση σχετικά με την επίσκεψη στην Ελλάδα που πραγματοποιήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (CPT) μεταξύ 28 Μαρτίου – 9 Απριλίου 2019” όπου η Επιτροπή αναφέρει στο τέλος:

    Κατάλογος των εθνικών αρχών, άλλων φορέων και μη κυβερνητικών και άλλων οργανώσεων με τις οποίες πραγματοποιήθηκε διαβούλευση με την αντιπροσωπεία της CPT

    Μη κυβερνητικές … οργανώσεις

    Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι
    Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
    Ελληνική Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

  5. Τέλος, την ίδια ημέρα που έκανε τις δηλώσεις του ο Κώστας Κοντογεώργος δημοσιευόταν εγκύκλιος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για τη συμμόρφωση της ελληνικής δικαιοσύνης με την καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) της 18 Ιουλίου 2019 μετά από προσφυγή του ΕΠΣΕ σε υπόθεση εμπορίας ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση (Τ.Ι. και άλλες κατά Ελλάδας).

Όπως προαναφέρθηκε, οι δηλώσεις του βουλευτή βρίθουν από ψεύδη:

  1. Η μηνυτήρια αναφορά δεν έγινε (μόνο) για τη χρήση του όρου “λαθρομετανάστες” αλλά γιατί “στιγμάτιζαν τους μετανάστες και πρόσφυγες ως εν δυνάμει φορείς κορονοϊού και “λαθρομετανάστες”, όπως ρατσιστικά τους ονομάζουν, που θα είναι υπεύθυνοι για αύξηση ανεργίας και απαξίωση του νομού και του τουρισμού πλήττοντας την οικονομία και την κοινωνία του νομού.” 
  2. Ο ισχυρισμός του πως δεν υπάρχει εγκύκλιος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου πως ο όρος “λαθρομετανάστης” είναι μειωτικός για τους μετανάστες διαψεύδεται από την ίδια τη μηνυτήρια αναφορά που παραπέμπει στη σχετική εγκύκλιο της 26 Ιουλίου 2018.
  3. Συκοφαντεί το ΕΠΣΕ πως είναι μόνο μια “ταμπέλα κάπου στην Αθήνα.” Ήδη αναφέρθηκε παραπάνω ποιος είναι ο Παναγιώτης Δημητράς και τι είναι το ΕΠΣΕ. Μια και του βουλευτή της ΝΔ του αρέσουν οι ταμπέλες, ας δει στις φωτογραφίες μιαν ταμπέλα του ΕΠΣΕ μπροστά από τον Παναγιώτη Δημητρά, κάπου στο Στρασβούργο όμως, όταν ενημερώνει στις 26 Νοεμβρίου 2019 την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης για την εκτέλεση από την Ελλάδα καταδικαστικών αποφάσεων του ΕΔΔΑ για τα ρατσιστικά εγκλήματα, υπόθεση για την οποία η ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ παρουσίασε την πρόοδο που σημειώνεται χάρη σε μερικές εκατοντάδες μηνύσεις για ρατσιστικά εγκλήματα που έχουν υποβληθεί, από τις οποίες το 90% είχαν υποβληθεί από το ΕΠΣΕ
  4. Ο χαρακτηρισμός του έργου αυτού του ΕΠΣΕ ως “ταλαιπωρία της ελληνικής δικαιοσύνης με σχεδόν 3000 προσφυγές κατά πάντων” και η ερώτηση “πόσο ακόμη θα τον ανεχόμαστε να απασχολεί την ελληνική δικαιοσύνη με τις έωλες αναφορές του” δεν είναι πρωτότυπες, αφού τις έχουν διατυπώσει εκατοντάδες φορές οι εχθροί των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή/και οι συντάκτες ρατσιστικών κειμένων ή δηλώσεων που όταν δεν μπορούν να απαντήσουν, απλώς θα συκοφαντήσουν.

Κώστας Κοντογεώργος: Ποιός είναι ο κ.Δημητράς;

“Δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου στερεί το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, της γνώμης και της θέσης σε σοβαρά θέματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία και εν τω προκειμένω τους συμπατριώτες μου Ευρυτάνες…”FM-1 ο βουλευτής Ευρυτανίας Κώστας Κοντογεώργος απαντώντας στον Εκπρόσωπο του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι Παναγιώτη Δημητρά.

Όπως είναι γνωστό την περασμένη εβδομάδα ο κ.Κοντογεώργος, ο αντιπεριφερειάρχης Ευρυτανίας Αρης Τασιός, ο Δήμαρχος Καρπενησίου και πρόεδρος της ΠΕΔ Στερεάς Νίκος Σουλιώτης μαζί με εκπροσώπους επαγγελματικών και άλλων φορέων του Καρπενησίου , πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην σήραγγα Τυμφρηστού μετά από πληροφορίες που είχαν ότι επίκειται η μεταφορά σε ξενοδοχειακές μονάδες του Καρπενησίου 300 περίπου προσφύγων και μεταναστών.

Ο κ.Κοντογεώργος μάλιστα απέστειλε επιστολή στην κυβέρνηση όπου χαρακτήριζε τους πρόσφυγες και μετανάστες ως “λαθρομετανάστες”.

Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του κ.Δημητρά ο οποίος απέστειλε στην Αστυνομική Διεύθυνση Ευρυτανίας μηνυτήρια αναφορά κατά του βουλευτή και των δύο αυτοδιοικητικών, επικαλούμενος απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας ότι η έκφραση αυτή εμπεριέχει ρατσιστικό χαρακτηρισμό.

“Καμιά τέτοια απόφαση δεν υπάρχει και ο κ.Δημητράς ας μας αποδείξει τι ακριβώς εκπροσωπεί γιατί από ότι γνωρίζω έχει μόνο μια ταμπέλα κάπου στην Αθήνα ενώ έχει ταλαιπωρήσει την ελληνική δικαιοσύνη με σχεδόν 3000 προσφυγές κατά πάντων, πόσο ακόμη θα τον ανεχόμαστε να απασχολεί την ελληνική δικαιοσύνη με τις έωλες αναφορές του.

Γνωρίζω καλά τι λέω και προσέχω τις εκφράσεις μου, γνωρίζω επίσης καλά την ελληνική γλώσσα και έχω πλήρη επίγνωση των ευνοιών της, στην Ευρυτανία δεν θα περάσει κανένας επαναλαμβάνω λαθρομετανάστης,δηλαδή άνθρωπος που εισήλθε παράνομα,λαθραία στην χώρα μας”.





08/01/2020: Συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ: πέμπτη αναφορά σε Εισαγγελία και Συνήγορο Πολίτη

Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760
email: ιστοσελίδα:

Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών

8 Ιανουαρίου 2020

Πέμπτη αναφορά για συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ, σεξουαλική παρενόχληση, ρατσιστική και σεξιστική συμπεριφορά και απαράδεκτες έως απάνθρωπες συνθήκες κράτησης           


Στις 10, 17, 19 και 31 Δεκεμβρίου 2019, σας υποβάλαμε αναφορές με θέμα «Συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ». Σήμερα σας υποβάλουμε πέμπτη αναφορά για το θέμα αυτό που επίσης υποβλήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020 και στο Συνήγορο του Πολίτη.

Με τιμή,

Παναγιώτης Δημητράς
Διαχειριστής ΕΤΕΠΕ/Εκπρόσωπος ΕΠΣΕ

Αναφορά σε Συνήγορο του Πολίτη 

Υπηρεσία/Οργανισμός με την οποία σχετίζεται η αναφορά: Ελληνική Αστυνομία
Διεύθυνση (Οδός, Αριθμός): PO Box 60820
Δήμος: Glyka Nera
Τ.Κ.: 15304
Τηλέφωνο: 2103472259
Ηλεκτρονική Διεύθυνση:


Θέμα: Συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ – 6


Η συνημμένη καταγγελία που δημοσιοποιήθηκε στις 5-1-2020 αφορά κατά συρροή παράνομη χρήση αστυνομικής βίας, παράλληλα με σεξουαλική παρενόχληση, ρατσιστική και σεξιστική συμπεριφορά, κ.α. σε βάρος αλλοδαπών γυναικών κρατουμένων στα κρατητήρια της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής στην οδό Πέτρου Ράλλη, παράλληλα με απαράδεκτες έως απάνθρωπες συνθήκες κράτησης.

Σχετική είναι και πρόσφατη καταγγελία που δημοσιοποιήθηκε στις 17-12-2019 για τα ίδια κρατητήρια και αφορά “παραβιάσεις δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ορισμένες από αυτές τις παραβιάσεις αποτελούν μορφές βασανιστηρίων σε συνθήκες κράτησης.”

Οι καταγγελίες έχουν γίνει από την “Πρωτοβουλία: Το Σπίτι των Γυναικών, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση – Δικηγόρος Βικτώρια Πλατή.”


Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας και να μας ενημερώνετε για αυτές μόνο μέσω του email.

Η Εφημερίδα των Συντακτών

Φρικιαστικές μαρτυρίες γυναικών από την Πέτρου Ράλλη

«Εφ.Συν». / Μάριος Βαλασσόπουλος

Φρικιαστικές μαρτυρίες γυναικών από την Πέτρου Ράλλη

Σεξουαλικές παρενοχλήσεις με το πρόσχημα της διανομής τροφίμων, κακοποιήσεις και ξυλοδαρμούς μεταναστριών, κακομεταχείριση και προσβολές καταγγέλλουν γυναίκες μέσα από την Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής της Πέτρου Ράλλη.

«Μας απαγόρευσαν να φοράμε τις μαντίλες μας και μας είπαν: “Έξω από δω μπορείτε να είστε Μουσουλμάνες, εδώ όχι! Εδώ είστε Χριστιανές…» αναφέρει μία από τις μαρτυρίες που μεταφέρει η πρωτοβουλία «Το Σπίτι των Γυναικών, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση» η οποία δημοσιεύει επιστολή των κρατουμένων.

Στο κείμενο σημειώνεται ότι σε άσχημη κατάσταση είναι η υγεία τουλάχιστον δύο άρρωστων γυναικών, ενώ όλες ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε βρώμικα κελιά, όπως και ότι δεν τηρείται εν γένει ο κανονισμός λειτουργίας των προαναχωρησιακών κέντρων κράτησης Αλλοδαπών.

Η πρωτοβουλία ζητά να σταματήσουν οι παράνομες ρατσιστικές και μισογύνικες συμπεριφορές και επιτέλους οι αρμόδιοι θεσμοί να αναλάβουν δράση.

Δεν υπάρχουν γιορτές στην Πέτρου Ράλλη

Ακολουθεί όλη η ανακοίνωση της πρωτοβουλίας «Το Σπίτι των Γυναικών, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση» και η επιστολή των κρατουμένων

Στις 19 Δεκεμβρίου 2019 ήταν η τελευταία μας επίσκεψη στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη. Ακόμη μια φορά ο αριθμός των κρατουμένων είχε αυξηθεί και είχε φτάσει το νο 50. 50 γυναίκες από 15 διαφορετικές χώρες. Ινδονησία, Αιθιοπία, Αλβανία, Αφγανιστάν, Γεωργία, Ιράν, Ιταλία, Καμερούν, Κίνα, Θιβέτ, Λευκορωσία, Νιγηρία, Σομαλία, Συρία και Τουρκία. Στην προσπάθεια μας να μιλήσουμε μαζί τους, κάποιοι αστυνομικοί ήταν σε τόσο κοντινή απόσταση που απέτρεπαν τις γυναίκες να εκφραστούν ελεύθερα για τις καταστάσεις που βιώνουν. Η συμπεριφορά κάποιων αστυνομικών ήταν και απέναντί μας προκλητική.

Μια χαρακτηριστική μαρτυρία: «Μας απαγόρευσαν να φοράμε τις μαντίλες μας και μας είπαν: “Έξω από δω μπορείτε να είστε Μουσουλμάνες, εδώ ΌΧΙ! Εδώ είστε Χριστιανές…” 

Μια άλλη μαρτυρία: “Όταν η Τζωρτζίνα από την Αλβανία, έβγαινε από τη ντουζιέρα, δυο τρεις φορές, ο αστυνομικός με τα γαλάζια μάτια, που πάντα μας παρακολουθεί, από το μικρό παραθυράκι της εισόδου, της φώναξε: “Πέτα κάτω την πετσέτα σου. Θέλω να δω το κορμί σου.” Αν εξετάσετε τις κάμερες του ορόφου μας θα δείτε την κατάσταση…”

Ταυτόχρονα η υγεία αρκετών ήταν σε άσχημη κατάσταση και παρά τη δική μας πίεση να νοσηλευτούν δυο, σαν επείγουσες περιπτώσεις, δεν έχει γίνει τίποτα ουσιαστικό. Συνεχίζουν να είναι πολύ άρρωστες. Την ημέρα των Χριστουγέννων ενημερωθήκαμε μέσω συγγενικών προσώπων κρατουμένων για πιθανή έναρξη απεργίας πείνας λίγων γυναικών. Από την επόμενη της επίσκεψής μας ξεκίνησαν να γράφουν τα βιώματά τους στο γράμμα/καταγγελία που ακολουθεί, όπου περιγράφονται με τη δική τους φωνή όσα εμείς μπορούμε απλά μόνο να φανταστούμε. Γυναίκες από 6 διαφορετικές χώρες, που επιθυμούν η επιστολή τους να δημοσιοποιηθεί. ‘Όταν έχεις χάσει τα πάντα δε φοβάσαι τίποτα…

Η φωνή τους πρέπει να ακουστεί παντού. Προωθείστε την να την ακούσει όλος ο κόσμος. Συζητείστε την στις συνελεύσεις σας. Οι οργανώσεις και οι θεσμοί που μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα, ας σταματήσουν να μας κοροϊδεύουν και να παίζουν με το δράμα των μεταναστών και των προσφύγων, που οδηγούνται σε εξόντωση.

Στεκόμαστε δίπλα τους και τις θαυμάζουμε για τη γενναιότητα και την αλληλεγγύη την οποία δείχνει η μια στην άλλη…

Κανένα άτομο αόρατο, κανένα παράνομο

Το Δίκιο το έχουν οι εξεγερμένες αδελφές μας

Για την κατάργηση των κρατητηρίων και το άνοιγμα των συνόρων

Για το σταμάτημα των παράνομων ρατσιστικών & μισογύνικων συμπεριφορών

Για το τσάκισμα των λεκτικών, σωματικών και ψυχικών βασανιστηρίων 

Το Πάθος για τη Λευτεριά είναι δυνατότερο απ΄όλα τα κελιά

Στους δρόμους, τις πλατείες και τις φυλακές Γυναίκες μετανάστριες δεν είστε μοναχές

Το Σπίτι των Γυναικών για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Ελλάδα, ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ (Μεταναστών Σπίτι) ΦΥΛΑΚΉ

Το αποκαλούμενο γραφείο μετανάστευσης είναι τόσο φρικτό και άθλιο μέρος που κάνει την/τον καθεμία/να να ξεχνάει την ανθρωπιά της/του. Τίποτα δεν είναι νόμιμο εδώ. Ψέματα, παρενόχληση, σεξουαλική κακοποίηση, ασθένειες,απόρριψη, βρωμιά, κακομεταχείριση, ξυλοδαρμοί, προσβολές… Στην κυριολεξία έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με όλα αυτά.

Πάνω απ όλα, πώς μπορούν και τολμούν να τα κάνουν; Εάν η Ευρώπη δε γνωρίζει, πώς τα τολμούν; Ίσως πρόκειται για μια συνωμοσία! Εδώ μας κλειδώνουν μέσα στα κελιά 3-4 φορές την ημέρα, σε κελιά βρώμικα και γεμάτα ψείρες. Μόνο αφού χτυπήσουμε τις σιδερένιες μπάρες ξανά και ξανά, μια αστυνομικίνα ρωτά «τι;», φωνάζοντας και προσβάλλοντας. Μας αντιμετωπίζουν σαν να είμαστε ζώα. (Ούτε καν τα ζώα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται έτσι).

Πήραν τα κινητά μας τηλέφωνα από την πρώτη ημέρα και δεν μας τα δίνουν πίσω για να μας εμποδίσουν να τραβήξουμε φωτογραφίες ή βίντεο. Ακόμη και οι δικηγόροι δεν μπορούν να έρθουν στο εσωτερικό. Όταν έρχονται εθελοντές οργανώσεων, μας κρατούν κλειδωμένες. Και στους εθελοντές λένε πολλά ψέματα. Για παράδειγμα, λένε ότι εδώ μένουμε δύο εβδομάδες κατ ‘ ανώτατο όριο. Οι περισσότερες από εμάς είμαστε εδώ 1,5 μήνα. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για 4 μήνες χωρίς να τους έχουν πει τίποτα.

Μας βγάζουν για προαυλισμό δύο φορές την ημέρα, σαν τα κοπάδια. Όταν ο χρόνος τελειώνει, κραυγάζουν: «Μέσα», και μας κλειδώνουν στους θαλάμους. Όταν έχουμε ανάγκη να πάμε στην τουαλέτα, πρέπει να φωνάξουμε, να ρίξουμε γροθιές και κλωτσιές στην πόρτα. Μερικές φορές, μόνο μερικές φορές, μια αστυνομικίνα έρχεται, μετά από 15-20 λεπτά.Άλλες φορές κανείς δεν έρχεται. Ακόμα και αν μια από εμάς πεθάνει εκείνες τις ώρες, κανείς δε νοιάζεται.

Ceylan Pinar Kanli-Turkish “Όλες είμαστε άρρωστες. Η καθεμιά έχει τις πληγές της εξαιτίας της βρωμιάς. Μερικές από εμάς έχουμε ακόμη και αποστήματα. Εγώ για παράδειγμα, έχω αποστήματα σε όλο μου το σώμα. Μετά από 5 μέρες, με πήγαν στο γιατρό που βρίσκεται στο κτίριο. Ο γιατρός μου είπε: “πρέπει να πάτε στο νοσοκομείο, αμέσως. Χρειάζεται να γίνει ανάλυση αίματος. Είναι επείγον.” Παρ ‘όλα αυτά, με κρατούν να περιμένω, ακόμη, εδώ και 5 ημέρες.”

Μόνες μας καθαρίζουμε το χώρο. Και δεν έχουμε ούτε σαμπουάν ούτε σαπούνια. Τίποτα… Όποιες έχουν επισκέπτες είναι τυχερές, τι γίνεται όμως με τις άλλες; Ζητούν από αυτές που έχουν επισκέπτες να αγοράσουν πράγματα για τις ανάγκες τους, αν έχουν τα χρήματα. Οι φίλες μας, που δεν έχουν χρήματα, είτε ζητάνε να μοιραστούν είδη υγιεινής από αυτές που έχουν ή μένουν βρώμικες. Δεν υπάρχει λέξη για να περιγράψει κανείς τις τουαλέτες. Χωρίς απορρυπαντικά, χωρίς σαπούνια, χωρίς τίποτα! Οι τουαλέτες έχουν αλλάξει χρώμα, λόγω της βρωμιάς και της δυσωδίας. Όσες έχουν υγρά μαντήλια, σκεπάζουν τη μύτη και το πρόσωπο τους, για να αντέξουν να μπουν μέσα στις τουαλέτες. Όσες δεν έχουν μαντήλια, κάνουν εμετό.

Και οι αστυνομικοί! Με το πρόσχημα της διανομής τροφίμων, αγγίζουν και παρενοχλούν τις γυναίκες. Αυτό είναι ένα φρικτό μέρος.

Ο θάλαμος προς τα δεξιά ανήκει στους άνδρες. Δεν πρέπει να αγνοηθεί ο απάνθρωπος ξυλοδαρμός από την αστυνομία (το θύμα ήταν ένας άνδρας, που ονομάζεται Mecit). 4 αστυνομικοί τον κλώτσαγαν και τον χτύπαγαν μέχρι θανάτου, με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Δεν μπορώ να ξεχάσω την ντροπιασμένη του έκφραση, επειδή τον χτυπούσαν μπροστά μας.

Το φαγητό που δίνουν είναι κρύο και βρωμάει! Οι ντομάτες και τα πορτοκάλια είναι σάπια. Ακόμα και για να πιούμε νερό υπάρχει χρονοδιάγραμμα. Χρόνος για να πίνεις νερό πόσιμο…Είμαστε υποχρεωμένες να πίνουμε από αυτό το αηδιαστικό νερό που βρωμάει. Όταν είπα: «Δεν μπορώ να το πιω αυτό το νερό. Μπορώ να αγοράσω απ’ έξω;» αστυνομικοί έσκασαν στα γέλια και μου είπαν: “Πρέπει να το πιεις”.

Υπάρχουν πολλά πράγματα να πω σχετικά με αυτό το μέρος…

Φράσεις γραμμένες πάνω στους τοίχους, αδιάκοπα δάκρυα, και συνεχείς ικεσίες.

Όλες είμαστε εδώ, μέσα σ’ αυτή την κόλαση.

Η Alla από τη Συρία, της οποίας τράβηξαν τη μαντίλα από το κεφάλι της,

Η Aisha από τη Σομαλία, που δεν μπορεί να περπατήσει, λόγω των αποστημάτων, που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο στη μέση της νύχτας και όταν η φλεγμονή υποχώρησε λίγο, την έφεραν πίσω στη φυλακή.

Κι εμείς οι υπόλοιπες, που μας προσβάλλουν κάθε μέρα, 1 Ιρανή, 3 κορίτσια από την Αλβανία που είχαν κακοποιηθεί, κ.ά.

Αυτό το μέρος δεν είναι ένα γραφείο μετανάστευσης, είναι ένα σπίτι βασανιστηρίων. Εγώ, πιστεύω ότι θα καταφέρω να βγω από δω μέσα, αλλά δεν είμαι μόνο εγώ. Μετά από μένα υπάρχουν πολλές γυναίκες που δεν έχουν καθόλου χρήματα, ούτε δικηγόρο. Δεν έχουν κανένα. Υπάρχουν κορίτσια μικρότερα από 18 χρονών και αυτό δεν είναι νόμιμο.

Παρακαλώ, βοηθήστε μας. Οι γυναίκες που βρίσκονταν σε επ’ αόριστον απεργία πείνας έφαγαν για πρώτη φορά μετά από 3 ημέρες. Κανένας δεν ενδιαφέρεται.

• Η Esraa Kreash (Συρία), 22 ετών. Η Esraa είναι σε φαρμακευτική αγωγή για την ψυχολογική κατάστασή της υπό την επίβλεψη του γιατρού δύο φορές την ημέρα. Ωστόσο, η αστυνομικίνα της έδινε τα φάρμακά της μόνο μία φορά, το βράδυ. Μια μέρα, δεν της έδωσε τίποτα. Στη συνέχεια, η Esra δεν πήρε τα χάπια της το βράδυ και την επόμενη μέρα πήρε δύο. Επειδή πήρε δύο χάπια (ενώ έπαιρνε ένα την μια ημέρα για 20 μέρες), κοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε, βγήκε έξω να πάρει αέρα. Η αστυνομικίνα της είπε ότι ο χρόνος τελείωσε. Έπρεπε να μπει μέσα, αλλά δεν καταλάβαινε. Δε γνωρίζει ούτε Αγγλικά ούτε Ελληνικά. Έτσι δεν κατάλαβε. Μετά από αυτό, η αστυνομικίνα την τράβηξε από τα χέρια πολύ σκληρά και την έσπρωξε. Η Esra αντέδρασε κι άρπαξε τα μαλλιά της αστυνομικίνας. 4 αστυνομικά όργανα ήρθαν από το εσωτερικό. 2 αστυνομικοί της έβαλαν χειροπέδες, 2 αστυνομικίνες τη χτυπούσαν στα χέρια. Και μπροστά σε όλες μας, την έσυραν στο τσιμεντένιο δάπεδο της ταράτσας και την κλείδωσαν σε ένα κελί. Την άφησαν με τις χειροπέδες στο κελί χωρίς τροφή μέχρι το βράδυ. Έκλαψε πολύ, χτυπούσε την πόρτα διαρκώς αλλά δεν της άνοιξαν μέχρι την νυχτερινή βάρδια. Ξέρει μονάχα να λέει τη λέξη «συγγνώμη» στα αγγλικά. Και την είπε εκατομμύρια φορές, ξανά και ξανά. Μόνο μετά από αυτό, της άνοιξαν την πόρτα. Οι συγκάτοικοι της στο κελί ζητούσαν φαγητό για την Esra, αλλά δεν τους έδωσαν τίποτε. Η ίδια μας είπε: “Δεν έχω χρησιμοποιήσει φάρμακα για ψυχολογικά προβλήματα πιο πριν. Όταν ήρθα σε αυτή τη φυλακή, μου τα έδωσε ο γιατρός.» Είναι εδώ μέσα 25 ημέρες.

Δεν έχει κανένα επισκέπτη, ούτε χρήματα ούτε δικηγόρο. Είχε έναν δικηγόρο, αλλά επειδή δεν έχει χρήματα, ο δικηγόρος δεν έρχεται. Υπέγραψε για άσυλο στη Λέρο πριν 3 μήνες. Στη συνέχεια πήγε στη Λευκάδα και συνελήφθη εκεί, ενώ πήγαινε με το πλοίο στην Ιταλία και μεταφέρθηκε στο ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ. Τρεις μήνες, περιμένει για τη συνέντευξη. 25//12/ 2019

Η Meryen Zare, από το Ιράν η οποία εξαπατήθηκε από τον δικηγόρο της, δεν έχει καθόλου χρήματα, πια, ούτε δικηγόρο. Ούτε μεταφραστή, ούτε επισκέπτη. Ζήτησε από κάποια που ξέρει αγγλικά να γράψει μια επιστολή, προς την αστυνομία, στην οποία λέει: «Σας παρακαλώ στείλτε μου ένα μεταφραστή αλλιώς θα αυτοκτονήσω». Η Meryen περιμένει απάντηση εδώ και 3 ημέρες. Είναι ολομόναχη, δεν ξέρει τι να κάνει, χωρίς μεταφραστή. Προχώρησε σε επ΄ αόριστον απεργία πείνας για 3 ημέρες. Σήμερα την πιέσαμε να φάει.

Η Glory από τη Νιγηρία, περιμένει ακόμα να ελευθερωθεί, παρότι βρίσκεται εδώ για 2 μήνες, και έχει δώσει και τις δυο συνεντεύξεις. Η ίδια συνεχίζει επ’ αόριστον απεργία πείνας! 26/12/2019″

Διαβάζοντας κανείς το καταγγελτικό γράμμα των γυναικών και αντιπαραβάλλοντας το με το άρθρο 21 για τα δικαιώματα των κρατουμένων, από την Απόφαση:

“Ίδρυση και λειτουργία Προαναχωρησιακών Κέντρων Κράτησης Αλλοδαπών και Κανονισμός Λειτουργίας αυτών”, μπορεί εύκολα, και επιεικώς μιλώντας, να αντιληφθεί την τραγική ειρωνεία:



Άρθρο 21

Δικαιώματα Κρατουμένων

Οι κρατούμενοι αλλοδαποί στα κέντρα κράτησης δικαιούνται:

α. ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης, καθώς και ψυχοκοινωνικής διάγνωσης και στήριξης,

β. απρόσκοπτης άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων τους, εφόσον δεν παραβιάζονται οι κανόνες ασφαλείας των κρατητηρίων,

γ. ίσης μεταχείρισης (…)

ζ. πρόσβασης σε δικηγόρο και σε περίπτωση αδυναμίας, παροχή νομικής υποστήριξης (…)

ι. του απολύτου σεβασμού της προσωπικότητάς τους και της ακώλυτης άσκησης των δικαιωμάτων τους

ιβ. να λαμβάνουν από τη φρουρά των κρατητηρίων τα απαραίτητα είδη για για την ατομική υγιεινή και καθαριότητα

ιγ. να λαμβάνουν κατάλληλη διατροφή με μέριμνα των Προαναχωρισιακών Κέντρων Κράτησης Αλλοδαπών, τρεις φορές την ημέρα και

ιδ. να ενημερώνονται με εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία που εφοδιάζονται κατά το επισκεπτήριο, καθώς επίσης να έχουν πρόσβαση στην δανειστική βιβλιοθήκη.

(στο ΠΡΟΚΕΚΑ Ταύρου δεν υπάρχει δανειστική βιβλιοθήκη, ποτέ δεν υπήρξε)



FireShot Capture 254 - Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην αστυνομική διεύθυνση αλλο_ -

Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην αστυνομική διεύθυνση αλλοδαπών Αττικής

Από σε

Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην αστυνομική διεύθυνση αλλοδαπών Αττικής

Κατόπιν σχετικής καταγγελίας: εδώ [1],  επισκέφθηκα στις 31 Αυγούστου τα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής προκειμένου να συναντήσω δύο διοικητικά κρατούμενες και να διαμορφώσω η ίδια εικόνα για την εκεί κατάσταση. Κατά τη συνομιλία μου μαζί τους και με βάση τα όσα μου διηγήθηκαν, διαπίστωσα μία σειρά γεγονότων που συνιστούν παραβιάσεις δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ορισμένες από αυτές τις παραβιάσεις αποτελούν μορφές βασανιστηρίων σε συνθήκες κράτησης.

Ένα από τα απίστευτα περιστατικά που μου εξιστόρησαν και αποτυπώνει με εμφατικό τρόπο τις άθλιες συνθήκες κράτησης είναι το εξής: Σύρος συγκρατούμενος, πάσχων από HIV ζητούσε να προαυλίζεται μαζί με τους συγκρατούμενους του, οι Αστυνομικοί όμως, για αδιευκρίνιστους λόγους δεν του το επέτρεπαν. Κατόπιν επανειλημμένων αρνήσεων από την πλευρά των αστυνομικών δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ τους. Άρχισαν να τον σπρώχνουν με τρόπο αρκετά υποτιμητικό προκειμένου αυτός να μπει μέσα στο κελί του. Ο κρατούμενος διαμαρτυρήθηκε και απαίτησε να μην τον αγγίζουν. Τότε οι αστυνομικοί άρχισαν να τον γρονθοκοπούν με απίστευτη αγριότητα. Στην προσπάθειά του να αμυνθεί στις βιαιοπραγίες των αστυνομικών έθεσε σε λειτουργία τον πυροσβεστήρα που βρισκόταν στο χώρο, με αποτέλεσμα να εκτοξευτούν αποπνικτικές ουσίες μέσα στο κλειστό χώρο των κελιών. Οι γυναίκες που ήταν μέσα στα κελιά εγκλωβίστηκαν, αφού δεν τις επέτρεπαν να βγουν έξω. Μία από αυτές στην προσπάθειά της να καλέσει βοήθεια έβαλε φωτιά σε ένα χαρτί με σκοπό να τονίσει πως αυτές βρισκόντουσαν σε κατάσταση κινδύνου για τη ζωή τους.

Την επόμενη μέρα, τόσο ο Σύρος πρόσφυγας όσο και η κοπέλα που καλούσε σε βοήθεια βρέθηκαν αντιμέτωποι με διάφορες κατηγορίες κατά την αυτόφωρη διαδικασία. Ταυτόχρονα στο χώρο των κρατητηρίων αφαιρέθηκε ο ψύκτης που είχε τοποθετηθεί για την εξυπηρέτηση των κρατουμένων. Οι κρατούμενες με τις οποίες συνομίλησα πιστεύουν πως οι αστυνομικοί αφαιρέσανε τον ψύκτη επίτηδες χρησιμοποιώντας το ως εκδικητικό μέσο προς τους υπόλοιπους κρατούμενους που συμπαραστάθηκαν στον Σύρο πρόσφυγα. Έκτοτε, από 20 Αυγούστου, οι κρατούμενες/οι αναγκάζονται να πίνουν ζεστό νερό από τη βρύση της τουαλέτας. Οι παραβιάσεις όμως των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν σταματάνε εδώ. Οι κρατούμενες μου διηγήθηκαν ένα ακόμη περιστατικό από το οποίο προκύπτει τόσο η παραβίαση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας όσο και η εν γένει προσβολή της αξιοπρέπειας του ατόμου. Το περιστατικό έχει ως εξής: προσφάτως μετανάστρια από το Μαρόκο είχε δανειστεί το Κοράνι από συγκρατούμενο της, προκείμενου να προσευχηθεί. Όταν ολοκλήρωσε τα θρησκευτικά της καθήκοντα μία αστυνομικός της ζήτησε να ανοίξει το Κοράνι για να ελέγξει εάν η κρατούμενη είχε κρύψει κάτι μέσα στο βιβλίο. Η κοπέλα το άνοιξε, αλλά η αστυνομικός επέμενε πως θα έπρεπε να ξεφυλλίσει μία προς μία τις σελίδες του βιβλίου!!!!

Η κρατούμενη μη κατανοώντας την επιμονή της αστυνομικό διαμαρτυρήθηκε, με αποτέλεσμα να διαπληκτιστούν μεταξύ τους. Τότε η αστυνομικός απομακρύνθηκε από το χώρο και κάλεσε άντρες αστυνομικούς. Όταν αυτοί κατέφτασαν για να τη «συνετίσουν» αποφάσισαν να την βάλουν στην απομόνωση. Η μετανάστρια – όπως ήταν φυσιολογικό- έφερε αντίσταση. Τότε οι αστυνομικοί άρχισαν να τη γρονθοκοπούν, να τη σφίγγουν από το λαιμό και να την αποκαλούν «πουτάνα» και να την υβρίζουν με κάθε λογής υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς. Εκείνη άρχισε να κάνει εμετό και να βγάζει αίμα από τη μύτη. Μετά την εξιστόρηση των περιστατικών που λαμβάνουν χώρα σε καθημερινή βάση στο συγκεκριμένο κρατητήριο, η μία από τις δύο λύγισε μπροστά μου και μου τόνισε πως σκέφτεται συχνά να αυτοκτονήσει, διότι δεν αντέχει άλλο την αθλιότητα που βιώνει. Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω, ότι διαπίστωσα πως είναι εξαντλημένες τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Εκτός ότι αναγκάζονται να πίνουν κάθε μέρα ζεστό νερό από την τουαλέτα, κοιμούνται δίπλα σε τεράστιες κατσαρίδες, ενώ κοριοί έχουν τρυπήσει όλο τους το σώμα.

Εμείς ως πρωτοβουλία καλούμε τους αρμόδιους φορείς να λάβουν θέση απέναντι σε αυτά τα περιστατικά το συντομότερο δυνατό πριν θρηνήσουμε θύματα. Είναι εξοργιστικό κρατούμενες/οι να αναγκάζονται να πίνουν ζεστό νερό από βρωμερούς καμπινέδες, ενώ επικρατούν απίστευτα υψηλές θερμοκρασίες. Είναι εξοργιστικό άτομα που πάσχουν από HIV να δέχονται κακοποιητικές συμπεριφορές από αστυνομικούς, ενώ το μόνο που ζητάνε είναι το αναφαίρετο δικαίωμά τους να προαυλίζονται μαζί με τους συγκρατούμενούς τους. Είναι εξοργιστικό κρατούμενες/οι/α να πρέπει να συνυπάρχουν με κοριούς, ενώ όλοι γνωρίζουμε τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό για την υγεία τους. Είναι εξοργιστικό οι αστυνομικοί να εμπλέκονται σε άσκοπες αντιπαραθέσεις με κρατούμενες/ους/α οδηγώντας τους στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, ενώ το μόνο που ζητούν οι τελευταίες/οι/α είναι να γίνονται σεβαστά τα θεμελιώδη δικαιώματά τους.

Πρωτοβουλία: Το Σπίτι των Γυναικών, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση Δικηγόρος Βικτώρια Πλατή

Διαβάστε περισσότερα: εδώ

Πηγή: Κίνηση απελάστε το ρατσισμό




31/12/2019: Συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ: τέταρτη αναφορά σε Εισαγγελία και Συνήγορο Πολίτη

Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760
email: ιστοσελίδα:

Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών

31 Δεκεμβρίου 2019

Τέταρτη αναφορά για συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ


Στις 10, 17 και 19 Δεκεμβρίου 2019, σας υποβάλαμε αναφορές με θέμα «Συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ». Σήμερα σας υποβάλουμε τέταρτη αναφορά για το θέμα αυτό που επίσης υποβλήθηκε χθες 30 Δεκεμβρίου 2019 και στο Συνήγορο του Πολίτη. Η αναφορά στρέφεται κατά παντός υπευθύνου και ειδικότερα κατά της Αντιεισαγγελέα Πρωτοδικών Σαπφούς Γ. Κατσανάκη και των περιγραφόμενων σε αυτή γιατρών του Ευαγγελισμού και αστυνομικών της ΓΑΔΑ.

Με τιμή,

Παναγιώτης Δημητράς
Διαχειριστής ΕΤΕΠΕ/Εκπρόσωπος ΕΠΣΕ

Αναφορά σε Συνήγορο του Πολίτη

 30 Δεκεμβρίου 2019

Συρροή παράνομης χρήσης βίας από ΕΛΑΣ – 5


Υποβάλλουμε σήμερα την πέμπτη καταγγελία μας για παράνομη χρήση βίας από την ΕΛ.ΑΣ. Αφορά τα γεγονότα της 7 – 8 Νοεμβρίου 2019 στο Καφενείο στη συμβολή των οδών Τσαμαδού και Στουρνάρη στα Εξάρχεια.

Όπως περιγράφει σε συνημμένο κείμενο η δικηγόρος Γιάννα Κούρτοβικ αστυνομικές δυνάμεις επιχείρησαν ανεπιτυχώς να εισβάλουν στο Καφενείο παραβιάζοντας την πόρτα του για να προσαγάγουν/συλλάβουν τους θαμώνες του χωρίς να έχουν κάποια εισαγγελική παραγγελία, άρα παράνομα. Στη συνέχεια έκαναν δύο συλλήψεις και άσκησαν βία τουλάχιστον σε ένα από τα δύο συλληφθέντα άτομα και σε άλλα δύο άτομα, από τα οποία  ένας δημοσιογράφος, που ήταν πεσμένα στο έδαφος. Παράλληλα, έκαναν καταχρηστική ρήψη δύο δακρυγόνων σε «απάντηση» ρίψης από ένα άτομο ενός μπουκαλιού μπύρας κατά των αστυνομικών.  Για το άτομο που συνελήφθη και του ασκήθηκε βία αναφέρει: «Έμαθα εκ των υστέρων από πολλές και αξιόπιστες μαρτυρίες ότι τον μετέφεραν στο Μουσείο όπου τον προπηλάκισαν με πολύ άσχημο τρόπο όχι εξαιτίας της διαμαρτυρίας του αλλά λόγω του ότι είναι γνωστή η πολιτική του ταυτότητα.»  Τα γεγονότα αυτά επιβεβαιώνουν στο ίδιο συνημμένο κείμενο αυτόπτης μάρτυρας και η διεύθυνση του Καφενείου.

Το άτομο που βασανίστηκε είναι ο Λάμπρος Γούλας στέλεχος του Ρουβίκωνα. Σε άλλο συνημμένο κείμενο περιγράφει τη σύλληψη και την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείρισή του από αστυνομικούς που περιλάμβανε εκτός από συρροή βίαιων κτυπημάτων και ξεγύμνωμα με απειλή ή προσομοίωση βιασμού. Λόγω πόνων κατά την κράτησή του, μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό, όπου έγιναν εξετάσεις και ξαναγύρισε στη ΓΑΔΑ. Στο κείμενο αυτό υπάρχουν και φωτογραφίες του την επόμενη ημέρα μετά την παραπομπή του σε εισαγγελέα και δίκη η οποία αναβλήθηκε, όπου φαίνεται να φορά κολάρο και να έχει τραύματα σε κεφάλι και πόδια.

Το τελευταίο αυτό στοιχείο με βάση το οποίο, σύμφωνα με νομολογία του ΕΔΔΑ στις υποθέσεις της ομάδας καταδικαστικών για την Ελλάδα  αποφάσεων «Μακαρατζής κτλ κατά Ελλάδας», τεκμαίρεται απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση με αντιστροφή του βάρους της απόδειξης από το θύμα στους καταγγελλόμενους θύτες αστυνομικούς, οδήγησε το ΕΠΣΕ να αναζητήσει περισσότερα στοιχεία καθώς ετοιμάζει έκθεση για την εκτέλεση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ για την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης. Απέκτησε πρόσβαση στη δικογραφία και στις εξετάσεις που έδωσε ο Ευαγγελισμός στο Λάμπρο Γούλα (είναι στη διάθεση των αρμόδιων αρχών). Τα συμπεράσματα είναι εξαιρετικά δυσάρεστα τόσο για το νοσοκομείο, όσο και για την αστυνομία που σχημάτισε τη δικογραφία και κυρίως για την εισαγγελέα που φαίνεται να μην κοίταξε ούτε τον κατηγορούμενο ούτε τη δικογραφία αλλά άκριτα συνέταξε κατηγορητήριο που επαναλαμβάνει τους, ψευδείς όπως θα τεκμηριωθεί στη συνέχεια, ισχυρισμούς της αστυνομίας:

  1. Το επισυναπτόμενο παραπεμπτικό της αστυνομίας στον Ευαγγελισμό αναφέρει πως ο Λάμπρος Γούλας «ανέφερε πόνους στην αριστερά πλευρά του σώματός του» και ζητά μετά τις εξετάσεις του και την «παροχή πρώτων βοηθειών» που προφανώς κρίθηκαν από την αστυνομία απαραίτητες «να μας χορηγήσετε τη σχετική ιατρική γνωμάτευση περί της υγείας του». Όμως, μετά την πολύωρη παραμονή του για εξετάσεις στον Ευαγγελισμό ο κρατούμενος επιστρέφει με ένα και μόνο επισυναπτομενο έγγραφο που λέει πως ο «ασθενής Λάμπρος Γούλας επισκέφθηκε το χειρουργικό ΤΕΠ στις 8/11/19 και πραγματοποιήθηκαν βασικές εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις». Επιπλέον, ενώ του έδωσαν τα αποτελέσματα όλων των εργαστηριακών εξετάσεων (ανυπόγραφες όμως!) και 5 ακτινογραφίες, οι τελευταίες δεν συνοδεύονται ως συνήθως με περιγραφές των απεικονιζομένων με εύλογη την υπόνοια πως έτσι αποκρύπτονται ενοχοποιητικά για την αστυνομία αποτελέσματα. Η υπόνοια αυτή ενισχύεται από το γεγονός πως στα αποτελέσματα των (ανυπόγραφων) εργαστηριακών εξετάσεων υπάρχουν εννέα μετρήσεις εκτός των φυσιολογικών ορίων που έκαναν υποχρεωτική την άμεση ερμηνεία τους. Δημιουργείται λοιπόν εύλογα η υποψία πως τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων δεν υπογράφηκαν και οι ακτινογραφίες δεν ερμηνεύτηκαν καθώς και κυρίως δεν υπήρχε η αιτηθείσα από την αστυνομία «ιατρική γνωμάτευση περί της υγείας του» για να μην καταγραφούν εκείνη τη στιγμή ευρήματα που θα τεκμηρίωναν την καταγγελία περί βασανιστηρίων.
  1. Όλα αυτά βέβαια θα μπορούσαν να «θεραπευθούν» αν η εισαγγελέας που τον είδε μερικές ώρες αργότερα με κολάρο και χτυπημένο διέτασσε άμεση ιατροδικαστική εξέτασή του ενώ παράλληλα έπαιρνε κατάθεσή του μια και είχε μπροστά της την εξέταση κατηγορούμενου στην οποία είχε αρνηθεί να απαντήσει στους ανακριτές αστυνομικούς λέγοντας πως «ότι έχω να πω θα το πω στον εισαγγελέα». Τίποτε από αυτά δεν έκανε συντάσσοντας αντίθετα κατηγορητήριο με βάση όσα υπήρχαν στο υποβλητικό έγγραφο της αστυνομίας το οποίο είχε βασιστεί σε κατάθεση ενός και μόνο αστυνομικού που συνέλαβε τον κατηγορούμενο. Απλώς η εισαγγελέας αφαίρεσε την κατηγορία της οπλοχρησίας που είχε περιλάβει η αστυνομία χωρίς καμιά αναφορά σε χρήση κάποιο όπλου.
  2. Η εισαγγελέας δεν έκανε καν τον κόπο να δει τις εξετάσεις του Ευαγγελισμού. Γιατί τότε θα μπορούσε αν χρονικά δεν προλάβαινε την ιατροδικαστική εξέταση να διατάξει τον υπογράφοντα ιατρό να της δώσει αξιολόγηση των ευρημάτων, γεγονός που θα την οδηγούσε σε σχηματισμό δικογραφίας και κατά των αστυνομικών που εμπλέκονταν στην κακοποίηση του Λάμπρου Γούλα. Αλλά ακόμα και χωρίς συμπεράσματα και γνωματεύσεις θα παρατηρούσε πως η δικογραφία περιείχε έγγραφα με πλαστογραφημένη υπογραφή του κατηγορούμενου που φέρεται να έχουν συνταχθεί στη ΓΑΔΑ και υπογραφεί από αστυνομικούς και από τον ίδιο σε ώρες που όμως ήταν στον Ευαγγελισμό όπως προκύπτει από τους χρόνους που αναγράφονται στα αποτελέσματα των εξετάσεων. Οι ακτινογραφίες αναγράφουν χρόνους 00:19:27 – 00:22:05 (πιθανότατα αυτή είναι ώρα Greenwich) ενώ τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων αναγράφουν χρόνους εξετάσεων 03:46 – 04:35.
  3. Άρα είναι ψευδής η σύνταξη στη ΓΑΔΑ στις 03:50 έκθεσης σύλληψης με υπογραφές δύο αστυνομικών του Τμήματος Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, ενός αστυνομικού της Υ.Α.Τ. και δήθεν του ευρισκόμενου εκείνη τη στιγμή στον Ευαγγελισμό Λάμπρου Γούλα μετά μάλιστα από εξέτασή του και ανάγνωση της έκθεσης [sic] όπως αναγράφεται στο ψευδές έγγραφο! Η δήθεν υπογραφή του Λάμπρου Γούλα είναι πλαστογραφημένη! Είναι ούτως ή άλλως αυτονόητο πως η έκθεση σύλληψης έπρεπε να είχε συνταχθεί αμέσως μετά την προσαγωγή του στη ΓΑΔΑ. Το έγγραφο αυτό πάντως έχει μια ακριβή πληροφορία, την ώρα σύλληψης 23:45 της 7 Νοεμβρίου 2019.
  1. Άρα είναι επίσης ψευδής η σύνταξη στη ΓΑΔΑ στις 04:30 πληροφοριακού δελτίου γνωστοποίησης δικαιωμάτων τα οποία δήθεν του εξηγήθηκαν με υπογραφή αστυνομικού του Τμήματος Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος και δήθεν του κατηγορούμενου! Και αυτή η δήθεν υπογραφή του Λάμπρου Γούλα είναι πλαστογραφημένη! Είναι ούτως ή άλλως αυτονόητο πως το πληροφοριακό δελτίο με τα δικαιώματά του έπρεπε να του είχε δοθεί αμέσως μετά την προσαγωγή του στη ΓΑΔΑ.
  1. Χαρακτηριστικό των παραπάνω είναι πως η έκθεση εξέτασης κατηγορουμένου συντάχθηκε στις 05:50 μετά την επιστροφή του από τον Ευαγγελισμό και αναφέρεται εκεί πως του διαβάστηκαν τα δικαιώματά του που όμως στο προαναφερθέν πληροφοριακό δελτίο φέρεται να του διαβάστηκαν δήθεν στις 04:30! Η εντελώς σύντομη έκθεση έχει δυο υπογραφές που μάλλον είναι του κατηγορούμενου, ο οποίος εκείνη την ώρα δεν επρόκειτο να εξετασθεί ουσιαστικά ώστε να χρειάζεται την παρουσία δικηγόρου.
  1. Απλή σύγκριση των γεγονότων όπως περιγράφονται στο προδήλως ψευδές κατηγορητήριο με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω και τεκμηριώνονται με τα επισυναπτόμενα έγγραφα διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του κατηγορητηρίου. Σε αυτό δεν αναφέρεται τίποτε από τα γεγονότα στο Καφενείο που επιβεβαιώνονται και από το πρώτο τα τρία βίντεο που εντόπισε το ΕΠΣΕ στο διαδίκτυο και επισυνάπτονται (ώρα 22:58). Αναφέρεται ρίψη αντικειμένων και ύβρεις κατά των αστυνομικών που διαψεύδονται από τις προαναφερθείσες μαρτυρίες αλλά και από το δεύτερο από τα τρία βίντεο που εντόπισε το ΕΠΣΕ στο διαδίκτυο και επισυνάπτονται (ώρα 23:43 δηλαδή την ώρα της σύλληψης του Λάμπρου Γούλα) όπου τα συνθήματα που ακούγονται και στα οποία αναφέρεται και ο αστυνομικός που έκανε τη σύλληψη είναι πολιτικά ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει ρίψη αντικειμένων ακόμα και μετά τη σύλληψη στο τρίτο βίντεο (ώρα 23:48 δηλαδή λίγο μετά τη σύλληψη).
  1. Το ΕΠΣΕ εντόπισε και τα επισυναπτόμενα 4 tweets που καταγράφουν άμεσα τα συμβάντα περιλαμβανόμενης της μεταφοράς και γύμνωσης της Λάμπρου Γούλα στη Μπουμπουλίνας στις 00:14 (υπενθυμίζεται πως είχε συλληφθεί στις 23:45 κατά δήλωση των αστυνομικών άρα στις 00:14 έπρεπε να είσαι σε όχημα της αστυνομίας ή –καθ’ οδόν προς- τη ΓΑΔΑ –ό ίδιος δηλώνει πως υπέστη ξυλοδαρμό μεταξύ σύλληψης και γύμνωσής του) και την ευρύτατη χρήση βίας από την αστυνομία κατά του συλληφθέντα και άλλων.
  1. Τέλος, το ΕΠΣΕ έχει ενημερωθεί πως στη δίκη που δεν έγινε λόγω απουσίας του –φοβισμένου;- μάρτυρα κατηγορίας την ίδια ημέρα 8 Νοεμβρίου 2019 και παρέλευση του ωραρίου στις 20 Νοεμβρίου 2019, υπήρχαν δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες υπεράσπισης που θα περιγράψουν τα γεγονότα όπως τα είδαν.

Μετά από όλα αυτά, είναι πασιφανές πως απαιτείται διοικητική εξέταση από τον ίδιο το Συνήγορο του Πολίτη που όπως δηλώνει δημόσια έχει και ανακριτικά καθήκοντα ως Εθνικός Μηχανισμός Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας. Η εξέταση πρέπει να περιλαμβάνει και τις καταγγελλόμενες παραλήψεις στον Ευαγγελισμό. Η εξέταση τέλος πρέπει να αξιολογήσει τη διαδικασία και στα πλαίσια της αρμοδιότητας του Συνηγόρου του Πολίτη ως Εθνικού Μηχανισμού Πρόληψης των Βασανιστηρίων & της Κακομεταχείρισης.

Με τιμή

Παναγιώτης Δημητράς

(παρακαλούμε η σχετική επικοινωνία να γίνεται μόνο μέσω email)


Τι συνέβη την Πέμπτη (07/11) το βράδυ στο Καφενείο της Τσαμαδού στα Εξάρχεια;

Λίνα Ρόκου


Η δικηγόρος Ιωάννα Κούρτοβικ και μια θαμώνας του Καφενείου μιλούν στην Popaganda για την προσπάθεια των ΜΑΤ και ΟΠΚΕ να εισβάλλουν στο μαγαζί.

popaganda photo
φωτ. ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από το βράδυ της Πέμπτης άρχισαν να μεταφέρονται πληροφορίες και μαρτυρίες στα social media για επιχείρηση εισβολής των ανδρών των ΜΑΤ και ΟΠΚΕ στο Καφενείο της οδού Τσαμαδού. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα, έκλεισαν τις εισόδους αποτρέποντας τους αστυνομικούς και ζητώντας την παρέμβαση εισαγγελέα προκειμένου η επιχείρηση να έχει έστω ένα πλαίσιο νομιμότητας.

Η δικηγόρος κ. Ιωάννα Κούρτοβικ που βρέθηκε στο Καφενείο για να αποτρέψει μια παράνομη επέμβαση της αστυνομίας σε ιδιωτικό χώρο εξηγεί στην Popaganda τι συνέβη.

«Δεν με κάλεσαν. Βρέθηκα στον χώρο γιατί είχαμε δει την κινητικότητα των ΜΑΤ, βγήκαμε λοιπόν έξω να δούμε τι γίνεται εφόσον δεν υπήρχε κάποιο επεισόδιο στην πλατεία που να δικαιολογεί αυτή την κινητικότητα.  Φτάνοντας έξω από το Καφενείο είδα ότι ήταν περικυκλωμένο από διμοιρίες των ΜΑΤ και από την ομάδα ΟΠΚΕ που είχε κλείσει την μπροστινή πλευρά του Καφενείου, ενός σημείου που ιστορικά αποτελεί σημείο αναφοράς για διάφορους πολιτικούς χώρους που βρίσκονται και λειτουργούν περί την πλατεία. Υπήρχε μεγάλη ένταση στα ΜΑΤ και την ΟΠΚΕ, ετοιμαζόταν επιχείρηση, το έλεγαν κιόλας, εμπόδιζαν τον κόσμο να πλησιάσει. Σκέφτηκα ότι επίκειται εισβολή μέσα στο καφενείο, η οποία θα ήταν και παράνομη εφόσον δεν υπήρχε εισαγγελέας ή/και οποιαδήποτε αιτία που να δικαιολογεί. Μπήκα μέσα στο Καφενείο γιατί η παρουσία δικηγόρων μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά, σε κάποιο βαθμό, ώστε να μη γίνει η παράνομη εισβολή. Τα παιδιά είχαν κλείσει τις πόρτες, τις άνοιξαν για να μπω, όπως και αργότερα για να μπουν δύο άλλες δικηγόροι. Υπήρχαν απόπειρες της ΟΠΚΕ να παραβιάσει την πόρτα, την κρατούσαν πολλοί μαζί από μέσα με τα χέρια, κάποια στιγμή είχαν βάλει μάλιστα γκλομπ στην πόρτα για να εμποδίσουν το κλείσιμό της αλλά οι θαμώνες, γιατί για θαμώνες μιλάμε, κατάφεραν και την έκλεισαν.

Στις προσπάθειες συνεννοήσεις με τους αστυνομικούς μας δηλώθηκε ότι θα γινόταν η επιχείρηση και ότι θα προσήγαγαν όλους όσους βρίσκονταν μέσα για έλεγχο στοιχείων. Εάν μάλιστα εξακολουθούσαν να κρατούν την πόρτα κλειστή θα έμπαιναν μέσα με εισαγγελέα θα συλλάμβαναν όσους βρίσκονταν στο Καφενείο. Εισαγγελέας δεν ήρθε, επικοινωνήσαμε με το υπουργείο, θέσαμε το θέμα ότι αυτό ανοίγει ξανά έναν πόλεμο στα Εξάρχεια, ότι μια τέτοια ενέργεια πραγματικά θα προκαλούσε τον κόσμο χωρίς να υπάρχει λόγος. Επιπλέον κανείς δεν επικαλούταν κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια επιχείρηση. Κανείς από όσους συνομίλησα εκείνο το βράδυ δεν μου είπε ότι είδε να μπαίνει, να χώνεται μέσα στο Καφενείο κάποιος που τον κυνηγούσαν από τη Χαριλάου Τρικούπη, 500 μέτρα μακριά. Δεν υπήρχε κάποια νόμιμη αιτία που δικαιολογούσε μια επιχείρηση της αστυνομίας.

Ο κόσμος μέσα στο Καφενείο ήταν ψύχραιμος, έχει ζήσει χειρότερες καταστάσεις όταν πριν το 2015 υπήρχε στοχοποίηση της πλατείας των Εξαρχείων από τις τότε αστυνομικές δυνάμεις, η οποία συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια της μετά του ’15 περιόδου, όχι πια με επιθέσεις στην πλατεία αλλά με μια πολεμική που γινόταν μέσα από τα κανάλια, και βασικά από τον ΣΚΑΪ. Σε όλη αυτή τη διάρκεια της έντασης κόσμος μαζεύτηκε έξω από το Καφενείο κόσμος από οργανώσεις αλλά και απλοί άνθρωποι της γειτονιάς, καταστηματάρχες, γιατί κανείς δεν θα ήθελε να δει ξανά περιστατικά βίας όπως της προ του 2015 περιόδου.

Η μεγάλη ένταση στα Εξάρχεια δημιουργήθηκε το 2009, με τη σύσταση της ομάδας ΔΕΛΤΑ, ως μονάδας ταχείας επέμβασης στο κέντρο της Αθήνας. Ενεργούσε με τρόπο πολύ προκλητικό, έχει διαπράξει πολλές πράξεις αυθαιρεσίας και βίας εις βάρος ανθρώπων χωρίς κανένα λόγο· να θυμίσω την εισβολή στο περίπτερο της πλατείας και τα επεισόδια, του σπασίματος του ίδιου Καφενείου, με επίθεση και εισβολή στο Στέκι Μεταναστών χωρίς λόγο, κατά την οποία τραυμάτισαν μια εκπαιδευτικό που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μετά την αποχώρησή τους. Σε όλα αυτά τα επεισόδια ασκήθηκαν μηνύσεις, υπήρξαν παραπομπές σε δίκες και σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις αθωώθηκαν. Τα λέω όλα αυτά γιατί από Δευτέρα αρχίζει πάλι να λειτουργεί η ομάδα ΔΕΛΤΑ –θα έχει διαφορετικό όνομα τώρα ως ομάδα της ΟΠΚΕ- και φοβόμαστε ότι θα επαναληφθούν τέτοιες πράξεις βίας.

Κατά την αποχώρηση των δυνάμεων είδα έναν νεαρό, εγώ τουλάχιστον έναν είδα, να πετάει ένα μπουκάλι μπίρας προς τις διμοιρίες που οπισθοχωρούσαν και οι αστυνομικοί γύρισαν και έριξαν δύο πολύ ισχυρά δακρυγόνα προς την πλατεία, εγώ έπαθα κρίση δύσπνοιας παρότι ήμουν μέσα στο Καφενείο που μετατράπηκε σε θάλαμο αερίων. Αυτό το άτομο που συνελήφθη, ξεκίνησε να διαμαρτύρεται προς τους αστυνομικούς αλλά δεν ακούγαμε τι έλεγε γιατί ήταν λίγο πιο πάνω από το Καφενείο ενώ μπροστά από το Καφενείο οι άντρες της διμοιρίας επιτέθηκαν σε δύο ανθρώπους, ο ένας μάλιστα είναι και δημοσιογράφος. Οι συγκεκριμένοι είχαν πέσει στο έδαφος κατά την αποχώρηση του κόσμου και οι αστυνομικοί άρχισαν να τους κλωτσάνε πάρα πολύ βίαια. Την ίδια στιγμή συνελήφθη ένα άτομο και ακούγαμε τις φωνές «Σύλληψη, σύλληψη». Έμαθα εκ των υστέρων από πολλές και αξιόπιστες μαρτυρίες ότι τον μετέφεραν στο Μουσείο όπου τον προπηλάκισαν με πολύ άσχημο τρόπο όχι εξαιτίας της διαμαρτυρίας του αλλά λόγω του ότι είναι γνωστή η πολιτική του ταυτότητα. Είναι ένα περιστατικό που προμηνύει πολύ άσχημα πράγματα για τον τρόπο που η αστυνομία σκοπεύει να εκφράσει την αντιπαλότητά της στον χώρο των Εξαρχείων, ακόμη και το μίσος για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, απέναντι στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται πολιτικά μέσα στις οργανώσεις πολιτικές και κοινωνικές των Εξαρχείων. Τέτοια περιστατικά ανεβάζουν ξανά την ένταση, ένταση που κάποια χρόνια πριν οδήγησε στη δολοφονία του 15χρονου Γρηγορόπουλου».

Παράλληλα θαμώνας του Καφενείου που προχτές βράδυ βρισκόταν στο χώρο καταθέτει, ανώνυμα για ευνόητους λόγους, τη δική της μαρτυρία: «Με αφορμή μια επίθεση που έγινε σε αστυνομικούς στη Χ. Τρικούπη, σε άλλο σημείο από την πλατεία Εξαρχείων, διμοιρίες ΜΑΤ και ΟΠΚΕ επιτέθηκαν σε θαμώνες μαγαζιών μεταξύ των οποίων και το Καφενείο στη Τσαμαδού. Το Καφενείο διαχρονικά αποτελεί χώρο συνεύρεσης των κατοίκων των Εξαρχείων και στέκι συνάντησης ανθρώπων και γενικότερα ανθρώπων που ασχολούνται με τα κοινά. Στο παρελθόν έχει και άλλες φορές στοχοποιηθεί και βανδαλιστεί από δυνάμεις της αστυνομίας. Προχτές αποπειράθηκαν να εισβάλλουν στο Καφενείο προσπαθώντας να εκφοβίσουν τους ανθρώπους και να κάνουν επίδειξη δύναμης. Δυστυχώς γι’ αυτούς ήταν μέσα άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά τα δικαιώματά τους και απαίτησαν παρουσία εισαγγελέα στον χώρο. Η αστυνομία αν θέλει να μπει σε ιδιωτικό χώρο πρέπει να υπάρχει εισαγγελέας. Σε αυτή την απαίτηση η αστυνομία απάντησε με παράνομο και παράλογο αποκλεισμό του Καφενείου για περίπου δύο ώρες τραμπουκίζοντας τον κόσμο που βρισκόταν απέξω. Έξω από το καφενείο συγκεντρώθηκε κόσμος σε συμπαράσταση για τους εγκλωβισμένους και προφανώς η αστυνομία με άνωθεν εντολές έφυγε μετά από δύο ώρες. Φεύγοντας κατάφερε να πνίξει τη γειτονιά των Εξαρχείων για άλλη μια φορά στα χημικά και να προσαγάγει ανθρώπους που ήταν απέξω. Ουσιαστικά ήταν επίδειξη δύναμης».

Τέλος, χθες το βράδυ στην σελίδα του Καφενείου στο facebook αναρτήθηκε το παρακάτω κείμενο «Το βράδυ της Πέμπτης 7 Νοέμβρη με πρόφαση επίθεση που πραγματοποιήθηκε στα ΜΑΤ στην Χ. Τρικούπη, αστυνομικές δυνάμεις κατεβαίνουν στην πλατεία Εξαρχείων, όπου αρχίζουν να κυνηγούν και να επιτίθενται αδιακρίτως σε όποιον βρίσκουν στο πέρασμα τους. Σε αυτή τους την κίνηση προσεγγίζουν επιθετικά με τα γκλομπ σηκωμένα προς το μέρος του Καφενείου που εκείνη τη στιγμή ήταν γεμάτο με πελάτες και θαμώνες με σκοπό να μπουν, αλλά ο κόσμος που ήταν μέσα προλαβαίνει να κλείσει την πόρτα την οποία οι αστυνομικοί αρχίζουν να σπρώχνουν με αποτέλεσμα να σπάσει το κλειδί. Να πούμε εδώ πως λίγη ώρα νωρίτερα στο χώρο βρίσκονταν τρία ανήλικα παιδιά. Στη συνέχεια, δυνάμεις ΟΠΚΕ και ΜΑΤ στρατοπεδεύουν περιμετρικά σπρώχνοντας την πόρτα την οποία κρατάμε συνεχώς πελάτες και εργαζόμενες, παρενοχλώντας, βρίζοντας, τραμπουκίζοντας και προσαγάγοντας όποιον επιχειρεί να φύγει. Κάποιες πιο «ψύχραιμες» φωνές από το 5ο ΑΤ Εξαρχείων ζητούν να ανοίξουν οι πόρτες υποσχόμενοι ότι δεν θα γίνουν συλλήψεις παρά μόνο σύντομες προσαγωγές και εισπράττουν αρνητική απάντηση. Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται για τις επόμενες τρεις περίπου ώρες κατά τη διάρκεια των οποίων υποτίθεται περιμένουν τον εισαγγελέα προκειμένου να μπουν και να κάνουν συλλήψεις, ενώ έξω από το Καφενείο αρχίζει και μαζεύεται κόσμος για συμπαράσταση. Εν τέλει, ενώ ο κόσμος απ’ έξω πληθαίνει και από μέσα οι πόρτες παραμένουν κλειστές αποφασίζουν να αποχωρήσουν. Και ενώ ακούγονται τα πρώτα συνθήματα εκείνοι εξαπολύουν την εκδικητική τους οργή στο συγκεντρωμένο πλήθος, πνίγοντας τη γειτονιά και τον εσωτερικό χώρο του Καφενείου στα χημικά, χτυπούν, κυνηγάνε όποιον βρουν μπροστά τους και συλλαμβάνουν τον φίλο και σύντροφο Λ.Γ. τον όποιο πηγαίνουν στα σκοτεινά στενά της Μπουμπουλίνας, όπου και τον βασανίζουν, φωνάζοντας Η ΧΟΥΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο συμβαίνει στη γειτονιά μας ούτε και στο Καφενείο. Ανάλογη επίθεση είχαν πραγματοποιήσει οι ομάδες «Δ» στην επέτειο του Πολυτεχνείου το 2013 όπου και πάλι μας πολιορκούσαν και τότε πράγματι έσπασαν την μπροστινή πόρτα. Εκείνο που γίνεται πρώτη φορά ωστόσο, είναι η δημόσια προτροπή του υπουργού- τηλεπλασιέ Άδωνι Γεωργιάδη να το σπάσουν! Δηλώσεις που μόνο ως επικίνδυνες μπορούν να εκληφθούν λίγες μόλις μέρες πριν επανέλθουν οι δολοφονικές δυνάμεις «Δ» στους δρόμους της γειτονιάς, δηλώσεις που στρώνουν το έδαφος για τους νέους Κορκονέες.

Το καφενείο εδώ και δεκαετίες, αποτελεί τόπο συνάντησης και σημείο αναφοράς των ανθρώπων της πολύμορφης γειτονιάς των Εξαρχείων, έναν χώρο συνύπαρξης παιδιών, νέων και ηλικιωμένων, φοιτητών, εργατών και καλλιτεχνών, ντόπιων και μεταναστών, έναν χώρο ζύμωσης των κατοίκων με την αγωνιζόμενη κοινωνία και το αναρχικό κίνημα. Με το πέρασμα των χρόνων ρίζωσε στην καθημερινότητα της γειτονιάς, αποτελώντας ένα μικρό κομμάτι στο μωσαϊκό της ιδιαίτερης ιστορίας της, μια ιστορία συνυφασμένη με τη δημιουργία, την ανατρεπτική δράση, τη διαφορετικότητα, την αλληλεγγύη. Που ως τέτοια, τοποθετούσε ανέκαθεν τον κόσμο των Εξαρχείων στο στόχαστρο των σχεδιασμών της εξουσίας, είτε μέσα από την υποβάθμιση της γειτονιάς από το ναρκεμπόριο, είτε μέσα από την αστυνομική βία και καταστολή, καθιστώντας τα Εξάρχεια το πολυπόθητο τρόπαιο της εκάστοτε κυβέρνησης, ένα τρόπαιο που όμως δεν καταφέρνουν να κερδίσουν όσο και να προσπαθούν.

Την αγάπη μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ στις φίλες και τους φίλους του Καφενείου, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που στάθηκαν πίσω και μπροστά από την πόρτα χτες το βράδυ.

Δύναμη στους τραυματίες της χθεσινής βραδιάς

Αλληλεγγύη στον συλληφθέντα Λ.Γ.»


Βασανιστήρια από τα ΜΑΤ με κυβερνητική υπογραφή
Γυμνός στη Μπουμπουλίνας ανάμεσα σε αστυνομικούς που περηφανεύονταν για «χούντα»

 Μαρία Λούκα

  11/11/2019 10:25

«Τα βασανιστήρια είναι κάτι περισσότερο από ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για να επιβληθούν ανεπιθύμητες πολιτικές σε εξεγερμένους ανθρώπους. Είναι, επίσης, μια μεταφορά για την υποκειμενική λογική του δόγματος του σοκ» (Ναόμι Κλαιν)

Το πρωινό της Παρασκευής 8 Νοεμβρίου ο Λάμπρος Γούλας εμφανίστηκε στον εισαγγελέα φορώντας χειροπέδες και κολάρο στον αυχένα, κουτσαίνοντας και φέροντας εμφανή τραύματα. Ο δικαστικός λειτουργός, αντί να απαιτήσει εξηγήσεις από τους αστυνομικούς που ευθύνονταν γι’ αυτή την απερίγραπτη εικόνα και να κινήσει τις αντίστοιχες ποινικές διαδικασίες, απλώς επικύρωσε ένα σαθρό κατηγορητήριο εις βάρος του ως παραπέτασμα ψεύδους για να συγκαλυφθεί η βίαιη κακοποίηση που είχε υποστεί το προηγούμενο βράδυ. Και δε ντράπηκε. Όπως, εξάλλου, δε ντράπηκε και η συντριπτική πλειονότητα των αστυνομικών συντακτών που καθ’ υπόδειξη της ΓΑΔΑ άναψε λεκτικά πυροτεχνήματα, γράφοντας ότι συνελήφθη «στέλεχος του Ρουβίκωνα» αλλά αποκρύπτοντας ουσιωδώς την αλήθεια, ότι δηλαδή ξυλοκοπήθηκε, βασανίστηκε και στάλθηκε στο νοσοκομείο «στέλεχος του Ρουβίκωνα».

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Το βράδυ της Πέμπτης 7 Νοεμβρίου ένα κλιμάκιο της ομάδας Δίας δέχτηκε επίθεση στην οδό Χαριλάου Τρικούπη. Αμέσως μετά αστυνομικές δυνάμεις των ΜΑΤ και της ΟΠΚΕ κατέκλυσαν την πλατεία Εξαρχείων κυνηγώντας αδιακρίτως ανθρώπους. Πάνω σ’ αυτό το ντελίριο καταστολής περικυκλώνουν το Καφενείο που ήταν γεμάτο θαμώνες και εργαζόμενους και επιχειρούν να εισβάλλουν μέσα χωρίς ένταλμα, χωρίς εισαγγελέα. Πολιορκούν για αρκετή ώρα το χώρο αποκλείοντας τις εισόδους του. Στο σημείο έσπευσαν, αφού κλήθηκαν από τον εγκλωβισμένο και υπό απειλή κόσμο οι δικηγόροι Γιάννα Κούρτοβικ και Άννυ Παπαρρούσου. «Κλήθηκα ως δικηγόρος από συνέταιρο της επιχείρησης του παραδοσιακού καφενείου των Εξαρχείων. Ήταν περικυκλωμένο από αστυνομικές δυνάμεις χωρίς λόγο. Δεν υπήρχε εισαγγελέας. Οι άνθρωποι κινδύνευαν. Πήγα για να διασφαλίσω τη σωματική τους ακεραιότητα, για να υπάρχει δικηγόρος – μάρτυρας και να γίνει καταγραφή των παρατυπιών που εξελίσσονταν, καθώς δεν πληρούνταν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την εφαρμογή της νομοθεσίας για την έρευνα. Ήταν ξεκάθαρα μια καταχρηστική συμπεριφορά των αρχών που αυθαιρετούσαν ανεξέλεγκτα» επισημαίνει η Άννυ Παπαρρούσου.

Το κλίμα φόβου που προσπάθησαν να επιβάλλουν οι δυνάμεις καταστολής πέραν κάθε λογικής και νομικού πλαισίου, δεν εμπεδώθηκε. Έξω από το καφενείο είχαν συγκεντρωθεί κάτοικοι και περαστικοί που απαιτούσαν να λυθεί η πολιορκία και να φύγουν τα ΜΑΤ. Όπως και έγινε. Τα ΜΑΤ ξεκίνησαν να αποχωρούν και ο κόσμος φώναζε συνθήματα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή και χωρίς καμία αφορμή, εξαπέλυσαν μια νέα επίθεση με δακρυγόνα και κρότου – λάμψης και προχώρησαν στη στοχευμένη σύλληψη του Λάμπρου Γούλα, τον άγριο ξυλοδαρμό του και στη συνέχεια στο βασανισμό του στην οδό Μπουμπουλίνας. Γιατί η σημειολογία είναι συνήθως φαρμακερή και διάφανη. Στον ίδιο δρόμο ακριβώς βρισκόταν επί δικτατορίας το κτίριο της ασφάλειας που λειτούργησε στην επταετία ως επίγειο κολαστήριο για αγωνιστές και αγωνίστριες. Οι βασανιστές κάθε εποχής ακολουθούν μια μεθοδολογική και τοπογραφική συνέχεια.

Παραθέτουμε, λοιπόν, τη λεπτομερή και ανατριχιαστική μαρτυρία του Λάμπρου Γούλα για τα όσα συνέβησαν, έτσι όπως τα περιέγραψε στο omniatv:

«Όταν σχόλασα από τη δουλειά, πήγα με το αφεντικό μου σ’ ένα διπλανό μαγαζί να φάμε και να δούμε τον Ολυμπιακό. Κάποια στιγμή άρχισαν να καταφθάνουν μηνύματα στο κινητό μου ότι γίνεται χαμός στην πλατεία και ότι η Αστυνομία έχει αποκλείσει το καφενείο. Πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί βρίσκονταν μέσα αρκετοί σύντροφοι και φίλοι μου. Η εικόνα που αντίκρισα μόλις έφτασα ήταν αποκαλυπτική. Δε μπορούσες ούτε να μπεις, ούτε να βγεις από το καφενείο. Οι είσοδοι ήταν αποκλεισμένοι από την Αστυνομία.

Έκατσα απ’ εξω, όπου ήδη μαζευόταν κόσμος και διαμαρτύρονταν. Ζητούσαν να φύγουν τα ΜΑΤ και να ελευθερωθεί ο χώρος. Ξεκίνησαν να φεύγουν και ο κόσμος που βρισκόταν στην πλατεία φώναζε συνθήματα. Εγώ βρισκόμουν στη γωνία Τοσίτσα και Τσαμαδού. Χωρίς την παραμικρή αφορμή αρχίσουν κα ρίχνουν χημικά. Εμένα άνοιξαν τη φυσούνα στο πρόσωπο μου κανονικά. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου εκείνη τη στιγμή. Προσπάθησα να φύγω για να απομακρυνθώ από τα δακρυγόνα. Ένας ματατζής μου έριξε μια κλωτσιά από πίσω κι έπεσα κάτω. Έρχονται κι άλλοι από την ίδια διμοιρία, πέφτουν πάνω μου και με βαράνε με το γκλοπ ενώ ήμουν ακινητοποιημένος. Με σηκώνουν, με κρατάνε δύο ματατζήδες από τα χέρια κι ένας με πιάνει από το σβέρκο και με ξαναγυρίζουν προς την πλατεία. Αγχώθηκα γιατί δεν καταλάβαινα τι γίνεται. Εμφανίζεται μάλλον η άλλη μισή ομάδα της διμοιρίας, με πετάνε σ’ αυτούς και αρχίζει το πανηγύρι.

Σ’ όλη τη διαδρομή στην Τσαμαδού και στην Τοσίτσα με χτυπούσαν. Κάναμε δεξιά στη Μπουμπουλίνας και λίγο πριν φτάσουμε στο Υπουργείο Πολιτισμού ακούω τον έναν που λέει «μη τον πάτε στο Υπουργείο, έχει κάμερες, βάλτε τον εδώ πέρα». Με βάζουν σε μια γωνία κι ούτε που ξέρω πόσο με χτύπησαν, έχασα το μέτρημα. Ο ένας από αυτούς ήταν πιο τρελαμένος, μου κοπάναγε το κεφάλι στον τοίχο και προσπαθούσα να το προστατέψω. Αυτός κάποια στιγμή έδωσε εντολή να με γδύσουν. Με πέταγε ο ένας στον άλλον και προσπαθούσαν να μου βγάλουν τα ρούχα. Έδωσα μάχη να κρατήσω το εσώρουχο μου. Με πετάνε γυμνό, μόνο με το εσώρουχο στον τοίχο και ούρλιαζαν «στον τοίχο». Αρχίζουν και ψάχνουν τα πράγματα μου. Δε βρίσκουν τίποτα ούτε στην τσάντα μου, ούτε στα ρούχα μου. Βγάζει ο συγκεκριμένος την ταυτότητα μου, διαβάζει «Γούλας» και μου κοπανάει ξανά το κεφάλι. Μετά ανοίγει το πορτοφόλι μου. Βρίσκει τα χρήματα μου, λέει μια εξυπνάδα που δεν τη θυμάμαι και αρχίζει να τα σκορπάει. Το αντιλαμβάνομαι, γυρίζω και προσπαθώ να τα μαζέψω. Αυτοί χλεύαζαν και με χτυπούσαν πάλι πετώντας με ο ένας στον άλλον. Μετά από κανα πεντάλεπτο κυνηγητό και ξύλο τέτοιου τύπου, με πιάνει πάλι ο συγκεκριμένος και με κολλάει στον τοίχο. Τότε συνέβη κάτι φοβερό. Μου κατεβάζει το εσώρουχο, κολλάει από πίσω μου και φωνάζει «Έτσι γαμάνε οι χακί. Στα Εξάρχεια έχουμε χούντα ρε, το κατάλαβες; Όποιος δε δέχεται φάπα και πούτσα δε θα μπαίνει στα Εξάρχεια. Εμείς κάνουμε κουμάντο». Τελείωσε όλο αυτό. Έχασα τη αίσθηση του χρόνου αλλά νομίζω ότι όλη η φάση πρέπει να διήρκεσε περίπου ένα μισάωρο.

Ήρθαν από την Άμεση Δράση. Μου είπαν να ντυθώ, μου πέρασαν χειροπέδες πισθάγκωνα και με έβαλαν πάλι βίαια στο περιπολικό. Έφτασα στην ασφάλεια χτυπημένος, πρησμένος και σέρνοντας την αριστερή μου πλευρά. Με το που μπήκα, άκουσα που λέγανε «μας φέρανε το Γούλα». Παρότι είχα άλλους 14 προσαχθέντες , με βάλανε σ’ ένα γραφείο μόνο μου. Μέσα σε τρία λεπτά, άκουσα που λέγανε «Διώξτε τους όλους, κρατάμε μόνο το Γούλα».

Ζήτησα να πάρω τηλέφωνο τη δικηγόρο μου. «Μην ανησυχείς – μου είπαν – ξέρει, θα πάρει μόνη της». Όντως, δεν ξέρω αν παρακολουθούν και τη δικηγόρο μου αλλά μετά από 5 λεπτά πήρε. Έκανε πολλές παρεμβάσεις ζητώντας να με μεταφέρουν στο νοσοκομείο.

Μετά από μια ώρα με πήγαν στον Ευαγγελισμό, σαν εγκληματία βέβαια, με χειροπέδες. Οι γιατροί μου φέρθηκαν μια χαρά, απαίτησαν να βγουν οι χειροπέδες, μου έδωσαν πρώτες βοήθειες, μου έκαναν εξετάσεις. Επέστρεψα στη ΓΑΔΑ και μετά αυτόφωρο.

Στο δικαστήριο είχε δηλωθεί ως μάρτυρας κατηγορίας εναντίον μου ένας αστυνομικός από τη διμοιρία. Εννοείται πως δεν εμφανίστηκε. Απαίτησα να εμφανιστεί κι έτσι το δικαστήριο πήρε αναβολή για τις 20 Νοέμβρη.»

Ο Λάμπρος Γούλας κατηγορείται για αντίσταση κατά της αρχής, εξύβριση, βαριά σωματική βλάβη και οπλοκατοχή. Το κατηγορητήριο είναι αστείο. Θα καταρρεύσει στο δικαστήριο πιο εύκολα κι από ένα τραπουλόχαρτο. Υπάρχουν δεκάδες μάρτυρες που πιστοποιούν ότι πρόκειται για μια εντελώς αναίτια σύλληψη. Υπάρχουν, επίσης, δεκάδες μάρτυρες που επιβεβαιώνουν τον άγριο ξυλοδαρμό και το βασανισμό που υπέστη. «Και ενώ ακούγονται τα πρώτα συνθήματα εκείνοι εξαπολύουν την εκδικητική τους οργή στο συγκεντρωμένο πλήθος, πνίγοντας τη γειτονιά και τον εσωτερικό χώρο του Καφενείου στα χημικά, χτυπούν, κυνηγάνε όποιον βρουν μπροστά τους και συλλαμβάνουν τον φίλο και σύντροφο Λ.Γ. τον όποιο πηγαίνουν στα σκοτεινά στενά της Μπουμπουλίνας, όπου και τον βασανίζουν, φωνάζοντας Η ΧΟΥΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ» αναφέρει στην ανακοίνωση του για τα γεγονότα το καφενείο. «Από αυτή την υπέρμετρη βία γίναμε αυτόπτες μάρτυρες στo ξεγύμνωμα, χτυπήματα κατ εξακολούθηση ενώ ήταν πεσμένος και ακινητοποιημένος σε άτομο μέλος της συλλογικότητας Ρουβίκωνας» επισημαίνουν στην ανακοίνωση τους οι Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας. «Στη Μπουμπουλίνας έγδυσαν τύπο και προσήγαγαν έναν άλλον με κλωτσιές» μετέδιδε στις 00.14 η σελίδα radiofragmata. Γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι ήταν παρόντες σ’ αυτό το κρεσέντο αυταρχισμού.

Το ζήτημα δεν είναι απλώς η απόλυτη αντιστροφή των ρόλων θύτη – θύματος, καθώς ένας άνθρωπος θα συρθεί σε δίκη χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα, ενώ οι βασανιστές του θα συνεχίσουν αμέριμνοι να παρενοχλούν κόσμο, να προκαλούν τρόμο στα Εξάρχεια και να εκτονώνουν ελεύθερα την τοξική τους αρρενωπότητα. Το ζήτημα είναι ότι πρόκειται για ένα περιστατικό που επανεισάγει στην Ελληνική Αστυνομία μεθόδους εκτροπής και αποτυπώνει ανάγλυφα το ρεβανσισμό του κρατικού μηχανισμού απέναντι σε οποιαδήποτε φωνή αντίσταση. Ο Λάμπρος Γούλας συμμετέχει ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες, είναι μέλος της αναρχικής συλλογικότητα Ρουβίκωνα και είναι ο πρώτος άνθρωπος που πέτυχε δικαστική απόφαση να καταστραφεί δείγμα του γενετικού του υλικού, το οποίο παρανόμως είχε ληφθεί – απόφαση που ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί. Η βάναυση μεταχείριση του από τις αρχές σχετίζεται απολύτως με αυτές του τις ιδιότητες.


«Άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα στο καφενείο μου είπαν ότι η διμοιρία με το που με έπιασε πανηγύριζε φωνάζοντας «πάμε να φύγουμε, τον έχουμε». Πιστεύω ότι με αναγνώρισαν γιατί συμμετέχω αδιάλειπτα εδώ και 14 χρόνια στις κινηματικές διαδικασίες και μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά ότι η απόφαση να μετατρέψουν την προσαγωγή μου σε σύλληψη στον 6ο όροφο της ΓΑΔΑ υπαγορεύτηκε από τα ανώτατα κλιμάκια της Αστυνομίας, επειδή είμαι μέλος του Ρουβίκωνα. Ωστόσο, δεν είναι αυτό για μένα το σοκαριστικό. Τα ΜΑΤ αυτό κάνουν, σε πιάνουν και τρως ξύλο μέχρι να μπεις στο περιπολικό. Το υπόλοιπο, όμως, να με γδύσουν, να έρχεται ο άλλος να κολλάει πάνω μου κραυγάζοντας ότι έχουμε χούντα, είναι ανήκουστο. Δηλαδή αν ήταν μια κοπέλα στη θέση μου, τι θα έκαναν; Θα τη βίαζαν; Μόνοι τους οι άνθρωποι της ασφάλειας με το που μπήκα παραδέχτηκαν ότι τα ΜΑΤ είναι ανεξέλεγκτα. Οι άνθρωποι είναι φασίστες πέρα από κάθε αμφιβολία. Έδειξαν όλο το ομοφοβικό και σεξιστικό τους υπόβαθρο. Δε σταμάτησαν στιγμή να με αποκαλούν «πουτάνα» και «καριόλη». Με είχαν σα λάφυρο, φέρονταν σαν πρωτόγονοι που χορεύουν γύρω από το θήραμα τους. Να είμαι γυμνός, να με βρίζουν και με χτυπάνε. Τον έναν που γλεντούσε περισσότερο και έδινε εντολές, μπορώ να τον αναγνωρίσω γιατί ήταν ο μόνος που έβγαλε το κράνος του αλλά δε μου το ζήτησε κανείς. Γιατί όλα αυτά γίνονται με τη συναίνεση Χρυσοχοιδη και κυβέρνησης. Αν ζούσαμε σε άλλη κοινωνία, μπορεί να είχε προσδοκίες για δικαιοσύνη και τιμωρία αλλά μη κοροϊδευόμαστε. Ποτέ δεν έχουν τιμωρηθεί οι αστυνομικοί. Ο,τι γουστάρουν κάνουν. Ας γνωρίζουν, όμως, ότι δεν πρόκειται να λυγίσουν κανέναν, ούτε εμένα, ούτε κανέναν άλλον αγωνιστή/στρια του αναρχικού χώρου. Στο δρόμο θα είμαστε.» δηλώνει ο Λάμπρος Γούλας.

«Η σύλληψη του ήταν προσχηματική και σκόπιμη. Υπέστη βασανιστήρια πριν μεταφερθεί στην Κρατική Ασφάλεια, τα οποία είδαν αυτόπτες μάρτυρες. Ο συνδυασμός υπέρμετρης αστυνομικής βίας και βαριάς προσβολής της προσωπικότητας συντελέστηκε με συγκεκριμένες μεθόδους που είναι γνωστές σε συνθήκες κατάλυσης της δημοκρατίας. Οι πράξεις των αστυνομικών είναι κακουργηματικές και ως τέτοιες θα έπρεπε να κριθούν» σημειώνει η Αννυ Παπαρρούσου, συνήγορος του Λάμπρου Γούλα.

Είναι γνωστό από παλιά ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης δεν έχει χρόνο για διάβασμα. Ας κάνει έναν κόπο, όμως, να διαβάσει το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ή το άρθρο 137Α του Ποινικού Κώδικα – είναι μικρότερα σε έκταση από το κείμενο του Μνημονίου. Εύκολα θα διαπιστώσει ότι οι πράξεις που περιγράφονται εμπίπτουν πλήρως στον ορισμό των βασανιστηρίων και διώκονται τόσο από την εγχώρια, όσο και από τη διεθνή νομοθεσία. Αντιστοίχως ποινικά κολάσιμες είναι οι δημόσιες προτροπές σε βία και αυθαιρεσία, οι οποίες αρθρώθηκαν αγόγγυστα από κυβερνητικά στελέχη, όπως ο βουλευτής Μαρκόπουλος που ζητούσε «να τρέξει λίγο αιματάκι αναρχικού» ή ο Άδωνις Γεωργιάδης που ονειρεύεται να δει τα ΜΑΤ να σπάνε πόρτες. Το κανάκεμα των αστυνομικών και η πάγια τακτική ατιμωρησίας τους για όποιο έγκλημα κι αν διαπράξουν εκτρέφουν νέους Κορκονέες, ανθρώπους έτοιμους και αποφασισμένους να τραμπουκίσουν, να παρενοχλήσουν σεξουαλικά, να ξεδιπλώσουν το ρατσιστικό, μισογυνικό και ομοφοβικό τους μένος, να απειλήσουν, να βασανίσουν και να εγκωμιάσουν δημόσια τη χούντα. Αλήθεια, πόσο τραγικά ειρωνικό ακούγεται όλο αυτό καθώς πλησιάζουμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου; Οι θεματοφύλακες του νόμου είναι οι πρώτοι που τον ακυρώνουν συστηματικά για να διατρανώσουν την εξουσία τους, θεμελιωμένη πάνω στο φόβο και το αίμα. Ο Αγκάμπεν το κωδικοποιούσε ως «κατάσταση εξαίρεσης», ο κομαντάντε Μάρκος ως «το απόλυτο στριπτίζ του κράτους». Το σίγουρο είναι ότι ένα φυτώριο φασιστών, βασανιστών και εν δυνάμει δολοφόνων διογκώνεται με την ανοχή ή και τη συναίνεση της κυβέρνησης.


efsyn photo
07.11.2019, 22:47 Ενημερώθηκε στις: 08.11.2019, 08:34

Επεισόδια στα Εξάρχεια με συγκρούσεις και προσαγωγές

Μάνος Τσαλδάρης

Οι δικηγόροι Γιάννα Κούρτοβικ και Άννα Παπαρρούσου σταμάτησαν την απόπειρα εισβολής ανδρών της ΟΠΚΕ σε καφενείο στην πλατεία Εξαρχείων. Καταγγελίες για αναίτιες προσαγωγές.

Ένταση και επεισόδια έλαβαν χώρα το βράδυ της Πέμπτης στην περιοχή των Εξαρχείων, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ένας αστυνομικός.

Όπως έγινε γνωστό από την ΕΛ.ΑΣ., ομάδα αγνώστων επιτέθηκε, στη συμβολή των οδών Μεθώνης και Τρικούπη, κατά αστυνομικών δυνάμεων που ήταν στην περιοχή, με πέτρες και μολότοφ. Οι αστυνομικοί, από την πλευρά τους, έκαναν ρίψη χημικών.

Εκτός από τον τραυματισμό του αστυνομικού, προκλήθηκαν φθορές σε μια μοτοσικλέτα της ομάδας ΔΙΑΣ. Η αστυνομία προχώρησε σε έξι προσαγωγές.

Περικύκλωσαν καφενείο

Γύρω στα μεσάνυχτα, άνδρες της ΟΠΚΕ με ασπίδες περικύκλωσαν ένα καφενείο που βρίσκεται πάνω στην πλατεία Εξαρχείων και ενώ λίγο πριν έκαναν απόπειρα να εισχωρήσουν στο εσωτερικό του.

Έπειτα από παρέμβαση των δικηγόρων Γιάννας Κούρτοβικ και Άννας Παπαρρούσου σταμάτησαν την απόπειρα εισβολής και παρέμειναν προσωρινά στο σημείο, αναμένοντας ένταλμα εισαγγελέα για να προχωρήσουν στις προσαγωγές των περίπου 30 ατόμων που βρίσκονταν εντός του καφενείου. Τελικά, λίγη ώρα αργότερα, οι αστυνομικές δυνάμεις αποχώρησαν από το καφενείο.

Σύμφωνα με καταγγελίες παρευρισκόμενων στο περιστατικό, μόλις εκδηλώθηκαν επευφημίες αλληλέγγυων που είχαν συγκεντρωθεί στο σημείο, επέστρεψαν και επιτέθηκαν εναντίον τους, κάνοντας και κάποιες προσαγωγές.

Επίσης, λίγο μετά τις συγκρούσεις που ξέσπασαν στα Εξάρχεια, δυνάμεις των ΜΑΤ προχώρησαν σε αναίτιες προσαγωγές ατόμων που κάθονταν στα σκαλιά που οδηγούν στον λόφο του Στρέφη επί της οδού Καλλιδρομίου. Στην περιοχή εξακολουθούν να βρίσκονται ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

tweet 7-11-2019 23h30    23h30

tweet 8-11-2019 0h00    00h00

tweet 8-11-2019 0h14    00h14

tweet 8-11-2019 3h23    03h23

οπκε προσπαθεί να μπει στο καφενείο 22h58  22h58

συνθήματα 23h43  23h43


φεύγει η οπκε 23h48  23h48




dikografia labrou goula parapemptiko se evangelismodikografia labrou goula eggrafo evangelismou


dikografia labrou goula ypovoli apo elas (1) publicdikografia labrou goula ypovoli apo elas (2)


United Nations Working Group on Arbitrary Detention: Preliminary Findings from its visit to Greece (2 – 13 December 2019)


Working Group on Arbitrary Detention:
Preliminary Findings from its visit to Greece (2 – 13 December 2019)


I. Introduction

At the invitation of the Government, the United Nations Working Group on Arbitrary Detention (WGAD) conducted an official visit to Greece from 2 to 13 December 2019. The WGAD was represented by Mr. José Antonio Guevara Bermúdez (Mexico, Chair-Rapporteur), Leigh Toomey (Australia, Vice-Chair) and Sètondji Roland Adjovi (Benin) and accompanied by staff from the Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights. This is the second official visit of the Working Group to the country, the first visit having been conducted in 2013.

The Working Group extends its gratitude and appreciation to the Government of Greece for the invitation to undertake this country visit and for its fullest cooperation throughout the visit. In particular, the Working Group met with the officials of the Ministry of Foreign Affairs, Ministry of Citizen Protection, Ministry of Health, Ministry of Labour and Social Affairs, Hellenic Supreme Court of Civil and Criminal Justice, Supreme Court’s Public Prosecutor Office, Public Prosecutor’s Office in Thessaloniki, Ministry of Mercantile Marine and Island Policy, members of the Athens and Thessaloniki Bar Associations; National Centre for Social Solidarity, National Coordinator for Unaccompanied Minors, the Greek National Commission for Human Rights and the Office of the Greek Ombudsman. The Working Group thanks the United Nations Office of the High Commissioner for Refugees and United Nations Children’s Fund for the support provided prior to and during the visit. The Working Group also recognizes the numerous stakeholders within the country who shared their perspectives on the arbitrary deprivation of liberty, including representatives from civil society. The Working Group thanks all of them for the information and assistance they provided.

The observations presented today constitute the preliminary findings of the Working Group. They will serve as a basis for future deliberations between the five members of the Working Group at its forthcoming sessions in Geneva. The Working Group will then produce and officially adopt a report about its visit that will be submitted to the UN Human Rights Council at its 45th session in September 2020.

The Working Group visited 20 places of deprivation of liberty, including police stations; holding cells of the Hellenic Coast Guard, immigration pre-removal detention facilities, prisons, a detention establishment for youth, psychiatric facilities as well as the Centre for children and young adults with disabilities in Lechaina. It was able to confidentially interview over 150 persons deprived of their liberty.

In determining whether the deprivation of liberty is arbitrary, the Working Group refers to the five categories outlined in its Methods of Work, namely: 1) when it is impossible to invoke any legal basis justifying the deprivation of liberty; 2) when the deprivation of liberty results from the exercise of certain rights guaranteed by the Universal Declaration of Human Rights or the International Covenant on Civil and Political Rights; 3) when the right to a fair trial has been seriously violated; 4) when asylum-seekers, immigrants or refugees are subjected to prolonged administrative detention without the possibility of an administrative or judicial review or remedy; and 5) when the deprivation of liberty constitutes a violation of international law on the grounds of discrimination of any kind.

The Working Group provides its preliminary findings on the deprivation of liberty in the context of the criminal justice system, migration, psychosocial disability and social care.

II. Good practices and positive developments

Ratification of international human rights instruments

The Working Group welcomes the ratification by Greece of the Optional Protocol to the UN Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (OPCAT) on 11 February 2014 and the designation of the Greek Ombudsman as the National Preventive Mechanism (NPM). The Working Group recalls that regular independent oversight over all places of deprivation of liberty has a significant role in reducing the instances of arbitrary detention. The Working Group calls upon the NPM to strengthen its efforts to visit in a more regular manner all places of deprivation of liberty across the country. The Working Group also urges the Government to increase its efforts to engage constructively with the NPM, especially on the implementation of the recommendations issued by this body.

Alternatives to detention

The Government has underlined that it applies alternative forms of detention such as the obligation to report regularly to the authorities.

Law No. 4619/2019 has amended the Penal Code to reduce the length of penalties and encourage the use of non-custodial measures. Article 52 reduces the maximum penalty to 15 years for all offences, with the exception of life sentences. Sentences in youth detention facilities vary from 6 months to 5 years if the normal sentence applicable is up to 10 years’ imprisonment, and from 2 to 8 years for a life sentence or other sentence (article 54). Article 55 provides for community service alternatives to detention, while minor offences only punishable by fines are no longer prosecuted.

While the Working Group acknowledges that these provisions are positive steps forward, it would like to emphasize that there is still considerable scope for their implementation.

Provisions for early release

The Working Group was informed that prisoners who have served a percentage of their sentence are eligible for early release from detention.  Under article 105B of the Penal Code, anyone serving a sentence involving the deprivation of liberty may be released when they have served 2/5 of the required time to be served in the case of a sentence up to five years, and 3/5 of the required time in the case of a sentence of between 5 to 20 years.

In addition, according to article 105B of the Penal Code, convicts who work, attend school or participate in vocational training are eligible for a reduction in their sentence to reflect the time spent working or in attending these programs. While the prisoners are not paid for this work and the Government should review it, their participation in the scheme is voluntary. A maximum of two sentence days is deducted from the sentence for every day of work or education undertaken. Article 1 of Presidential Decree 107/2001 makes similar provision for the reduction of sentences for prisoners who work at certain prison farms and other specific penitentiary institutions.

Furthermore, certain categories of prisoners are eligible for early release: persons above the age of 65 are eligible for a reduction in their sentence of two days for every day spent in detention, persons above the age of 75 who are serving a sentence of up to ten years’ imprisonment may serve the remainder of the sentence at home with an electronic bracelet and persons who are assessed with more than 67% of disability, he or she can be released early after serving 1/3 of the sentence. However, the Working Group met with one detainee aged 70, and would therefore like to encourage the Government to ensure that these provisions are applied in practice.

The Working Group was informed that the early release provisions are implemented across Greece and was able to confirm this during its visits to detention facilities. For example, the Working Group observed that, despite the challenging conditions at the Korydallos Prison in Athens, the authorities deliver educational programs, including for finishing high school and studying at university, as well as various vocational project that may be used in reducing the sentence.

The reduction of sentences under these provisions is commendable as it provides convicts with the ability to undertake work and gain new vocational and other skills, and contributes to the earlier reintegration of prisoners into society. The provisions for early release are also an important means of addressing the very serious problem of overcrowding of detention facilities throughout Greece. The Working Group urges the Government to continue to extend this practice as much as possible within the prison population and other places of deprivation of liberty.

Cooperation by the authorities

The Working Group wishes to emphasize the full cooperation of the Government both prior to and during its visit in terms of securing all the requested meetings with stakeholders, provision of relevant data and information, and ensuring unimpeded access to all places of detention. This is a strong foundation for the Working Group to continue its dialogue with the authorities on detention practices across Greece.

III. Deprivation of liberty in the context of the criminal justice system

Presentation before a judicial authority

The Working Group recalls that anyone arrested or detained on a criminal charge has the right to be brought promptly before a judicial authority. During its visit, the Working Group ascertained that individuals are normally presented to the Public Prosecutor within 24 hours of arrest. While this is commendable, the Working Group considers that presentation to the prosecutorial authorities cannot be equated with presentation to judge required under article 9(3) of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR). As the UN Human Rights Committee has noted, prosecutorial authorities do not possess the requisite degree of independence to assess the necessity and proportionality of detention. The Working Group therefore recommends that Greece complies with its obligations under the ICCPR.

Pre-trial detention

The Working Group recalls that, according to article 9(3) of the ICCPR, detention shall be exceptional rather than the general rule, and anyone detained on a criminal charge has the right to be tried within a reasonable time or released.

The Working Group notes with concern the widespread use of pre-trial detention in Greece. The imposition of pre-trial detention is in practice automatic, as the individual assessment of whether detention is necessary and proportionate does not take place. Pre-trial detention may also be imposed for up to 18 months, contrary to article 6(4) of the Greek Constitution, which stipulates that detention pending trial should not exceed one year in the case of felonies or six months in the case of misdemeanours. These periods may only be extended for up to six months in entirely exceptional cases.

Moreover, the separation of pre-trial detainees and convicted persons is not implemented in any of the facilities visited. Pre-trial detainees are also subject to the same treatment as those who have been convicted, contrary to the presumption of innocence that all persons are entitled to prior to conviction. The failure to separate pre-trial detainees and convicted prisoners is contrary to article 10(2)(a) of the ICCPR and rule 11(b) of the Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners (the Mandela Rules).

The Working Group urges Greece to abide by its international obligations to ensure that pre-trial detention is exceptional, and that persons detained pending trial are separated from convicted persons and are subject to separate treatment appropriate to their status as unconvicted persons.

Presumption of innocence

The Working Group recalls that everyone charged with a criminal offence has the right to be presumed innocent under article 14(2) of the ICCPR. The Working Group received credible information involving non-nationals in pre-trial detention who were detained exclusively on the basis of police testimony, including when there was other evidence that did not support the guilt of the persons involved. Similar instances were reported to the Working Group in cases of drug related crimes and organised crimes. The presumption of innocence imposes a burden on the prosecution of proving charges beyond reasonable doubt. The Working Group urges the judicial authorities to ensure that accused persons are afforded the right to the presumption of innocence and a fair consideration of all available evidence when making decisions to detain, regardless of the nationality of the accused.

Right to legal counsel

The Working Group was informed of numerous cases in which detainees accused of misdemeanours were not informed of their right to legal assistance, including legal aid. In most instances, the detainees appeared without a lawyer when brought to the Public Prosecutor when pre-trial detention was ordered. As a result, the detainees could not effectively defend themselves and were not given a fair opportunity to contest the pre-trial detention. The Working Group received information, however, that detainees who were accused of felonies, particularly in relation to serious drug offences, were informed of their right to access a lawyer of their choice or at no cost if they did not have sufficient means to afford legal assistance. The Working Group recommends that the provision of the right to legal assistance be extended to all persons who are accused of any type of crimes, particularly misdemeanours.

According to principle 9 and guideline 8 of the UN Basic Principles and Guidelines on remedies and procedures on the right of anyone deprived of their liberty to bring proceedings before a court, persons deprived of their liberty have the right to legal assistance by counsel of their choice, at any time during their detention, including immediately after the moment of apprehension. Upon apprehension, all persons shall be promptly informed of this right. Assistance by legal counsel in the proceedings shall be at no cost for a detained person without adequate means.

The Working Group encourages the Government of Greece to ensure that all persons shall be promptly informed of the right to legal assistance by counsel of their choice upon apprehension or at no cost if they cannot afford a lawyer. The authorities must also ensure that all persons deprived of their liberty benefit from this right at any time during their detention.

Provision of information in other languages

The Working Group recalls that, according to articles 9(2) and 14(3)(a) of the ICCPR, every person who is arrested has the right to be informed in a language that he or she understands of the reasons of the arrest, and to be promptly informed of the charges. The authorities are also required to inform the detained person in a language that he or she understands of his or her rights, including the right to legal counsel and to request a court to consider the legality of the detention.

The authorities informed the Working Group that all detained persons are informed of the reasons for their detention, either orally or in writing. If the detained person is a foreign national who does not understand the Greek language, care is taken to explain their rights to them through an interpreter or a consular authority. Individual informative sessions are provided when necessary in special cases. Information bulletins in the language of the detainee are also available, but were not visible in most cases. The Ministry of Citizen Protection provided to the Working Group printed materials with the rights of detainees explained in various languages, but these materials do not appear to be consistently provided to detainees.

The Working Group received numerous reports that, owing to the lack of interpreters, detainees were not informed in a language that they understood of the reasons of their arrest, nor of their rights as detainees. According to article 14(3)(f) of  the ICCPR, all persons charged with a criminal offence have the right to the free assistance of an interpreter if he or she cannot understand the language used in court. While the challenges of providing interpretation are considerable in a context in which persons of many different nationalities and languages are in contact with the law, the Working Group urges the Government to provide interpretation services to all persons who have been deprived of their liberty.

Short trials

A fair trial requires time for the parties to present their evidence and, in particular, for the accused person to be given adequate time to be heard pursuant to article 14(1) and 14(3) (b) and (d) of the ICCPR. According to several credible reports, some criminal trials have been short, ranging from a few minutes to a few hours and concluded in a single day. There is also often no opportunity for the accused to address the court, while law enforcement agents are extensively heard. This practice is in direct violation of the rights to a fair trial, including the principle of the equality of arms. The Working Group calls upon the Government to ensure that the accused is given adequate time to present a defence and to address the court.

Overcrowding of detention facilities

The Working Group notes that severe overcrowding remains an issue in most detention facilities, which are over capacity. The Working Group is of the view that overcrowding could be resolved by reducing the use of pre-trial detention, establishing new separate facilities for remanded persons and implementing alternative measures to detention.

Conditions of detention

During its visits to facilities in which people are deprived of their liberty, the Working Group noted that the conditions were in some instances better for Greek nationals than other foreign nationals. For example, at some prison facilities, the wards in which Greek nationals are detained appear to be significantly less crowded than other wards in which other nationals are housed, with a higher number of non-European nationals detained in each cell.  In addition, several non-Greek detainees from other regions reported serious health issues, including physical and psychosocial disabilities that require urgent medical attention that has not been granted by the authorities.

The Working Group was, however, also informed of other cases of vulnerable individuals and groups who had received appropriate individualised treatment from the authorities, including persons who were accused of or had committed serious sexual offences that require protective measures and LGBTI persons. The Working Group invites the Government to ensure consistent application of individualised treatment in all places of detention.

Furthermore the Working Group is concerned that, in general, the medical services located in prisons are understaffed, which could result in a higher risk of deaths in custody. According to rule 24 of the Mandela Rules, prisoners should enjoy the same standard of health care that is available in the community, and should have access to necessary health care services free of charge without discrimination.

Having visited detention facilities related to the criminal justice system, including police stations and prisons, the Working Group considers that they do not generally meet international standards, particularly the Mandela Rules, due to overcrowding, lack of adequate cleaning and sanitary services, and inadequate or non-existent health services. The lack of satisfactory conditions of detention often impacts upon a detainee’s ability to participate in his or her criminal proceedings and to present an effective defence and appeal. It is therefore important for the Government to address the conditions within detention facilities as a matter of priority.

Monitoring of places of detention

The Working Group identified a general lack of awareness among detainees as to how to submit a complaint in relation to their detention and the conditions in which they are held.  There is no visible mechanism in places of deprivation of liberty, such as a telephone number or relevant contact details, to present claims to the Greek Ombudsman on violations of human rights.  Many detainees also reported that there were few, if any, visits to their places of detention by relevant monitoring mechanisms. The Working Group urges Greece to consider establishing a hotline for reporting in the prisons, to display such information throughout, and provide sufficient funding for regular and independent monitoring and oversight of places of detention.

IV. Detention of persons in the context of migration

The Working Group recognises the challenges involved in respecting international human rights standards in the current context of mass migration into the country and the arrival of large numbers of people seeking international protection. Following the closure of the borders at the Balkan corridor and the adoption of the EU-Turkey statement in March 2016, the administrative detention of migrants has significantly increased. As a result, in 2017, 68,112 persons were arrested for illegal entry or stay in Greece; 93,367 in 2018; and, as of 2 December 2019, 98,019 in 2019. As of 5 December 2019, 2 257 asylum seekers are detained in pre-removal detention centres (PRDCs) and 1273 persons are further detained in police stations.

The Working Group visited ten facilities in which asylum seekers may be or are deprived of their liberty, including police stations, border guard stations and cells maintained by the Hellenic Coast Guard, reception and identification centres (RICs) and PRDCs. It identified serious problems that may lead to the arbitrary and prolonged deprivation of liberty, including the inadequate individual assessment of the appropriateness and necessity of detention; detention exceeding in practice the maximum three-month period provided by law for asylum seekers due to the delays in registration of asylum applications, and detention in inappropriate facilities such as police stations that are not suitable for the long-term detention, including of asylum seekers. Equally, the Working Group identified gaps in the provision of interpretation and legal aid, resulting in the lack of access to judicial remedies against the detention decisions. It furthermore notes with particular concern the policy of geographical restriction on the movement of asylum seekers from the islands and the lack of awareness of the consequences of breaching this restriction, namely placement in a PRDC.

Right to seek asylum

According to the Government, the Hellenic Police has been given clear orders to respect the right of detainees to submit an application for international protection and to exercise the legal remedies provided for by the law. The authorities claim that no foreign citizen in detention who has applied for international protection may be returned, until his/her application has been examined, since Greece fully respects the 1951 Geneva Convention relating to the Status of Refugees as well as the procedures laid out in EU Directive 2013/32/EU, incorporated into national law.

The Hellenic Coast Guard signed a Memorandum of Understanding with the UNHCR in Greece in September 2014, which was renewed in 2018. The Memorandum aims at protecting and safeguarding the fundamental rights of migrants and refugees, in accordance with the requirements of international, European and national law. Furthermore, representatives of civil society have access to all detention areas. This also applies to representatives from other actors involved in migration and refugee matters, such as the UNHCR.

According to the Greek authorities, foreign citizens under detention are provided with “Information Notes” so that they are informed in a language they understand of their rights regarding detention and the asylum procedure. The presence of an interpreter is also a standard procedure and efforts are made to cover the interpretation needs of all departments involved, with interpreters appointed by the Government or provided by NGOs.

During its on-site visits and interviews, the Working Group observed that many detainees either did not understand their right to apply for asylum and/or the procedure involved in doing so, with some individuals incorrectly believing that the process was initiated when they were fingerprinted. There is no established scheme for providing legal aid during the first instance asylum application, and interpretation was not consistently provided, with asylum seekers relying on second-hand information from fellow applicants.

The Working Group was informed that no information is provided by the police to the detainees on their right to apply for international protection or the procedural stages; such information is only provided by non-government actors. No further information appears to be provided regarding the detention time limits. In addition, both the original detention decisions and their reviews following ex-officio review by the judicial authorities are only drafted in Greek. Most PRDCs do not have interpretation services for most languages, and when interpreters exist, they do not undertake the interpretation of all procedural steps, documents and everyday issues, especially taking into consideration the high number of detainees in many PRDCs.

Furthermore, some persons who had been detained on separate criminal charges but were also applying for asylum experienced significant barriers to pursuing their claims when they were unable to attend their interviews with the Asylum Service. In addition, the Working Group was informed that these criminal charges could affect determination of the asylum claim.

The right to seek asylum is recognised under article 14(1) of the Universal Declaration of Human Rights. In addition, as the Working Group recognised in its Revised Deliberation No. 5, the right to personal liberty is fundamental and extends to all persons at all times, including migrants and asylum seekers irrespective of their citizenship, nationality or migratory status. All detained migrants must have access to legal representation and interpreters.

Protective custody

According to the Government, article 19 of Presidential Decree 220/2007 obliges the competent authorities, such as the Reception and Identification Service, the Asylum Service and the Police, to undertake all the necessary measures for the representation of unaccompanied minors. This entails the competent authorities informing the Prosecutor for Minors or, when there is no such Prosecutor, the Prosecutor at the local First Instance Court, who acts as a temporary guardian. Moreover, Law 4554/2018, which will enter into force on 1 March 2020, foresees that all unaccompanied minors in Greece are appointed a professional guardian.

According to article 118 of Presidential Decree 141/1991, children can be placed under protective custody until they are referred to appropriate reception facilities or until they are reunited with the persons responsible for them. Protective custody under Greek law does not always amount to detention but, in practice, it has mostly been implemented through the detention of children in pre-removal detention facilities or police stations. In some cases, children have been placed under protective custody in hospitals, also under the care or supervision of police forces.

According to data from the National Centre for Social Solidarity (EKKA), as of 30 November 2019, there were 257 children held in protective custody. EKKA prioritises unaccompanied minors in administrative detention for placement in alternative emergency accommodation or proper shelters. However, the Government points to the considerable lack of such places in order to cover the needs of all unaccompanied minors in Greece. The Working Group was informed that while the number of unaccompanied minors in the country has reached approximately 5000, there are 1376 places in long-term accommodation and 840 in short term accommodation.

The Working Group confirmed the existing substantial burden on shelter facilities, resulting in many unaccompanied children being held in protective custody in unacceptable conditions in facilities that are not appropriate for the detention of children, such as police stations and pre-removal facilities on the mainland. Although officials appear to be providing the best support available in the circumstances, the Working Group noted that some children were being held for prolonged periods (ranging from a few days to more than two months) in conditions similar to those of criminal detention, especially in police stations. These children were being held together with adults, in dark cells, with no access to recreational or educational activities, and no information on what would happen to them in future. There is no maximum time limit on the period in which a child may be held in protective custody.

Furthermore the Working Group was informed that the prosecutor, as institution responsible for the care and security of the children under protective custody, does not visit the children in the detention facilities.

In February 2019, the European Court of Human Rights found that the automatic placement of unaccompanied asylum-seeking children under protective custody in police facilities, without taking into consideration the best interests of the child, violated article 5(1) of the European Convention on Human Rights (ECHR). The Working Group urges the Government to uphold its obligations under the Convention of the Rights of the Child and ECHR by putting an end to the detention of children under the protective custody scheme in police stations or other facilities related to the criminal or immigration systems.

The Working Group invites the Government to ensure that the best interest of each child is prioritized and that children who enter the country in an irregular manner are not detained and are placed in facilities appropriate to their age. As the Greek Ombudsman has observed, this could be achieved by transitioning to community-based care, foster care, supported independent living, and the gradual reduction of institutional structures.

Age assessment

According to article 14(9) of Law No. 4375/2016, whenever there is doubt as to whether a third-country national or stateless person is a minor, an age assessment shall be undertaken and, until the assessment ruling is issued, the person is presumed to be a minor. In addition, according to article 6 of the Joint Ministerial Decision 92490/2013, age assessment of persons claiming to be minors is to be conducted in three consecutive stages consisting of: clinical examination by a paediatrician; psychological and social evaluation by qualified experts, and medical examination of skeletal age. Article 6(8) of the Decision provides for procedural guarantees throughout the age assessment, including guaranteeing that the person is represented throughout the procedure, obtaining of consent for the examinations, and ensuring that the primary consideration is the best interest of the child.

The Working Group notes that these provisions are not being applied in practice. At present, the police reportedly rely primarily on x-ray and dental examinations under the third step of the age assessment procedure, and these examinations are not sufficient to accurately assess a person’s age. Persons claiming to be children are reportedly not generally represented or informed of their rights in a language that they understand during the assessment. In order to challenge the outcome of the assessment, the person must submit an appeal to the Secretariat of the RIC within 10 days of notification of the decision, which poses difficulties for persons based within a RIC who cannot access relevant documentary proof of their age within such a short timeframe. In addition, the assessment procedure appears to be ad hoc and only applies to persons undergoing reception and registration procedures, as well as those who have applied for international protection. The guarantees applicable to age assessment do not apply to unaccompanied children who are in protective custody under the responsibility of the Hellenic Police.

As a result, unaccompanied minors and other children are being detained unnecessarily due to inaccurate assessment procedures, and are treated as and detained with adults. The Working Group recommends that the authorities consistently apply the guarantees outlined above when conducting age assessments, particularly the presumption that a person is a child unless the contrary can be conclusively proven. The Working Group reiterates the Greek Ombudsman’s call to the Government in 2018 to put a complete end to all administrative detention of migrants under 18.

Vulnerability assessment

Greek law does not prevent the detention of vulnerable individuals or groups. However, the law contains guarantees for such individuals.  According to article 14(8) of Law No. 4375/2016 and article 11(2) of Law No. 3907/2011, vulnerable people include unaccompanied minors; persons with disabilities; elderly persons; pregnant women; single parent families with children, victims of torture or other serious form of psychological, physical, or sexual violence or exploitation (for example, persons with post-traumatic stress disorder), and victims of trafficking. The vulnerability of an individual must be assessed by the Reception and Identification Service prior to registration of an asylum application or during the asylum process, and is used in determining whether to detain or prolong detention.

The determination of vulnerability is critical to the immigration and asylum procedures, at least until the new law on international protection enters into force which no longer associates the vulnerability assessment with the type of asylum procedure to be followed. Currently, when a person is determined to be part of a vulnerable group specified in the legislation, the geographical restriction to remain on the island at which he or she arrived or was received is lifted, and the person can travel freely within Greece without risk of arrest. The consideration of asylum applications is also reportedly faster for those persons who are recognised as belonging to a vulnerable group under the regular asylum procedure.

Persons who are vulnerable are, however, detained in practice, and the Working Group was informed of cases in which individuals did not undergo a proper identification of vulnerability and individualised assessment prior to the issuance of a detention order. There are also delays between the time of arrival and the conducting of vulnerability assessments due to the understaffing and lack of medical and psychosocial experts. The Working Group urges the authorities to prioritise the hiring of sufficient experts, particularly in the islands, to carry out vulnerability assessments and to ensure that they are conducted in every case.

Opportunity to challenge detention and removal decision

The Greek authorities have pointed out that the right of foreign citizens to challenge the measure of detention in case of expulsion was provided for in article 76 of Law 3386/2005, a right that can be exercised anytime during the duration of the detention.

The Working Group was informed that asylum applications are submitted before the Asylum Service in the first instance. If the application is rejected, the applicant can appeal the decision in the second instance before an Independent Appeals Committee under the Appeals Authority. An appeal must be lodged within five days at border procedures. Legal aid funding for lawyers is only provided on appeal and, if a person did not have their own lawyer during the initial first instance hearing, taking into consideration that the Asylum Service lawyers do not suffice to cover all demands, it is practically impossible to find a lawyer within the prescribed time in order to prepare for the appeal.

Asylum seekers may also lodge an application for annulment of the second instance decision before the Administrative Court of Appeals within 60 days from the notification of the decision. However, the effectiveness of this legal remedy is severely undermined by a number of obstacles, including that a lawyer can only file the application for annulment. No legal aid is provided in order to challenge a second instance negative decision on an asylum application and the capacity of NGOs to file this application is very limited taking into account the number of persons in need of international protection in Greece. In addition, the application for annulment does not automatically suspend deportation, and there is no guarantee that the applicant will not be removed during lengthy delays in hearing the matter.

The Working Group urges the Government to expand the availability of publicly funded legal aid so that persons seeking international protection can access legal advice at all stages of the process from the time of filing their application until a final determination is made.

Support to lawyers and human rights defenders

In its 2013 report, the Working Group has recommended that lawyers and civil society organizations, as vital stakeholders who must be protected, should be ensured full access to all detention facilities, and a systematic, independent monitoring system should be established for them.

The authorities have informed the Working Group of the National Mechanism for the investigation of incidents of ill treatment, arbitrary conduct in the discharge of duties or misuse of power by law enforcement and detention facility agents that has been established by article 56 of Law 4443/2016 within the Greek Ombudsman. The National Mechanism is a supplementary mechanism to the independent functions of the judicial system and of the internal procedures of security forces disciplinary bodies, which will further guarantee that such incidents are fully and effectively investigated by an independent authority.

Pushbacks at the Greece-Turkey border

The Working Group was informed that some newly arrived persons in the Evros region are arrested, detained in very poor conditions, and summarily returned across the Greece-Turkey land border without being given the opportunity to apply for international protection in Greece.  In some cases, individuals had made previous attempts to cross the border, but were forcibly removed to Turkey in each case.  Pushback practices are not permitted under Greek law and are contrary to the right to seek asylum. The Working Group is therefore of the view that detention for this purpose has no legal basis. The Working Group urges the Government to put an immediate end to pushbacks and to ensure that such practices, including any possible acts of violence or ill-treatment that has occurred during such incidents, are promptly and fully investigated.

Legislative amendments and the announced policy on migration

The Working Group also takes note of the entry into force of parts of Law No. 4636/2019 on 1 November 2019, with other provisions entering into force from 1 January 2020. The new provisions appear to introduce more restrictive procedures that may compromise the general legal principle that detention of asylum seekers is exceptional and should only be resorted to where provided for by law and where necessary to achieve a legitimate purpose.

According to article 46 of Law 4636/2019, persons applying for international protection can be detained, if necessary, regardless of whether they apply for asylum while in detention or not. In addition, the Asylum Office will no longer provide a recommendation regarding the detention to the police, but only information.

The Working Group is also aware that the new law will extend the maximum detention period from 3 to 18 months, which may reach 36 months if added to immigration detention. This appears to treat the detention of migrants and asylum seekers as the rule and not the exception. The Working Group is concerned that these provisions are not in line with the principle of proportionality, necessity and reasonableness, which should govern measures of deprivation of liberty.

The Working Group is aware of the Government’s plans to establish five new centres in order to create more space to accommodate asylum seekers. It is not clear whether and to what extent these centres will be closed so that residents are in effect deprived of their liberty. The Working Group received numerous allegations that the facilities, as created by the new law and in accordance with the Government’s policy, will be closed ones, as opposed to open centres such as the existing RICs. The authorities have argued that the term closed only means that the entrance and exit of the centre will be controlled.

It is important for the Government to ensure that any new centres remain open and do not reinforce the practice of detaining asylum seekers. However, the plans also reportedly include the creation of centres for unaccompanied minors staffed by doctors and psychologists, which may be a positive development if they are not closed centres.

V. Deprivation of liberty in the context of psychosocial disability and social care

The Working Group was informed that psychosocial disabilities, including depression and anxiety disorders, are increasingly common in Greece as a result of the economic crisis in recent years. The Ministry of Health has committed to prioritising the deinstitutionalisation of persons with psychosocial disabilities whenever possible, which is a commendable approach and has resulted in community-based care being made available to more individuals. For example, the Dromokaiteio Psychiatric Hospital in Attica provides hospices, boarding houses, and supported-living apartments to allow persons who would otherwise have required hospitalisation to live independently in the community.

With regards to the care institution for children and young adults with disabilities in Lechaina, the Working Group would like to encourage the Government to continue with the deinstitutionalisation process and, in the meanwhile, to provide it with sufficient financial and material resources and personnel including doctors, nurses, auxiliary personnel, as well as occupational therapists and physiotherapists, in order to enable the institution to fully comply with the Convention on the Rights of Persons with Disabilities.

However, psychiatric clinics and units within hospitals continue to receive a large number of involuntary admissions, with approximately 60% of admissions at Dromokaiteio Psychiatric Hospital being of an involuntary nature. According to the Ministry of Health, there were 8,300 involuntary commitments in 2018 across Greece out of a total 21,500 cases of psychiatric hospitalisation. The procedure for involuntary admission is problematic in several respects, including the fact that police officers are frequently required by an order of the Public Prosecutor to arrest persons who have been reported by relatives or neighbours to be suffering from a psychosocial disability, rather than the arrest being carried out by appropriately qualified medical personnel.  In addition, according to Law 2071/1992, following an assessment of the mental health of such individuals, a court must consider the involuntary admission within 10 days. However, lengthy delays are reportedly common before a judge hears the matter, and when the matter is heard, the proceedings are usually not conducted in the presence of the individual concerned, or of his or her legal counsel. Finally, while involuntarily admitted individuals are given a statement of their rights upon admission, including the right to legal representation, they frequently do not have access to a lawyer to challenge their mental health assessment either because they do not have capacity to contact legal counsel or were unaware of or unable to understand this right.

A draft law is currently being developed in relation to the deprivation of liberty of persons with psychosocial disabilities, and the Working Group urges the Government to address these issues as part of the development of that legislation. Such reforms could include the automatic release of involuntarily admitted individuals if their case cannot be reviewed by the courts within the statutory deadline of 10 days, and ensuring that a guardian is appointed in cases where the individual is lacking capacity to represent him or herself or is unable to seek the assistance of a lawyer.

According to the information received, some individuals are detained involuntarily for prolonged periods, in some cases for years, because they are experiencing mental and/or physical health conditions. This is often because the individuals have no other family or other support in the community.  While this can be an invaluable means of providing social care, such cases must remain under regular review by the courts so that the involuntary admission does not become indefinite deprivation of liberty against the will of the individual concerned.

Finally, the Working Group was informed that the legal basis for the involuntary admission of persons with psychosocial disabilities in private clinics is not clear due to the absence since 1992 of a Ministerial decision covering private facilities. It is important that this gap in the law is addressed as soon as possible, given the increasing use of private clinics due to insufficient capacity to house individuals in public facilities. The Ministry of Health should also conduct regular visits to all places where persons with psychosocial disabilities are held, whether private or public facilities, in order to monitor the length and conditions of involuntary admission and to bring cases that may amount to arbitrary deprivation of liberty to the attention of the Public Prosecutor and the courts.


These are the preliminary findings of the Working Group. The Working Group is mindful of the complexity of the legal framework and the current challenges in relation to the deprivation of liberty in a variety of settings in Greece. It looks forward to engaging in a constructive dialogue with the Government of Greece in the coming months, while determining its final conclusions in relation to this country visit. The Working Group acknowledges with gratitude the willingness of the Government to invite it to Greece and notes that this is an opportunity for introducing reforms to address situations that may amount to arbitrary deprivation of liberty.

«Πολιτικοί και ΜΜΕ ευθύνονται για τη διάχυση ρατσιστικών απόψεων»: Συνέντευξη Παναγιώτη Δημητρά

Αποτέλεσμα εικόνας για ereportaz
«Πολιτικοί και ΜΜΕ ευθύνονται για τη διάχυση ρατσιστικών απόψεων»

«Πολιτικοί και ΜΜΕ ευθύνονται για τη διάχυση ρατσιστικών απόψεων»

Της Νατάσσας Βουδούρη

Σφοδρές αντιδράσεις και ερωτηματικά έχει προκαλέσει η μήνυση του Παναγιώτη Δημητρά, εκ μέρους του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, στην «Κιβωτό του Κόσμου», για ρατσιστική συμπεριφορά. Ο κ. Δημητράς, αγωνιστής με πλούσια δράση, μίλησε αποκλειστικά στο ereportaz για τις ρατσιστικές απόψεις της χώρας μας, την ξενοφοβία και την νομική οδό που ακολουθεί στα θέματα αυτά.

1.Τι ακριβώς είναι το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι; Που και πως δραστηριοποιείται εντός και εκτός Ελλάδας;

Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1993 και δηλωμένος σκοπός της είναι «να παρακολουθεί, να δημοσιοποιεί, να ασκεί πίεση και να παρεμβαίνει για θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων και διακρίσεων στην Ελλάδα, και, περιστασιακά, στα Βαλκάνια». Επίσης, παρακολουθεί συντονισμένα τα ελληνικά και βαλκανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης όσον αφορά ρατσιστικά, μισαλλόδοξα ή εθνικιστικά στερεότυπα μίσους. Το έργο της περιλαμβάνει, σε συνεργασία με άλλες ΜΚΟ, τη δημοσίευση δελτίων τύπου, αναλυτικών ετήσιων εκθέσεων, εναλλακτικών εκθέσεων προς τις Επιτροπές Εμπειρογνώμων για τις Συμβάσεις του ΟΗΕ, όπως επίσης εξειδικευμένες εκθέσεις αναφορικά με εθνοτικές ή εθνικές, εθνογλωσσικές, θρησκευτικές και μεταναστευτικές κοινότητες που υφίστανται στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια.

Το ΕΠΣΕ ασχολείται με θέματα ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων με:

* παρακολούθηση της εφαρμογής των διεθνών συνθηκών,
* σύνταξη εκθέσεων για εθνικές, εθνογλωσσικές και θρησκευτικές μειονοτικές κοινότητες, καθώς και εκθέσεων στα όργανα του ΟΗΕ για την κατάσταση στην Ελλάδα σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των παιδιών, την καταπολέμηση του ρατσισμού, τα πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα, τα βασανιστήρια,
* αναφορές και ένδικα μέσα σε ελληνικά και διεθνή δικαστικά όργανα,
* παρεμβάσεις στις κυβερνήσεις και στους διακυβερνητικούς φορείς,
* δημοσίευση άρθρων, βιβλίων και εντύπων, παραδοσιακών και ηλεκτρονικών.

Ειδικότερα, καταγράφει ρατσιστικά εγκλήματα (στο Παρατηρητήριο Ρατσιστικών Εγκλημάτων και τα αναφέρει στις Εισαγγελίες για Ρατσιστικά Εγκλήματα. Σε λίγες περιπτώσεις παρέχεται και νομική συνδρομή σε σχετικές δίκες. Το έργο αυτό γίνεται αποκλειστικά με τη συνδρομή εθελοντών και εθελοντριών, στελεχών και δικηγόρων.

To ΕΠΣΕ υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μέχρι τη διάλυσή της το 2007. Σήμερα είναι μέλος των διεθνών ΜΚΟ European Implementation Network, World Organization Against Torture, Justicia European Rights Network, the International Detention Coalition, the International Network Against Cyber Hate, και Justice and Environment.

2.Ποιες είναι οι σημαντικότερες «νίκες » που έχετε πετύχει ως τώρα;

Αναμφισβήτητα οι δεκάδες καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα καθώς και οι Συστάσεις των Επιτροπών Εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης επειδή η Ελλάδα παραβίασε δικαιώματα των Ρομά, των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων, των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων, των θυμάτων αστυνομικής βίας, των θυμάτων ρατσιστικών εγκλημάτων λόγου και βίας, κτλ.

3.Οι πρόσφατες μηνύσεις εναντίον του πάτερ Αντώνιου και στην συνέχεια του Αντώνη Σαμαρά έγιναν επί προσωπικού ή από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι; Που αποσκοπούν;

Έγιναν από το ΕΠΣΕ και υποχρεωτικά υπογράφονται από το νόμιμο εκπρόσωπό του που είναι ο υποφαινόμενος. Όπως και άλλες 600 ανάλογες μηνυτήριες αναφορές στοχεύουν να βοηθήσουν τη δικαιοσύνη να εφαρμόσει τις συστάσεις ΟΗΕ και Συμβουλίου της Ευρώπης. Χαρακτηριστικότερες οι πιο πρόσφατες (2016) συστάσεις της Επιτροπής του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων:

«Η Επιτροπή καλεί το Συμβαλλόμενο Κράτος να λάβει μέτρα αποτελεσματικής πρόληψης, καταπολέμησης και τιμωρίας της ρατσιστικής ρητορικής μίσους και των ρατσιστικών εγκλημάτων μίσους. Υπενθυμίζοντας τις γενικές συστάσεις της Νο 35 (2013) για την καταπολέμηση της ρατσιστικής ρητορικής μίσους και Νο 31 (2005) σχετικά με την πρόληψη των φυλετικών διακρίσεων στη διοίκηση και λειτουργία του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, η Επιτροπή συνιστά στο Συμβαλλόμενο Κράτος:

(α) Να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για τη δίωξη ατόμων, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών, για τις πράξεις που προβλέπονται από το άρθρο 4, και να παράσχει πληροφορίες στην επόμενη έκθεση της σχετικά με τις έρευνες της αστυνομίας, τις ποινικές διαδικασίες, και τις ποινές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με το πολιτικό κόμμα της Χρυσής Αυγής και των μελών της. Η Επιτροπή επιθυμεί να τονίσει ότι το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης δεν πρέπει να υπονομεύει τις αρχές της αξιοπρέπειας, της ανεκτικότητας, της ισότητας και της μη διάκρισης, καθώς η άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης φέρει μαζί της ιδιαίτερες ευθύνες, μεταξύ των οποίων είναι η υποχρέωση της μη διάδοσης ιδεών βασισμένων στη φυλετική ανωτερότητα ή στο φυλετικό μίσος·

(β) Να ενισχύσει την εκπαίδευση για τον εντοπισμό, την καταγραφή, την πρόληψη και την καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους, της ρητορικής μίσους και των κινήτρων προκατάληψης, στοχεύοντας το δικαστικό σώμα, την αστυνομία, τις εισαγγελίες, και την επιθεώρηση εργασίας, και να βελτιώσει του συντονισμό μεταξύ αυτών των θεσμών·

(γ) Να διασφαλίσει ότι τα μέσα μαζικής επικοινωνίας δεν στιγματίζουν, δεν παράγουν στερεότυπα και δεν στοχεύουν αρνητικά μη-πολίτες και εθνοτικές μειονότητες, και με αυτό το σκοπό, να διασφαλίσει την εφαρμογή και την ενίσχυση της αρμοδιότητας του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που εποπτεύει και ρυθμίζει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ώστε να απαγορεύει τη μετάδοσης των ρατσιστικών, ξενοφοβικών ή μη-ανεκτικών δηλώσεων, και να διασφαλίσει ώστε οι ανάλογες κυρώσεις να επιβάλλονται σε αυτές τις περιπτώσεις·

(δ) Να διοργανώσει εντατικές εκστρατείες σε όλη τη χώρα, σε συνεργασία με τα εθνικά θεσμικά όργανα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, με στόχο την προώθηση της ανοχής και την καταγγελία ρατσιστικών συμπεριφορών και να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τη νομική απαγόρευση των φυλετικών διακρίσεων και για τις διαθέσιμες οδούς για την κατάθεση μηνύσεων και να διευκολύνει την πρόσβαση των θυμάτων στη δικαιοσύνη μεταξύ άλλων με την ενίσχυση του συστήματος νομικής βοήθειας·

(ε) Να θεσπίσει συγκεκριμένα μέτρα, σε διαβούλευση με τις εμπλεκόμενες ομάδες, να αυξήσει τις αναφορές και καταγραφές ρατσιστικών εγκλημάτων μίσους, εξασφαλίζοντας ότι ο μηχανισμός υποβολής αναφορών είναι διαφανής και προσβάσιμος, και να βρει τρόπους ώστε τα θύματα να έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στην αστυνομία και το δικαστικό σύστημα·

(στ) Να βελτιώσει το σύστημα συλλογής στατιστικών στοιχείων σχετικά με τις καταγγελίες εγκλημάτων μίσους, και να παράσχει λεπτομερείς πληροφορίες στην επόμενη περιοδική έκθεσή του για τέτοιες καταγγελίες και τα αποτελέσματά τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συλλέγονται από το Παρατηρητήριο για την Πρόληψης της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, καθώς και αναλυτικά στοιχεία για τις άδειες διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους που χορηγούνται σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι είναι θύματα ή μάρτυρες ρατσιστικών εγκλημάτων·

(ζ) Να επιταχύνει την υιοθέτηση του υπό διαμόρφωση Σχεδίου Δράσης κατά του ρατσισμού και να του παράσχει τους απαραίτητους πόρους, μετρήσιμους δείκτες, και χρονοδιάγραμμα για την αποτελεσματική εφαρμογή του.»

4.Πώς βλέπετε η κοινωνία να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους θέματα;

Ενώ σημαντικά τμήματα της κοινωνίας έχουν ενεργή αντιρατσιστική στάση και δράση μεγάλα τμήματα της κοινής γνώμης έχουν διαμορφωμένες ρατσιστικές θέσεις, όπως δείχνουν τα Ευρωβαρόμετρα, όπου τα μεγαλύτερα ποσοστά φορέων ρατσιστικών απόψεων εδώ και δεκαετίες υπάρχουν στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα.

5.Θεωρείτε ότι το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι μπορεί να συμβάλει στην ευαισθητοποίηση και στην πάταξη φαινομένων ρατσισμού απέναντι στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες;

Την ευθύνη της ευαισθητοποίησης, όπως λένε και οι συστάσεις του ΟΗΕ, έχει η κυβέρνηση και η δικαιοσύνη και βέβαια οι εκπαιδευτικοί φορείς και τα ΜΜΕ. Το ΕΠΣΕ συμβάλλει στην πάταξη μέσω των αναφορών στις αρχές και στους διεθνείς οργανισμούς, και είναι πάντα διαθέσιμο για κάθε άλλη δράση, αλλά διαχρονικά οι κυβερνήσεις το αποκλείουν από την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Εθνικό Συμβούλιο κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας και διάφορα παρόμοια όργανα.

6.Με αφορμή τη μήνυση στον Αντώνη Σαμαρά με ποιον τρόπο πρέπει να αντιμετωπίζονται οι μετανάστες και οι πρόσφυγες;

Απλή η απάντηση: όπως προβλέπουν οι νόμοι και οι υπερνομοθετικής ισχύος διεθνείς συμβάσεις. Γενικότερα, με πολιτικές ένταξης όσων μείνουν στην Ελλάδα και με εφαρμογή των αποφάσεων νόμιμης απέλασης ή επαναπροώθησης με σεβασμό στην προσωπικότητα των εμπλεκόμενων.

7.Θεωρείτε ότι η κοινωνία και οι κοινωνικοπολιτικοί ιθύνοντες με τις αποφάσεις τους τρέφουν και δικαιώνουν φαινόμενα ξενοφοβίας;

Αναμφισβήτητα πολιτικοί και ΜΜΕ και άλλοι γνωμηγήτορες (πανεπιστημιακοί κτλ) επηρεάζουν την κοινή γνώμη και στην Ελλάδα έχουν τεράστια ευθύνη για τη διάχυση ρατσιστικών και μισαλλόδοξων απόψεων, οι μεν γιατί τις θρέφουν με δηλώσεις και πράξεις οι δε που διαφωνούν γιατί τις θρέφουν με την εγκληματική σιωπή τους.

8.Εάν ναι μπορεί το 2019 αυτό να εξαλειφθεί ή τουλάχιστον να μειωθεί;

Το 2019 σίγουρα όχι. Από το 2020 ίσως αν ποτέ αποφασίσουν οι γνωμηγήτορες να παίρνουν συστηματικά δημόσια θέση για τα φαινόμενα και να καταδικάζουν συστηματικά κάθε εκδήλωση ρατσιστισμού.

9.Σκοπεύετε να ακολουθήσετε τη νομική οδό και για κάποιους άλλους που ενδεχομένως θεωρείτε ότι έχουν δώσει λαβές με τα σχόλιά τους;

Το έχουμε ήδη κάνει και παραπέμφθηκαν σε δίκη μεταξύ άλλων οι πρώην Υπουργοί Θεοδόσης Πελεγρίνης για αντισημιτισμό και Θεόδωρος Πάγκαλος για αντιτουρκισμό και άλλοι.

10.Με αφορμή όλα αυτά θεωρείτε ότι ζούμε σε μια κοινωνία με φαινομενική Δημοκρατία;

Στα θέματα δικαιωμάτων των πάσης φύσης μειονοτήτων/ευάλωτων η Ελληνική Δημοκρατία βρίσκεται ακόμα σε αναζήτηση της Μεταπολίτευσής της…

Προσφυγές ΕΠΣΕ σε ιστότοπους ΕΔΔΑ – Συμβουλίου Ευρώπης και Επιτροπής ΟΗΕ για ΑΔ

Προσφυγές ΕΠΣΕ σε ΕΔΔΑ

Αναφορές ΕΠΣΕ σε Επιτροπή Υπουργών Συμβουλίου της Ευρώπης

Προσφυγές ΕΠΣΕ σε Επιτροπή ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
– στο Keyword βάλετε “Greek Helsinki Monitor”